3.BÖLÜM

Şimdi düşününce, bu zamanı boşa harcamaktansa daha çok çalışıp nasıl para kazanacağıma kafa yormak en mantıklısıydı.

Ne de olsa insanların sevgisi ve sadakati çabuk değişiyordu ama para insanı asla yarı yolda bırakmazdı.

Bunu idrak ettiğim an şirketi tamamen geride bırakıp gidiş planlarımı zihnimde tartmaya başladım.

Ancak arabayla otoparktan henüz yeni çıkmışken telefonum iki kez titredi.

Ekranı açtığımda gelen bildirimin bir harcama bildirimi olduğunu gördüm.

Selim yine benim kartımdan iki yüz bin liralık harcama yapmıştı.

Herkes Selim'le sırf parası için birlikte olduğumu sanıyordu.

Oysa gerçekte tüm kartlarım onun elindeydi. Kendi parasını şirkete yatırması gerektiğini söylediği için yıllardır evin bütün giderlerini ve harcamalarını benim maaşımdan ve ek işlerimden elde ettiğim gelirle karşılıyorduk.

Bir yuvanın iki kişiyle kurulacağına, kimin ne kadar harcadığının hesabının yapılmaması gerektiğine inandığım için bunu hiçbir zaman sorun etmemiştim.

Ta ki kısa bir süre önce, bunca yüksek gelire rağmen kenara tek kuruş bile koyamadığımı, hatta paramın bana yetmediğini fark edene kadar.

En sonunda dayanamayıp banka hesap dökümlerimi inceledim.

İşte o zaman Selim'in benim kartımla Buse'ye sık sık hediyeler aldığını öğrendim.

Ona binlerce liralık sınırlı üretim rujlar, on binlerce liralık marka çantalar almış; hatta Buse'nin doğum gününde beş yıldızlı bir oteli yüz binlerce lira ödeyerek kapatmıştı.

Oysa bunca yıl boyunca iki yıldır giydiğim kıyafetleri yenilemeye bile kıyamaz, yüz lirayı geçen bir hediye aldığımda "Çok pahalı!" diye kıyameti koparırdı.

Sonra da eline alelacele bir kart yazıp geleceğimiz için tasarruf etmemiz gerektiğini söyler dururdu.

Bu durumu yüzüne vurup hesabını sorduğumda Selim'in yüzü asılmış, ona güvenmediğimi söyleyerek beni suçlamış ve benimle soğuk savaşa başlamıştı.

Üstelik bir daha benden tek kuruş bile istemeyeceğine dair yemin etmişti.

Bunları hatırlayınca yine de Selim'i aradım.

Ancak üst üste on beş kez aramama rağmen telefonu açan olmadı.

Bunu görünce daha fazla tereddüt etmeden doğruca bankanın yolunu tuttum ve kartımı iptal ettirip kullanıma kapattırdım.

Aradan bir dakika bile geçmeden Selim hemen geri aradı.

"Az önce meşguldüm, aradığını görmemişim. Ne oldu?" dedi, son derece masum bir rol keserek.

Sakin bir tonla yanıtladım:

"Önemli bir şey değil, halloldu."

"Öyle mi?"

"Kartında bir sorun var, bloke olmuş," dedi.

"Biliyorum."

Hiçbir şeyi saklamadan doğrudan söyledim:

"Kartı kapatan benim."

"Durup dururken kartı niye kapattın ki? İşin gücün yok mu senin?"

"Öyle diyelim. Ama sen daha önce benim kartlarımı bir daha asla kullanmayacağını söylememiş miydin?"

Selim bir an duraksadı.

Eskiden onunla para hesabı yapmazdım.

Şirket ilk kurulduğu zamanlarda ağır bir hastalık geçirmiştim. Ameliyatım için yüz bin lira gerekiyordu.

Tam da o sırada Selim, benden gizli bütün parasını bir projeye yatırmış ve son kuruşuna kadar batırmıştı.

O zaman öfkeleneceğimi sanıp gözleri dolu dolu benden özür dilemişti.

Bense onu teselli etmiş, paranın hiç önemli olmadığını ve paramı her zaman öncelikle onun kullanabileceğini söylemiştim.

Kendi samimiyetimin ve fedakârlığımın ilişkimizi güçlendireceğini sanıyordum.

Oysa bunun onu sadece daha da pervasızlaştıracağını tahmin edememiştim.

Yine de Selim durumun ciddiyetini pek kavramış gibi görünmüyordu.

İki saniyelik bir sessizliğin ardından iç çekti.

Haksız olduğu hâlde üste çıkmaya çalışarak konuştu:

"Tamam, anladım. Seninle balayına gelmediğim için hâlâ bana kırgınsın. Bu yüzden çocukça tripler atıyorsun."

"Hande, ben de seni olgunlaştın sanmıştım. Meğer hâlâ böyle küçük hesapların peşindeymişsin."

"Söz veriyorum, bu iş bittikten sonra bütün işlerimi bir kenara bırakıp seninle balayına gideceğim. Oldu mu?"

"Bu seyahate çıkarken yanıma kart almadım. Şimdi git ve kartın blokesini kaldır. Çocukluk etme. Birazdan gireceğim iş yemeği gerçekten çok önemli."