All Chapters of คนที่ควรรัก แต่ไม่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

# คนที่ควรรัก…แต่รักไม่ได้ ## ตอนที่ 1 : คืนที่ฝนตก ฝนตกหนักตั้งแต่บ่ายจนเกือบเที่ยงคืน หยาดฝนเม็ดใหญ่กระแทกกระจกห้องทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับกำลังย้ำเตือนว่า บางครั้งชีวิตก็เลือกเวลาพังทลายได้อย่างไร้เหตุผล “ยังไม่กลับอีกเหรอ” เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู ลลินเงยหน้าจากกองเอกสาร ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอกยืนพิงวงกบประตูอยู่ เขามีดวงตาคมที่มักดูเย็นชา แต่คืนนี้กลับซ่อนความอ่อนล้าไว้ไม่มิด “งานยังไม่เสร็จค่ะ” “โกหก” เธอหัวเราะเบา ๆ “รู้ได้ยังไง” “เธอแค่ไม่อยากกลับบ้าน” ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลลินหายไปทันที บ้าน… บ้านที่ไม่เคยมีใครรอ บ้านที่มีเพียงกำแพงสีขาวกับความเงียบ เธอหย่ากับสามีมาได้เกือบปี แต่ทุกคนยังคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ชีวิตสมบูรณ์แบบ มีงานดี เงินดี หน้าตาดี ไม่มีใครรู้ว่าเธอกลับไปกินข้าวคนเดียวทุกคืน ไม่มีใครรู้ว่าบางวันเธอร้องไห้ทั้งคืนเพราะยังลืมคำพูดวันหย่าไม่ได้ *“เธอมันไม่มีค่าเลยลลิน”* คำพูดนั้นยังดังอยู่ในหัวทุกครั้งที่เธอส่องกระจก “ไปหาอะไรกินไหม” เขาถามอีกครั้ง “ดึกแล้วนะ” “ยิ่ง

ตอนที่ 3 : ความลับในคืนเมาหนึ่งเดือนต่อมา บริษัทได้รับโปรเจกต์ใหญ่จากลูกค้าต่างประเทศทุกฝ่ายต้องทำงานล่วงเวลาเกือบทุกวัน ลลินไม่มีทางหลีกเลี่ยงนทีได้อีกคืนหนึ่งหลังประชุมเสร็จ ทีมงานพากันไปฉลองที่บาร์ใกล้บริษัทลลินตั้งใจว่าจะดื่มเพียงแก้วเดียวแล้วกลับ แต่แพรวกลับคะยั้นคะยอจนเธอดื่มไปหลายแก้วโดยไม่รู้ตัวเกือบเที่ยงคืน ทุกคนแยกย้ายกันหมดเหลือเพียงเธอกับนที“เดินไหวไหม”เขาถาม“ไหวค่ะ”เธอลุกขึ้นแล้วเซเกือบชนโต๊ะนทีคว้าเอวไว้ทันฝ่ามืออุ่นที่แตะผ่านเนื้อผ้าบางทำให้ร่างกายเธอแข็งทื่อ“นี่เรียกว่าไหวเหรอ”“ปล่อยค่ะ”“ถ้าปล่อย เธอล้มแน่”“ล้มก็ดีกว่าให้พี่จับ”เขานิ่งไป“ทำไมช่วงนี้ต้องหลบหน้าพี่”ลลินหัวเราะขื่น ๆ“ไม่รู้จริง ๆ เหรอคะ”“พี่อยากได้ยินจากปากเธอ”“แล้วฉันมีสิทธิ์พูดอะไรด้วยเหรอ”“ลลิน”“พี่มีคู่หมั้นแล้ว”เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความรู้สึกที่กดไว้“พี่ทำเหมือนเป็นห่วงฉัน ทำเหมือนฉันสำคัญ ทำให้ฉันคิดไปไกล แล้ววันหนึ่งก็แนะนำผู้หญิงอีกคนว่าเป็นคู่หมั้น พี่รู้ไหมว่ามันใจร้ายแค่ไหน”นทีคลายมือจากเอวเธอช้า ๆ“พี่ขอโทษ”“ฉันไม่อยากได้คำขอโทษ”“แล้วอยาก

ตอนที่ 5 : ผู้หญิงสองคนแม่ของลลินผ่าตัดผ่านไปด้วยดีนทีอยู่ที่โรงพยาบาลจนถึงเช้า ก่อนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้าประชุมลลินคิดว่าความลับในคืนนั้นจะมีเพียงพวกเขาสองคนแต่สามวันต่อมา มิรามาหาเธอที่โรงพยาบาล“แม่เป็นยังไงบ้างคะ”มิราวางกระเช้าผลไม้ไว้ข้างเตียง“ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณที่มาเยี่ยม”“นทีเป็นคนบอกฉัน”ลลินชะงักมิรายิ้มบาง ๆ“เขาบอกว่าเขาอยู่ที่นี่ทั้งคืน”“คุณมิรา…”“เขาจูบคุณหรือเปล่า”คำถามนั้นเบาจนแทบเหมือนกระซิบ แต่กลับทำให้ลลินเย็นวาบไปทั้งตัวเธอไม่ตอบมิราหัวเราะเบา ๆ“สีหน้าคุณตอบหมดแล้วค่ะ”“ฉันขอโทษ”“คุณขอโทษจริง ๆ เหรอ”“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น”“แต่คุณก็ไม่ได้ผลักเขาออก”ลลินก้มหน้า“ใช่ค่ะ”“คุณรู้ไหมว่าฉันกับเขากำหนดวันแต่งงานแล้ว”“รู้ค่ะ”“แล้วคุณยังทำ”“ฉันไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น”มิรามองเธอนิ่ง ๆ“แต่คุณรักเขา”“ค่ะ”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้มิรานิ่งไปลลินสูดลมหายใจ“ฉันรักเขา แต่ฉันไม่อยากแย่งเขาจากคุณ”“ผู้หญิงที่ไม่อยากแย่ง จะไม่จูบคู่หมั้นคนอื่น”คำพูดนั้นแทงลึก แต่ลลินไม่มีสิทธิ์เถียง“คุณพูดถูกค่ะ”มิราหันไปมองแม่ของลลินที่ยังหลับอยู่“ฉันไม่

สองวันหลังจากนทีประกาศยกเลิกงานแต่ง พ่อของมิราถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยอาการหัวใจวายมิราโทรหาลลินตอนตีหนึ่ง“พ่อฉันเข้าไอซียู”เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ“หมอบอกว่าอาการทรุดมาก”“ฉันเสียใจด้วย”“เขารู้เรื่องยกเลิกงานแต่งแล้ว”ลลินหลับตาแน่น“คุณต้องการให้ฉันทำอะไร”ปลายสายเงียบไปนาน“ช่วยคืนเขาให้ฉันได้ไหม”คำขอนั้นทำให้ลลินเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก“มิรา…”“พ่อฉันอาจอยู่ได้อีกไม่กี่วัน สิ่งสุดท้ายที่เขาอยากเห็นคืองานแต่งของฉัน”“แต่การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่ทำเพื่อหลอกคนใกล้ตาย”“ฉันรู้”มิราร้องไห้“ฉันรู้ว่ามันเลวร้าย แต่ฉันเหลือพ่อคนเดียว”ลลินกำโทรศัพท์แน่น“แล้วหลังจากนั้นล่ะ”“ฉันไม่รู้”“คุณจะปล่อยนทีไหม หลังจากพ่อคุณจากไป”มิราไม่ตอบความเงียบคือความซื่อสัตย์เพียงอย่างเดียวที่เธอให้ได้✦ ✦ ✦คืนนั้นลลินนั่งอยู่ริมหน้าต่างจนเช้าเธอนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาอดีตสามีเคยบอกว่าเธอไม่มีค่าเคยทิ้งเธอไว้กับความสงสัยว่าเธอไม่ดีพอสำหรับใครนทีเป็นคนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความหมายเป็นคนแรกที่จำรายละเอียดเล็ก ๆ ของเธอได้เป็นคนแรกที่บอกว่ารัก ทั้งที่เห็นด้านที่แตกสลายที่สุดของเธอแล

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล นทีนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษผู้ชายที่เคยสูงสง่าและดูแข็งแรง ผอมลงจนเห็นโครงหน้า ผมถูกโกนออกบางส่วนจากการผ่าตัดลลินยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเดินเข้าไปเธอกลัวว่าเขาจะจำไม่ได้กลัวว่าเขาจะเกลียดและกลัวที่สุดว่าเธอจะมาช้าเกินไปมิราแตะไหล่เธอ“เข้าไปเถอะค่ะ”ลลินเดินเข้าไปช้า ๆนทีหลับอยู่เธอนั่งลงข้างเตียง จับมือที่เย็นกว่าความทรงจำของเธอ“พี่นที”เปลือกตาของเขาขยับเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นดวงตาคู่นั้นพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจ้องหน้าเธอ“ลลิน…”เพียงได้ยินเขาเรียกชื่อ เธอก็ร้องไห้“พี่ยังจำฉันได้เหรอ”นทียิ้มบาง ๆ“เรื่องของเธอ…พี่จำได้ทุกอย่าง”เธอซบหน้าลงบนมือเขา“ฉันขอโทษ”“กลับมาแล้วเหรอ”“ค่ะ”“หายไปไหนตั้งนาน”น้ำเสียงของเขาอ่อนแรง แต่ไม่มีความโกรธเลย“ฉันคิดว่าการไปจะทำให้ทุกคนมีความสุข”“แล้วเธอมีความสุขไหม”ลลินส่ายหน้า“ไม่เคยเลย”นทีใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้เธออย่างยากลำบาก“คนดื้อ”“พี่ก็เหมือนกัน”“พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย”เขายิ้ม“หิวโจ๊ก”ลลินหัวเราะทั้งน้ำตา“ฉันจะไปซื้อให้”“ไม่ใส่ต้นหอม”“นั่นของฉันต่างหาก”“พี่จำได้”เธอก้มลงจูบหน้าผากเขา“รอฉันนะ”นทีมอง