บทที่ชื่อว่า...ชีวิต のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

แสงอาทิตย์สีส้มทองยามอัสดงอาบไล้ผืนน้ำบางปะกงจนกลายเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดปลาทองที่กำลังร่ายรำ วันนี้เป็นวันที่อากาศอบอ้าวแต่ก็แฝงด้วยความสดชื่นจากลมแม่น้ำที่พัดผ่านเรือนไม้หลังเก่า ‘น้องขวัญใจ’ ในวัยเกือบหกขวบ กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการขัดถูเรือไม้ลำน้อยของเขา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการ “สำรวจเส้นทางใหม่” ในวันพรุ่งนี้อริญรดานั่งมองดูภาพนั้นจากระเบียงบ้าน กลิ่นดอกแก้วที่บานสะพรั่งในช่วงปลายฤดูฝนยังคงอบอวลไปทั่วบริเวณ ความทรงจำเก่า ๆ เกี่ยวกับธงชัยมักจะย้อนกลับมาในยามที่เธอมองเห็นลูกชายทำกิจกรรมอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับงานไม้ เธอเห็นภาพซ้อนของสามีที่เคยนั่งขัดไม้แกะสลักอย่างใจเย็นท่ามกลางเสียงดนตรีกล่อมเด็กในขณะที่ขวัญใจกำลังเช็ดเรืออย่างตั้งใจ ลมพายุพัดกรรโชกมาวูบใหญ่จนกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ใกล้ ๆ ปลิวตกลงไปในแม่น้ำ เด็กน้อยรีบวิ่งไปที่ท่าน้ำด้วยความตกใจ “แม่ครับ! จดหมายของผม! จดหมายที่ผมตั้งใจจะเขียนถึงพ่อ ปลิวมันไปแล้ว!”อริญรดารีบวิ่งตามลูกชายไปที่ท่าน้ำ ภาพที่เห็นคือกระดาษแผ่นนั้นกำลังลอยห่างออกไปจากฝั่งเรื่อย ๆ ตามกระแสน้ำ ขวัญใจทำท่าจะกระโดดลงไปในน้ำด้วยความลนลา

แสงอาทิตย์ยามอัสดงของวันหยุดสุดสัปดาห์ในเดือนกรกฎาคมไม่ได้ร้อนแรงอย่างที่คิด ลมมรสุมที่พัดผ่านพนมสารคามนำพาความชุ่มฉ่ำมาสู่บ้านริมน้ำบางปะกงอีกครั้ง ‘น้องขวัญใจ’ ในวัยหกขวบเต็ม กำลังยืนอยู่บนท่าน้ำไม้เก่า มองดูผืนน้ำที่สะท้อนแสงสีส้มทองประดุจทองคำหลอมละลาย เขาไม่ได้เป็นเด็กชายตัวน้อยที่ต้องให้แม่ประคองอีกต่อไป แต่มองดูคล่องแคล่วและเต็มไปด้วยประกายแห่งความกระหายใคร่รู้อริญรดาเดินออกมายืนข้างลูกชาย มือของเธอยังคงถือสมุดบันทึกเล่มหนาที่ผ่านการเขียนมาแล้วถึง 80 ตอน ทุกหน้ากระดาษคือประวัติศาสตร์ของความรัก ความเจ็บปวด และความรุ่งโรจน์ของวิญญาณมนุษย์ เธอมองดูไหล่ที่เริ่มกว้างขึ้นของลูกชาย แล้วนึกถึงธงชัย... ชายผู้เป็นที่รักที่ฝากชีวิตไว้กับหยดหมึกและรอยแกะสลัก“แม่ครับ... ถ้าเราพายเรือไปจนสุดปลายน้ำ เราจะเจออะไรครับ?” ขวัญใจถามด้วยแววตาที่จ้องมองไปยังขอบฟ้าไกล“เราอาจจะเจอทะเลที่กว้างใหญ่ หรืออาจจะเจอน้ำตกที่สวยงาม... แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ปลายทางหรอกค่ะลูก แต่มันคือสิ่งที่เราได้พบ ได้เรียนรู้ และได้แบ่งปันระหว่างทาง” อริญรดาตอบด้วยรอยยิ้มในตอนที่ 80 นี้ ความสนุกสนานและตื่นเต้นเกิดขึ้

ท้องฟ้าเหนือปากแม่น้ำบางปะกงในยามเช้าของวันใหม่เป็นสีชมพูอมส้ม ราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกแต่งแต้มอย่างบรรจง ลมทะเลที่พัดผ่านเข้ามาทำให้บรรยากาศที่หมู่บ้านชาวประมงสดชื่นอย่างประหลาด ขวัญใจตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองโตขึ้นอีกระดับหนึ่ง ไม่ใช่เพียงแค่เพราะความสูงที่เพิ่มขึ้นหรือเรือที่ล่องมาไกล แต่เป็นเพราะความรู้สึกภายในที่เขาได้พิสูจน์แล้วว่าเขาสามารถ "ไปถึง" จุดที่เขาเคยฝันถึงได้อริญรดานั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านพักไม้หลังเล็ก มองดูลูกชายที่กำลังฝึกมัดปมเชือกเรือกับชายชราผู้เป็นชาวประมงพื้นบ้านที่ใจดี ชายชรากำลังสอนขวัญใจเกี่ยวกับวิถีชีวิตของท้องทะเล วิธีการอ่านทิศทางลม และความเคารพต่อแม่น้ำที่หล่อเลี้ยงชีวิต ขวัญใจฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเขามีความมุ่งมั่นแบบเดียวกับที่ธงชัยเคยมีตอนที่เขากำลังเริ่มสร้างผลงานกวีชิ้นสำคัญ"แม่ครับ! ลุงบุญบอกว่าวันนี้ถ้าเราพายเรือไปทางทิศตะวันออก เราจะเจอเกาะเล็ก ๆ ที่มีต้นแก้วป่าขึ้นเต็มเลย!" ขวัญใจวิ่งเข้ามาหาแม่ด้วยความตื่นเต้นอริญรดายิ้มกว้าง เธอไม่ได้ปฏิเสธความสนุกสนานของการผจญภัยนั้น ความกลัวในใจที่เคยมีต่อความไม่แน่นอนได

หลังผ่านพ้นคืนพายุโหมกระหน่ำในตอนที่ผ่านมา หมู่บ้านริมน้ำบางปะกงในตอนที่ 84 นี้ดูเหมือนจะเข้าสู่ภาวะ "ฟื้นฟู" อย่างแท้จริง กลิ่นดินหลังฝนที่หอมฟุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นไอความชื้นของโคลนตมที่เริ่มแห้งผาก แสงแดดจัดจ้านของยามสายส่องกระทบผิวน้ำจนดูราวกับเพชรเม็ดเล็ก ๆ ที่วางเรียงรายอยู่ทั่วไป แต่นี่ไม่ใช่เวลาของการนั่งชมวิวทิวทัศน์ อริญรดาและขวัญใจต้องเผชิญกับภารกิจที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม นั่นคือการซ่อมแซมเรือไม้ลำน้อยที่เป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งความฝันของขวัญใจ และการฟื้นฟูศูนย์เรียนรู้ฯ ที่พายุทำลายหลังคาไปบางส่วนขวัญใจในวัยเกือบเจ็ดขวบไม่ได้ทำตัวเป็นเด็กน้อยที่รอคอยการปกป้องอีกต่อไป เขาเดินถือค้อนและตะปู เดินเข้าไปช่วยลุงบุญและชาวบ้านซ่อมแซมอาคารศูนย์เรียนรู้ฯ อย่างขยันขันแข็ง อริญรดามองดูภาพความร่วมมือร่วมใจที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เธอเห็น ‘ธงชัย’ ในตัวลูกชายอย่างเด่นชัด โดยเฉพาะความอดทนและแววตาที่มองเห็น “ความเป็นไปได้” ในท่ามกลางความพังทลายในระหว่างที่ช่วยกันซ่อมแซมเรือไม้ที่ได้รับความเสียหายจากกิ่งไม้ใหญ่ตกใส่ ขวัญใจพบ “กล่องไม้เก่า” ที่ถูกทับอยู่ใต้ซากปรักหักพังบริเวณใต้ถุนบ้านเดิมของพ

แสงสีทองของยามเช้าทอดยาวผ่านช่องเขาลงมายัง “หอศิลป์แห่งความทรงจำ” ในหุบเขาดอกไม้สีทอง ความเงียบสงบของป่าเขาไม่ได้ทำให้บ้านไม้หลังเก่าดูอ้างว้าง แต่กลับเต็มไปด้วยพลังแห่งการสืบทอด ‘น้องขวัญใจ’ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขลุ่ยไม้ในมือ แววตาของเขาในเช้านี้ดูเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของเด็กชายที่ตามหาปริศนาของพ่ออีกต่อไป แต่เป็นแววตาของ “ผู้รับช่วงต่อ” ที่เข้าใจถึงภาระอันงดงามที่พ่อทิ้งไว้ให้อริญรดานั่งอยู่บนระเบียง มองดูลูกชายที่กำลังฝึกเป่าขลุ่ยตามทำนองที่เขาค้นพบเมื่อคืนก่อน เสียงขลุ่ยไม้แผ่วเบาแต่กังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับกำลังสื่อสารกับผืนป่า อริญรดารู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันที่สำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของพวกเขา เพราะหลังจากที่พวกเขาพบห้องทำงานของธงชัย สิ่งที่ยังเหลืออยู่คือ “พินัยกรรมแห่งจิตวิญญาณ” ที่พ่อไม่ได้เขียนไว้ในกระดาษ แต่ซ่อนไว้ในรอยแกะสลักไม้ทุกชิ้นในหอศิลป์แห่งนี้“แม่ครับ... พ่อไม่ได้แค่ทิ้งภาพวาดไว้ให้เราดูเฉย ๆ ใช่ไหมครับ?” ขวัญใจวางขลุ่ยลงแล้วเดินมานั่งข้างแม่ “พ่อกำลังบอกให้ผมรู้ว่า... งานศิลปะทุกชิ้น คือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่พ่ออยากส่งต่อให้ผม”อริญรดายิ้มพร้อมกับหยิบสมุดบันท