Alle Kapitel von บ่วงรักใต้ปีกทิศเหนือ (เซต Bad Mafia): Kapitel 101 – Kapitel 110

เข้าสู่เช้าของวันที่สี่ที่หนูนาย้ายมาอยู่คอนโดทั้งสองคนพากันตื่นนอนแต่เช้า ทิศเหนืออาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำคู่กับกางเกงสีเดียวกันอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ส่วนหนูนาสวมใส่ชุดนักศึกษา นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อแต่งเติมเครื่องสำอางบนใบหน้าช่วงเวลาสามวันสามคืนที่ได้อยู่ด้วยกันทำให้หนูนามีความสุขมาก เธออยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้ ทว่าทุกคนต่างก็มีหน้าที่เป็นของตัวเอง คนหนึ่งต้องกลับไปดูแล P.M. BODYGUARD VIP ส่วนอีกคนก็ต้องไปฝึกงานอาหารของเช้านี้เป็นแบบเรียบง่ายอย่างไข่เจียวกับข้าวสวยร้อน ๆ กินข้าวไปได้ครู่หนึ่ง มาเฟียหนุ่มก็ตวัดสายตาคมมองใบหน้าของน้องสาว ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกันที่โต๊ะรับประทานอาหาร“เตรียมตัวพร้อมรึยัง”“พร้อมแล้วค่ะ” เธอพยักหน้าลง พร้อมกับเผยรอยยิ้มบางเบา หลังจากกินข้าวอิ่ม ทิศเหนือและหนูนาก็ลงไปขึ้นรถแท็กซีที่เรียกให้มารับหน้าคอนโด จุดหมายปลายทางก็คืออาคารสำนักงานขนาดใหญ่ใจกลางกรุงเทพมหานครขณะที่รถแท็กซีจอดนิ่งอยู่หน้าตึกสูงในย่านธุรกิจ หนูนาเอียงตัวไปหาอีกฝ่าย พร้อมกับเลื่อนมือเล็กเข้าไปจับมือของทิศเหนืออย่างต้องการกำลังใจ“พี่มาส่งเธอได้แค่นี้ ขอให้โชคดีกับ

ทิศเหนือกลับไปถึงคฤหาสน์ ผู้เป็นพ่อก็สั่งให้แม่บ้านมาเรียกให้เข้าไปหาในห้องนั่งเล่น เขาย่อตัวลงนั่งโซฟาคนละตัวที่ตั้งวางด้านข้าง ส่งเสียงทุ้มเอ่ยถาม“เรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ”“ไม่มีอะไรหรอก แค่จะถามว่าน้องเป็นยังไงบ้าง”“ก็นึกว่าพ่อจะเป็นห่วงที่ผมไม่เข้าพีเอ็มมาสองวันแล้วซะอีก”“อย่างแกพ่อจะไปห่วงอะไร นอกจากเรื่องแต่งงาน ว่าแต่น้องได้ติดต่อแกบ้างไหม”“ครับ ผมเพิ่งไปส่งน้องที่คอนโดมา ถ้าพ่อเป็นห่วงขนาดนี้ ทำไมไม่โทรไปหาเลยล่ะ”“ลูก ๆ โตกันหมดแล้ว พ่อก็ต้องปล่อยให้ไปใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการ”“แล้วก็มานั่งเป็นห่วงแบบนี้เนี่ยนะครับ”“รีบบอกพ่อมาเร็ว น้องไปฝึกงานเป็นยังไงบ้าง”“ยังไม่รู้จักลูกสาวของตัวเองอีกเหรอครับ อย่างหนูนาเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว”“พ่อไม่ได้เป็นห่วงเรื่องนั้น แต่ห่วงเรื่องคน”“คน? ทำไมครับ” คิ้วเข้มย่นเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ“สายงานนี้มีความเกี่ยวข้องกับเงินมหาศาล ถ้าตรวจสอบพลาดขึ้นมาอาจจะโดนเล่นงาน หรือโดนใส่ร้ายให้กลายเป็นแพะรับบาป”“พ่อคิดมากไปรึเปล่า”ฉัตรพลถอนหายใจ เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี ทว่ายิ่งมีอายุมากขึ้น ไม่ว่าเรื่องอะไรก็มักวิตกกังวลไปเสียหมด ก่อนส

เวลาพักช่วงเที่ยงยังเหลืออีกหลายนาที หนูนาและเปียโนจึงเข้าไปนั่งพักที่ห้องแพนทรีประจำออฟฟิศ ซึ่งในห้องนี้จะมีเคาน์เตอร์ อ่างล้างจาน ตู้เย็น ไมโครเวฟ เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ และยังมีชุดเก้าอี้สำหรับนั่งพักในระยะเวลาสั้น ๆระหว่างนี้หนูนาก็นำโทรศัพท์ออกมาโทรหาผู้เป็นพ่อตามที่รับปากพี่ชายเอาไว้เมื่อเช้า ขณะที่บิดารับสาย ท่านก็กรอกเสียงเข้ามาทันที(กินข้าวเสร็จแล้วเหรอ ถึงมีเวลาโทรมาหาพ่อ)“กินแล้วค่ะ คุณพ่อล่ะคะ”(ยังเลย พ่อเพิ่งประชุมเสร็จ ลูกย้ายไปอยู่คอนโดเป็นยังไงบ้าง แล้วเรื่องฝึกงานล่ะ คนที่นั่นสอนลูกของพ่อดีไหม หรือมีใครมารังแกรึเปล่า)“หนูนาสบายดีค่ะ พี่ ๆ ที่บริษัทน่ารักกันทุกคน ตอนนี้หนูนามีเพื่อนใหม่แล้วนะคะ ไม่ต้องนั่งกินข้าวคนเดียวแล้ว”(ได้ฟังแบบนี้พ่อก็สบายใจขึ้นมาหน่อย)“คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ อีกไม่กี่วันหนูนาก็กลับไปนอนที่บ้านแล้ว”(อืม ไว้เจอกันที่บ้าน พ่อไม่รบกวนเวลาพักแล้ว)“ค่ะ คุณพ่ออย่าลืมกินข้าวด้วยนะคะ หนูนาเป็นห่วง”(อืม)การสนทนาของสองพ่อลูกเกิดขึ้นไม่กี่นาที หลังจากเธอวางสาย เปียโนที่นั่งอยู่ด้วยกันก็เอ่ยถาม“ครอบครัวของเธอดูอบอุ่นมากเลยนะ”หนูนาเผยรอยยิ้ม

หลังจากมาเฟียหนุ่มเดินออกไป หนุ่มสาวทั้งห้าคนที่ใส่ชุดเที่ยวคนละสไตล์ก็พากันสั่งกับแกล้มและเครื่องดื่มกับพนักงาน ระหว่างรอของที่สั่ง วินก็เปิดประเด็นขึ้น“เป็นยังไงกันบ้าง ฝึกงานหนึ่งเดือนยังไหวกันอยู่ไหม”“ไม่ไหวก็ต้องไหว ฉันนั่งจ้องหน้าจอเทรดจนตาลาย ถึงขั้นเก็บเอาไปฝันอะคิดดู” ครีมเอ่ยถึงประสบการณ์ที่พบเจอ“อย่างน้อยแกก็ได้นั่งกินข้าวกับพี่โซ่ทุกวันไม่ใช่เหรอ” หนูนาเอ่ยแซว ส่งผลให้เพื่อนของเธออมยิ้มเขิน“แล้วเธอล่ะหนูนา” บอลอยากรู้เรื่องของเธอ เพราะไม่ได้เจอหน้าคนที่ชอบตลอดหนึ่งเดือนเต็ม“ช่วงนี้ถูกพี่เลี้ยงหิ้วไปทำงานที่บริษัทของลูกค้า สลับกับมานั่งตรวจเอกสารที่ออฟฟิศ บางวันเปิดเอกสารเทียบกันจนตาลายไม่ต่างจากยัยครีมหรอก”“ต้องออกไปบริษัทลูกค้าบ่อยไหม” วินเอ่ยถาม“แล้วแต่งาน บางช่วงก็ไปติดกันหลายวัน บางครั้งก็ครึ่งวัน จากนั้นก็นำเอกสารกลับมาทำต่อที่ออฟฟิศ”“ฉันแทบไม่ได้ไปไหนเลย อุดอู้อยู่แต่สำนักงานใหญ่ทั้งวัน แต่ละงานขั้นตอนเยอะมาก กว่าจะทำอะไรเสร็จแต่ละอย่างต้องตรวจซ้ำไม่รู้ตั้งกี่รอบ”วินพยักหน้าเห็นด้วยกับประโยคบอกเล่าแกมบ่นของมาเบล ก่อนจะถูกเพื่อนสาวหันมาส่งเสียงเอ็ด“นายจะพยัก

คนถูกหมัดไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นนั่ง นอนยกมือสั่นเทาไหว้หนุ่มรุ่นน้องที่กำลังใช้เท้าเหยียบหน้าอกเต็มแรง ร้องขอความเห็นใจด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ปะ ปล่อยฉันไปเถอะ สร้อยเส้นนี้ฉันจะยกให้แทนคำขอโทษ”มาเฟียหนุ่มโน้มกายลงไปจับสร้อยเส้นหนาน้ำหนักสิบบาท มุมปากของเขายกยิ้มเย้ยหยัน ก่อนผละมือออก เมื่อของสิ่งนั้นช่างไร้ค่าในสายตาของเขา“กูจะเอาสร้อยของมึงมาทำห่าอะไร ถ้ามึงไม่เสนอหน้ามายุ่งกับน้องกูก่อน จุดจบของมึงก็คงไม่เป็นแบบนี้”ทิศเหนือกระทืบซ้ำหลายครั้งระบายอารมณ์ ก่อนจะเตะสวนเข้าใบหน้าของคนที่มันกล้ามายุ่งกับหนูนาจนหน้าหัน สลบไปทันที“ฆ่าพวกมันเลยไหมครับ” สิงห์เอ่ยถาม“ความตายมันง่ายไป คนอย่างพวกมันต้องไปลิ้มรสข้าวแดงในคุก มึงโทรหาผู้กำกับกิตติ แล้วขอยาเสพติดที่รอทำลายมายัดใส่ท้ายรถของพวกมัน จากนั้นก็จัดฉากเหมือนว่าขัดผลประโยชน์กันเอง แล้วให้ผู้กำกับนำทีมมาจับพวกมันซะ อย่าลืมจัดการกับภาพที่หลุดไปในคืนนี้ด้วยล่ะ”ทิศเหนือเคยเห็นเสี่ยคนนี้หลายครั้ง มาที่ผับของเขาแต่ละทีก็มักจะตอแยนักท่องเที่ยวสาวไปทั่ว บางครั้งก็มีการนัดรับส่งอะไรบางอย่างกันที่โรงจอดรถของผับ ในเมื่อมันกล้ามาหยามเขาถึงที่ เขา