Todos os capítulos de Oops! I Slept With my Billionaire Boss: Capítulo 21 - Capítulo 30

Nang makita kong nakahandusay si Miko sa sahig, parang may kung anong pumutok sa loob ko."Mi-Miko!"Lumuhod agad ako sa tabi niya at marahan siyang inalalayan.Hindi siya sumasagot.Hindi rin siya gumagalaw."Mi-Miko, gumising ka."Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko.Napatingala ako kay Papa. Nakatayo pa rin siya roon, hinihingal at halatang wala pa ring balak tumigil. May hawak pa rin siyang batuta.Sa sobrang galit at takot ko, kung anu-anong eksena sa action movies ang pumasok sa isip ko."Sabi nila, may pressure point daw sa leeg...""Kapag tinamaan, mahihilo ang kalaban...""Subukan kaya?"Hindi na ako nag-isip pa.Huminga ako nang malalim."Bahala na!"Mabilis akong tumakbo palapit sa kanya.Dahil hindi ko naman abot ang mukha mo...Napataas ako ng kamay....dito na lang!TOK!Tumama ang kamao ko sa tagiliran ng leeg niya.Napaatras siya ng dalawang hakbang.Napakurap.Napangiwi."Ano'ng..."Parang umiikot ang paningin niya."Aba...""May... bituin..."Big

Yes it's quite exciting pero natatakot ako baka may makakita pa sa amin. Kaya ang ginawa ko, naglakad ako papunta sa may pinto at ilo-lock ko na sana ito.But hindi pa man ako nakalabas sa may pintuan, he grabbed my waist, pulled me closer to him sabay sunggab ng isang mainit na halik sa aking mga labi. It was tender, sweet, and possessive– enough to catch me off guard. He kisses me aggressively and dangerously na parang isang hayop na hayok na hayok sa laman. He really is irresistible. I could feel the tender sweet of his lips, the scent of his breathing and how his eyes melted me. He's dangerously… tempting. Kahit ayaw ko ay gugostin ko na ring maangkin niya.He kept pressing into my lips while catching a slow breath and stared at me for a second, “I don't play no games, Kaye Collins. You better be ready when I put this brown pipino of mine inside you.”“Ow…” I bit my lower lip, teasing him even more, then suddenly pulled his tie enough para mapalapit siya sa akin. “You better pla

Pagkarating namin sa ospital, halos hindi na ako makahinga sa kaba.Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko habang mabilis ang mga hakbang papunta sa room ni Miko. Kahit paulit-ulit kong sinasabi sa sarili kong magiging maayos ang lahat, hindi pa rin mapigilan ang panginginig ng mga kamay ko.Nang marahan kong itulak ang pinto, agad kong nakita ang kapatid ko.Nakaupo na siya sa kama.Maputla pa rin ang mukha niya, may nakakabit pa ring mga tubo at monitor sa katawan, pero nang makita niya ako ay agad siyang ngumiti."Ate..."Mahina niyang tawag.Parang nabunutan ako ng napakalaking tinik."Miko!"Mabilis akong lumapit at marahan siyang niyakap."Okay ka na ba? Masakit pa ba?"Umiling siya."Sabi ni Doc, kailangan ko lang daw magpahinga."Napangiti ako kahit namumuo na naman ang luha sa mga mata ko.Maya-maya ay pumasok ang doktor."Miss Collins."Napalingon ako."Successful ang operasyon. Stable na ang kondisyon ng kapatid ninyo. Kailangan na lang niyang mag-recover nang maayos.

"Actually may gagawin po ako mamayang gabi, Doc."Napatingin sa akin si Doctor Rigel habang mariin rin siyang nakatingin sa akin. Gusto ko talaga siyang tanggihan in a way na hindi siya mao-offend."Ano'ng plano mo?" Napatanong naman siya kaagad. "Bibisitahin ko po ang kapatid kong si Miko sa ospital. Kagagaling lang kasi niya sa operasyon."Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. Napataas ang kilay niya at tila nagulat sa narinig."Talaga? Bakit hindi mo agad sinabi sa akin na nasa ospital pala ang kapatid mo? Edi sana nakapag-paabot ako ng tulong man lang."Napakurap ako."Ha-ha?" "Kung sinabi mo lang sana, baka may naitulong pa ako. Doktor ako, Kaye. Kahit papaano, may mga kakilala rin ako."Napangiti ako nang alanganin."Nakakahiya naman po, Doc. Sobra na kayong nakakatulong sa akin."Umiling siya."Hindi iyon abala." Napangiti siya sabay tinapik ang balikat ko, "besides, apprentice kita. Responsibilidad kong siguraduhing maayos ka."Napayuko ako.Hindi ko alam kung bakit, pero p

"Pasensya na, Dylan."Halos maubusan na ako ng boses sa kakapaliwanag."Hindi talaga na-send 'yung message ko. Akala ko natanggap mo na."Nakatayo pa rin ako sa gitna ng sala, hawak ang cellphone ko habang pilit ipinapakita sa kanya ang failed message.Kakabalik ko pa lang naman dito sa bahay niya.Ayoko nang magkaroon agad ng problema.Lalo na pagkatapos ng lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw.Tahimik akong tumingin sa kanya.Pero imbes na sagutin niya ang paliwanag ko, iba ang unang tanong niya."Sinong kasama mo?"Napakurap ako."A-Ano?""Sinong kasama mo sa ospital?"Napayuko ako."Sinamahan ako ni Doctor Rigel."Iyon lang ang sinabi ko.Pero sapat na iyon para magbago ang ekspresyon niya.Kanina ay seryoso lang siya.Ngayon, parang mas lalong bumigat ang tingin niya. Kapag talaga tungkol kay Doctor Rigel, iba ang reaction niya. Parang may sariling alarm system ang lalaking ito.Kapag narinig niya ang pangalan ni Doc Rigel, automatic na nag-iiba ang mood.Dylan stood up st