로그인บางคำไม่เคยถูกส่งไปแต่ไม่ได้แปลว่าไม่เคยรู้สึก✦ ✦ ✦สามเดือนก่อนลลินกลับมานทีนั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานหลังจากทุกคนกลับไปหมดแล้วบนโต๊ะมีเอกสารกองหนึ่งที่เขายังไม่ได้เซ็นกาแฟเย็นชืดหนึ่งแก้วและโทรศัพท์ที่หน้าจอดับสนิทเขาหยิบมันขึ้นมาเป็นครั้งที่เท่าไรของวันก็ไม่รู้ไม่มีข้อความใหม่แน่นอนว่าไม่มีเขาเป็นคนบอกเธอเองว่าไม่ต้องกลับมาเป็นคนทำเหมือนทุกอย่างจบลงได้ง่าย ๆและเป็นคนปล่อยให้เธอเดินออกจากชีวิตไปแล้วเขาจะรออะไรนทีเปิดหน้าต่างแชตที่ไม่ได้มีการสนทนามาหลายเดือนข้อความสุดท้ายของลลินยังอยู่ตรงนั้นถึงบ้านแล้วค่ะเป็นข้อความธรรมดาจนน่าขำไม่มีคำว่ารักไม่มีคำว่าคิดถึงไม่มีแม้แต่คำลาเขาจ้องมันอยู่นาน ก่อนพิมพ์ลงไปวันนี้กินข้าวหรือยังนิ้วโป้งค้างอยู่เหนือปุ่มส่งสุดท้ายเขาก็ลบมันเหมือนทุกครั้ง“ยังไม่กลับอีกเหรอคะ”เสียงมิราดังขึ้นจากหน้าประตูนทีรีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“กำลังจะกลับ”มิรามองนาฬิกา ก่อนมองแก้วกาแฟที่แทบไม่ได้แตะ“วันนี้พี่กินอะไรหรือยัง”เขาชะงักไปนิดหนึ่งคำถามเดียวกันประโยคเดียวกับที่เขาอยากถามใครอีกคนมาตลอดหลายเดือน“ยัง”“เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะหรอกค่ะ
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล นทีนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษผู้ชายที่เคยสูงสง่าและดูแข็งแรง ผอมลงจนเห็นโครงหน้า ผมถูกโกนออกบางส่วนจากการผ่าตัดลลินยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเดินเข้าไปเธอกลัวว่าเขาจะจำไม่ได้กลัวว่าเขาจะเกลียดและกลัวที่สุดว่าเธอจะมาช้าเกินไปมิราแตะไหล่เธอ“เข้าไปเถอะค่ะ”ลลินเดินเข้าไปช้า ๆนทีหลับอยู่เธอนั่งลงข้างเตียง จับมือที่เย็นกว่าความทรงจำของเธอ“พี่นที”เปลือกตาของเขาขยับเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นดวงตาคู่นั้นพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจ้องหน้าเธอ“ลลิน…”เพียงได้ยินเขาเรียกชื่อ เธอก็ร้องไห้“พี่ยังจำฉันได้เหรอ”นทียิ้มบาง ๆ“เรื่องของเธอ…พี่จำได้ทุกอย่าง”เธอซบหน้าลงบนมือเขา“ฉันขอโทษ”“กลับมาแล้วเหรอ”“ค่ะ”“หายไปไหนตั้งนาน”น้ำเสียงของเขาอ่อนแรง แต่ไม่มีความโกรธเลย“ฉันคิดว่าการไปจะทำให้ทุกคนมีความสุข”“แล้วเธอมีความสุขไหม”ลลินส่ายหน้า“ไม่เคยเลย”นทีใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้เธออย่างยากลำบาก“คนดื้อ”“พี่ก็เหมือนกัน”“พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลย”เขายิ้ม“หิวโจ๊ก”ลลินหัวเราะทั้งน้ำตา“ฉันจะไปซื้อให้”“ไม่ใส่ต้นหอม”“นั่นของฉันต่างหาก”“พี่จำได้”เธอก้มลงจูบหน้าผากเขา“รอฉันนะ”นทีมอง
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วนในอีกสิบวันต่อมา ภายในสวนของโรงพยาบาลเอกชนพ่อของมิราถูกเข็นออกมาร่วมพิธี แม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่เขายิ้มตลอดเวลาลลินไม่ได้รับเชิญแต่เธอยืนมองอยู่จากอาคารอีกฝั่งนทีอยู่ในชุดสูทสีขาวมิราอยู่ในชุดเจ้าสาวเรียบง่ายภาพของทั้งคู่ดูเหมาะสมกันทุกอย่างเสียงพิธีกรดังผ่านลำโพงเบา ๆ“คุณนที ยินดีรับคุณมิราเป็นภรรยาหรือไม่”ลลินกลั้นหายใจนทีนิ่งไปชั่วขณะแม้จะอยู่ไกล แต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังมองหาใครบางคนในฝูงชน“รับครับ”คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเธอแตกสลายเป็นครั้งสุดท้าย“คุณมิรา ยินดีรับคุณนทีเป็นสามีหรือไม่”“รับค่ะ”เสียงปรบมือดังขึ้นมิราร้องไห้ ขณะที่พ่อของเธอยิ้มอย่างมีความสุขลลินหันหลังเดินออกมา ก่อนที่พิธีจะจบเธอบอกตัวเองว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้องบอกตัวเองว่าอย่างน้อยชายคนหนึ่งกำลังจะจากโลกไปโดยไม่ต้องห่วงลูกสาวบอกตัวเองว่านทีจะค่อย ๆ ลืมและวันหนึ่ง เขาอาจเรียนรู้ที่จะรักภรรยาของตัวเองแต่ไม่ว่าเธอจะบอกตัวเองกี่ครั้ง ความเจ็บปวดก็ไม่ได้ลดลงเลย✦ ✦ ✦เช้าวันถัดมา พ่อของมิราเสียชีวิตอย่างสงบและหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ลลินย้ายไปทำงานต่างจังหวัดเธอไม่บอกนทีไม่
สองวันหลังจากนทีประกาศยกเลิกงานแต่ง พ่อของมิราถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยอาการหัวใจวายมิราโทรหาลลินตอนตีหนึ่ง“พ่อฉันเข้าไอซียู”เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ“หมอบอกว่าอาการทรุดมาก”“ฉันเสียใจด้วย”“เขารู้เรื่องยกเลิกงานแต่งแล้ว”ลลินหลับตาแน่น“คุณต้องการให้ฉันทำอะไร”ปลายสายเงียบไปนาน“ช่วยคืนเขาให้ฉันได้ไหม”คำขอนั้นทำให้ลลินเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก“มิรา…”“พ่อฉันอาจอยู่ได้อีกไม่กี่วัน สิ่งสุดท้ายที่เขาอยากเห็นคืองานแต่งของฉัน”“แต่การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่ทำเพื่อหลอกคนใกล้ตาย”“ฉันรู้”มิราร้องไห้“ฉันรู้ว่ามันเลวร้าย แต่ฉันเหลือพ่อคนเดียว”ลลินกำโทรศัพท์แน่น“แล้วหลังจากนั้นล่ะ”“ฉันไม่รู้”“คุณจะปล่อยนทีไหม หลังจากพ่อคุณจากไป”มิราไม่ตอบความเงียบคือความซื่อสัตย์เพียงอย่างเดียวที่เธอให้ได้✦ ✦ ✦คืนนั้นลลินนั่งอยู่ริมหน้าต่างจนเช้าเธอนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาอดีตสามีเคยบอกว่าเธอไม่มีค่าเคยทิ้งเธอไว้กับความสงสัยว่าเธอไม่ดีพอสำหรับใครนทีเป็นคนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความหมายเป็นคนแรกที่จำรายละเอียดเล็ก ๆ ของเธอได้เป็นคนแรกที่บอกว่ารัก ทั้งที่เห็นด้านที่แตกสลายที่สุดของเธอแล
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ลลินยื่นใบลาออกนทีเรียกเธอเข้าไปในห้องทันที“หมายความว่าอะไร”เขาวางใบลาออกลงบนโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย หากแต่คิ้วขวมดเป็นปมแน่น“ตามที่เขียนค่ะ ฉันขอลาออกสิ้นเดือนนี้”“เพราะมิราไปหาเธอใช่ไหม”ลลินเงยหน้าขึ้น“พี่รู้ได้ยังไง”“พี่ถามเขา”“งั้นพี่ก็ควรเข้าใจ”“พี่ไม่เข้าใจ”นทีลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ“ทำไมทุกคนถึงตัดสินใจแทนพี่”“แล้วพี่จะเลือกอะไร”“พี่จะยกเลิกงานแต่ง”ลลินนิ่งไปประโยคที่เธอเคยอยากได้ยินที่สุด กลับทำให้หัวใจหนักอึ้ง“พี่คิดดีแล้วเหรอ”“พี่คุยกับพ่อแล้ว”“แล้วธุรกิจของครอบครัวมิรา”“พี่จะช่วยในฐานะหุ้นส่วน ไม่จำเป็นต้องแต่งงาน”“แต่มิราไม่ต้องการแค่นั้น”“พี่ให้สิ่งที่เขาต้องการไม่ได้”นทีจับมือเธอ“พี่รักเธอ”ลลินมองมือของเขาที่กุมมือเธอไว้“พี่แน่ใจเหรอว่าไม่ได้เลือกฉันเพราะสงสาร”“พี่รักเธอมานานก่อนรู้เรื่องแม่เธออีก”“แล้วทำไมไม่บอก”“เพราะพี่กลัว”นทียิ้มอย่างขมขื่น“พี่กลัวทำให้ทุกอย่างพัง แต่สุดท้ายการไม่ทำอะไรเลยก็ทำให้เธอเจ็บอยู่ดี”ลลินน้ำตาคลอ“ถ้าพี่ยกเลิกงานแต่ง มิราจะเกลียดฉัน”“ให้เขาเกลียดพี่”“พ่อของเขาอาจเสียใจจนทรุด”“พี่จะร
ตอนที่ 5 : ผู้หญิงสองคนแม่ของลลินผ่าตัดผ่านไปด้วยดีนทีอยู่ที่โรงพยาบาลจนถึงเช้า ก่อนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้าประชุมลลินคิดว่าความลับในคืนนั้นจะมีเพียงพวกเขาสองคนแต่สามวันต่อมา มิรามาหาเธอที่โรงพยาบาล“แม่เป็นยังไงบ้างคะ”มิราวางกระเช้าผลไม้ไว้ข้างเตียง“ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณที่มาเยี่ยม”“นทีเป็นคนบอกฉัน”ลลินชะงักมิรายิ้มบาง ๆ“เขาบอกว่าเขาอยู่ที่นี่ทั้งคืน”“คุณมิรา…”“เขาจูบคุณหรือเปล่า”คำถามนั้นเบาจนแทบเหมือนกระซิบ แต่กลับทำให้ลลินเย็นวาบไปทั้งตัวเธอไม่ตอบมิราหัวเราะเบา ๆ“สีหน้าคุณตอบหมดแล้วค่ะ”“ฉันขอโทษ”“คุณขอโทษจริง ๆ เหรอ”“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น”“แต่คุณก็ไม่ได้ผลักเขาออก”ลลินก้มหน้า“ใช่ค่ะ”“คุณรู้ไหมว่าฉันกับเขากำหนดวันแต่งงานแล้ว”“รู้ค่ะ”“แล้วคุณยังทำ”“ฉันไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น”มิรามองเธอนิ่ง ๆ“แต่คุณรักเขา”“ค่ะ”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้มิรานิ่งไปลลินสูดลมหายใจ“ฉันรักเขา แต่ฉันไม่อยากแย่งเขาจากคุณ”“ผู้หญิงที่ไม่อยากแย่ง จะไม่จูบคู่หมั้นคนอื่น”คำพูดนั้นแทงลึก แต่ลลินไม่มีสิทธิ์เถียง“คุณพูดถูกค่ะ”มิราหันไปมองแม่ของลลินที่ยังหลับอยู่“ฉันไม่







