บทที่ชื่อว่า...ชีวิต

​ตอนที่ 1: เด็กหญิงดวงดาวกับโลกใบเล็ก

​ในเช้าวันใหม่ที่แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านทิวไม้ลงมายังบ้านหลังเล็กในจังหวัดฉะเชิงเทรา เสียงนกกระจิบเจื้อยแจ้วปลุกให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส ชีวิตในวัยเด็กของ "อริญรดา" หรือที่คนในครอบครัวมักจะเรียกเธอด้วยความเอ็นดูว่า "ดวงดาว" นั้น ช่างเรียบง่ายและห่างไกลจากความเร่งรีบของเมืองกรุง เธอเติบโตมาท่ามกลางกลิ่นอายของธรรมชาติ มีความสุขกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าหลังบ้าน การนั่งมองก้อนเมฆที่เปลี่ยนรูปร่างไปมาบนท้องฟ้า หรือการได้กินของอร่อยๆ ที่ฝีมือของแม่

แต่สิ่งที่เด็กหญิงดวงดาวรักมากที่สุด กลับไม่ใช่การวิ่งเล่นเหมือนเด็กวัยเดียวกันคนอื่นๆ ทั่วไป แต่เป็นการได้นั่งนิ่งๆ อยู่ในมุมสงบของบ้าน พร้อมกับสมุดบันทึกเล่มเก่าและดินสอหนึ่งแท่ง เธอชอบขีดเขียน ชอบร้อยเรียงถ้อยคำในจินตนาการลงบนกระดาษสีซีด บางวันก็แต่งเป็นกลอนสั้นๆ บางวันก็บันทึกเรื่องราวประจำวันด้วยมุมมองที่ไร้เดียงสา จินตนาการอันพรั่งพรูและหัวใจที่รักในตัวอักษรทำให้เธอตั้งชื่อโลกส่วนตัวใบนี้ไว้ในใจ และเลือกใช้นามปากกาที่เธอภาคภูมิใจว่า "กวีเก้านิ้ว"

​แม่ธนาวดีมักจะมองภาพลูกสาวตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือด้วยรอยยิ้มเสมอ ในสายตาของแม่ ดวงดาวคนนี้คือแก้วตาดวงใจ คือตัวแทนของความหวังและอนาคตที่งดงาม บ้านหลังนี้แม้ไม่ได้ร่ำรวยเงินทอง มีเพียงรายได้จากการทำมาหากินไปวันๆ แต่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นของความรักที่แม่มีให้ลูก และลูกมีให้แม่ เด็กหญิงไม่เคยคิดเลยว่าโลกใบเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและหยดหมึกแห่งความสุขนี้ วันหนึ่งจะต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตก้อนใหญ่ที่แผ่ขยายวงกว้างเข้ามาเงียบๆ ภายในร่างกายของเธอเอง บันทึกหน้าแรกๆ ของกวีเก้านิ้วเต็มไปด้วยความสดใส ทว่า... ไม่มีใครรู้เลยว่า หน้าถัดไปกำลังจะถูกย้อมด้วยหยาดน้ำตา

เมื่อพายุร้ายมาเยือน เวลาหมุนผ่านไปจนกระทั่งปี พ.ศ. 2554 ร่างกายที่เคยกระฉับกระเฉงและเต็มไปด้วยพลังของเด็กหญิงเริ่มส่งสัญญาณเตือนที่ผิดปกติ จากเด็กที่เคยวิ่งเล่นได้ทั้งวันกลับกลายเป็นคนที่เหนื่อยง่ายอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ใบหน้าเริ่มซีดเซียว และที่น่ากลัวที่สุดคืออาการไข้รุมเร้าในยามค่ำคืนที่มักจะมาตรงเวลาเหมือนนัดหมาย แม่ธนาวดีเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ด้วยความกังวลใจ แม่คอยหายาลดไข้ให้กิน คอยเช็ดตัวให้ทั้งคืน แต่ไข้ก็ไม่เคยลดละ ซ้ำร้ายยังมีก้อนเนื้อแปลกปลอมผุดขึ้นมาตามร่างกาย ยิ่งสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ครอบครัวเป็นอย่างมาก

​แม่ไม่รอช้า พาลูกสาวเดินสายเข้าออกโรงพยาบาลในท้องถิ่นแห่งแล้วแห่งเล่า จากคลินิกเล็กๆ สู่โรงพยาบาลประจำอำเภอและประจำจังหวัด การเจาะเลือดตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลายเป็นกิจวัตรที่เด็กหญิงต้องเผชิญ ความกดดันและกลิ่นอายของความเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบ้าน ทุกครั้งที่นั่งรอฟังผลตรวจ ใจของแม่และลูกต่างเต้นรัวด้วยความกลัว จนกระทั่งถึงวันที่ต้องเดินทางไปฟังผลชี้ขาดในห้องตรวจอันเงียบเชียบและเย็นเยียบของคุณหมอผู้เชี่ยวชาญ

คุณหมอก้มมองแผ่นฟิล์มเอกซเรย์และผลแล็บในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับแม่ธนาวดีและเด็กหญิง น้ำเสียงของคุณหมอเบาแต่หนักอึ้งชวนให้ใจหาย “ผลตรวจชิ้นเนื้อและเลือดระบุชัดเจนแล้วครับ... น้องป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง และตอนนี้โรคลุกลามเข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้วครับ” คำว่า "มะเร็งระยะสุดท้าย" ดังก้องอยู่ในหูของเด็กหญิงเหมือนเสียงฟ้าผ่าลงมากลางใจ โลกทั้งใบที่เคยเป็นสีชมพูพังทลายลงตรงหน้าในวินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องตรวจ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่กักเก็บไว้ไม่อยู่ของแม่ พายุร้ายพัดเข้าถล่มชีวิตของเธออย่างไม่มีวันตั้งตัว และบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดของชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

6 เดือน ของ มัจจุราช ตอนที่ 36 เดือนของมัจจุราชหลังจากคำวินิจฉัยร้ายแรงถูกประกาศออกมา บรรยากาศรอบตัวของสองแม่ลูกก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คำพูดของคุณหมอที่ตามมาหลังจากนั้นเหมือนเป็นป้ายคำสั่งเด็ดขาดจากมัจจุราช “หมอต้องเรียนตามตรงนะครับว่า ด้วยสภาพร่างกายและระยะของโรคในตอนนี้ หมอคาดว่าน้องจะมีอายุอยู่ได้ไม่เกิน 6 เดือน... ขอให้ญาติเตรียมใจและพยายามทำใจไว้ล่วงหน้านะครับ” คำว่า 6 เดือนเป็นเหมือนเวลาถอยหลังที่สั้นเหลือเกินสำหรับชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้นข่าวการป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายของเด็กหญิงดวงดาวแพร่กระจายไปในหมู่ญาติพี่น้องและคนรู้จัก ทุกคนที่ได้ยินข่าวต่างพากันโศกเศร้า บางคนแอบมาคุยกับแม่และบอกให้แม่ "ทำใจ" เถอะ เพราะในทางหมอและในสายตาของคนรอบข้าง เด็กหญิงไม่มีทางรอดชีวิตไปได้อย่างแน่นอน เงินทองของบ้านก็มีจำกัด การยื้อชีวิตผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายดูเป็นเรื่องที่สูญเปล่าและเกินกำลัง คำพูดเหล่านั้นเหมือนลิ่มที่ตอกย้ำลงบนแผลใจของสองแม่ลูกทุกวันแต่คำว่ายอมแพ้ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของผู้หญิงที่ชื่อ "แม่ธนาวดี"... แม่ปฏิเสธที่จะน้อมรับคำสั่งของมัจจุราชอย่างเด็ดเดี่ยว แม่หันมากุมมือลูกสาวไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความสั่นเทา น้ำตาของแม่ไหลอาบสองแก้มแต่แววตากลับมุ่งมั่นและแข็งแกร่งดั่งหินผา “คนอื่นจะว่ายังไงแม่ไม่สน คนอื่นบอกไม่สู้ แต่แม่จะสู้! ลูกของแม่ต้องไม่ตาย แม่จะพาลูกไปรักษาทุกที่ที่มีหมอเก่งๆ ต่อให้ต้องหมดเนื้อหมดตัวแม่ก็ยอม” เด็กหญิงต้องเข้ารับการแอดมิทในโรงพยาบาลทันที ท่ามกลางเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะคอยเตือนให้รู้ว่า เวลาของเธอกำลังลดน้อยลง แต่หัวใจของแม่ที่ระเบิดพลังแห่งการต่อสู้ออกมา กลายเป็นเกราะกำบังแรกที่คอยปกป้องเธอจากความกลัวทั้งปวง