ค่ำคืนในอำเภอพนมสารคามนั้นเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อฟังเสียงลมหายใจของแม่น้ำบางปะกง อริญรดานอนลูบหน้าท้องของตนเองอย่างแผ่วเบา ขณะที่ธงชัยนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาของเขาค่อยๆ ลูบไล้หลังมือภรรยาอย่างอ่อนโยน แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวในห้องทำให้นเงาของทั้งคู่ทาบลงบนผนังไม้ ดูราวกับภาพวาดของครอบครัวที่ผ่านพ้นพายุใหญ่มาได้ด้วยความศรัทธา“ขวัญใจวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษเลยนะครับ” ธงชัยกระซิบ พลางหัวเราะเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงถีบที่หน้าท้องของอริญรดา “สงสัยจะรู้ว่าพ่อกำลังเฝ้าอยู่”อริญรดายิ้ม รอยยิ้มของเธอวันนี้ไม่ได้เจือไปด้วยความกังวลเหมือนสมัยก่อน แต่มันคือรอยยิ้มของความอิ่มเอมใจ “เขาคงรับรู้ได้ค่ะว่าพ่อรักเขามากแค่ไหน... พี่ธงคะ บางทีหนูก็อดคิดไม่ได้ว่า เรื่องทั้งหมดที่เราผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นวันผ่าตัด วันที่ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อกับข้าว หรือวันที่เราต้องนั่งร้องไห้ในห้องไอซียู... ทุกอย่างมันคือการเตรียมตัวให้เราเป็นพ่อแม่ที่ดีที่สุดของเขาหรือเปล่าคะ?”ธงชัยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยา แววตาของเขาสะท้อนความรักที่มั่นคงดุจศิลา “พี่ก็คิดแบบนั้นครับอริญ ถ้า
最終更新日 : 2026-07-13
