Lahat ng Kabanata ng Oops! I Slept With my Billionaire Boss: Kabanata 1 - Kabanata 10

Tumakbo ako palabas ng silid na parang may humahabol sa akin.Hindi na ako lumingon.Hindi ko na rin hinintay kung tatawagin pa ba ako ni Dylan.Ang bigat ng dibdib ko habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi niya.Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang tingin niya sa akin.Oo, sa club kami unang nagkita.Oo, nagtatrabaho ako roon para kumita ng pera.Pero hindi ibig sabihin no'n na pokpok ako. Na wala na akong respito sa sarili ko. May dignidad pa rin ako.May mga pangarap pa rin ako.At higit sa lahat...May kapatid akong naghihintay na mabuhay.Huminto ako sa gilid ng kalsada. Malalim akong huminga habang pinipigilang umiyak."Kalma lang, Kaye," bulong ko sa sarili. "Hindi puwedeng umiyak. Pangit ka kapag umiiyak."Napangiti pa ako nang bahagya sa sarili kong biro.Dalawang segundo lang.Pagkatapos no'n, bumalik na naman ang katotohanan.Wala akong pera.Wala akong maibabayad sa ospital.Wala akong maipambibili ng gamot ni Miko.Nanginginig kong inilabas ang cell

"Kayong mga college students..." malamig na sabi ni Mr. Montenegro habang nakasandal sa sofa. "Maparaan din talaga kayong kumita ng pera."May bahid ng panunuya ang boses niya.Ramdam ko iyon.Pero wala na akong lakas para patulan pa.Pagod na pagod na ako, hindi lang ang katawan ko, kundi pati isip at puso.Huminga ako nang malalim bago ko siya tiningnan."Kailangan ko lang talaga ng pera."Walang pagmamataas sa boses ko.Wala ring pagmamakaawa.Katotohanan lang.Tahimik siyang nakatingin sa akin na para bang sinusubukan akong basahin."Sabihin mo," seryoso niyang tanong. "Magkano ang kailangan mo?"Napakagat ako sa labi.Nahihiya akong magsabi."Kahit... sampung libo."Para sa ibang tao, baka maliit lang ang halagang iyon.Pero para sa akin?Parang langit na ang hinihingi ko.Ilang segundo siyang walang sinabi.Pagkatapos ay dahan-dahan niyang inilabas ang wallet niya.Kumuha siya ng makapal na salapi at iniabot sa akin."Dalawampung libo."Nanlaki ang mga mata ko."Hindi... sobra p

"Oh, so she's our new kasambahay, and she's very good at cooking." Nakangiting sabi ni Mrs. Montenegro habang nakatingin sa akin. "I want you to meet her, Dylan."Parang biglang bumagal ang ikot ng mundo.Pakiramdam ko, pati hangin sa loob ng napakalaking dining hall ay huminto.Unti-unti kong iniangat ang ulo ko.Kasabay no'n ang paglingon ni Dylan sa direksyon ko.Nagtagpo ang mga mata namin.Napalunok ako."Huwag kang kabahan, Kaye," sabi ko sa sarili. "Hindi ka kriminal. Isa ka lang... bagong katulong.""AHEM..."Napakumpas ako ng kamay para kunwari ay walang nangyayari."May kailangan pa po ba kayo, Madam?"Ngumiti si Mrs. Montenegro."Actually, wala na."Pagkatapos ay lumingon siya sa anak."How about you, Dylan?"Tahimik lang itong nakatitig sa akin.Hindi ko maintindihan ang ekspresyon niya.Hindi galit.Hindi rin masaya.Pero siguradong may iniisip.Ako naman ang unang umiwas ng tingin.Ayokong maalala ang gabing unang nagkrus ang landas namin.Ginawa ko lang ang lahat ng iyo

“Ma-masarap ba, hmmm…?” Tanong ko sa kanya habang subo-subo ko parin ang kanyang matigas na pipino. “So-sobrang sarap mo, Kaye… nakakabaliw ka…” Sabi niya sabay mas lalong bumilis ang kanyang pagbay0 sa aking bunganga. Mabibilaokan na ako kaya sabi ko slowly lang…“Dahan-dahan lang… wala kang kaagaw okay? Sayong sayo lang ‘to…” Ani ko sabay iginalaw ko ang aking bibig sabay blow ng very smooth. “Basta lakihan mo lang ang bayad mo.”Napahawak siya sa aking ulo. I know from the moment na malapit na siyang makaraos kaya mas lalo ko bang binasa ng laway ko ang kanyang tarugo. Iniiwasan ko ring masagi sa aking ngipin ang alin mang parte nito. Gusto kong smooth lang ang maramdaman niya. I want to pleasure him in a way na sana ganun din ang gagawin niya sa akin.“Uhmmm… Ka-ughhh-Kaye…”“Malapit ka na ba?” tanong ko sa kanya sabay ngiti. Binaba ko ang aking pagdila papunta sa kanya balls. Sabay nilinisan ko ito gamit ang laway ko. “Sarap ba, Dylan?” Tumango siya sa sinabi ko. “Utog na ut

Biglang bumukas ang napakalaking main door ng mansion. Kasabay no'n ang mahinang tunog ng mga yabag sa makintab na marmol na sahig. Nanigas ako. Hindi ko na kailangang lumingon. May kung anong kutob ang nagsasabing kilala ko ang taong kararating lang. "Huwag naman sana..." Mabilis akong tumalikod at nagkunwaring inaayos ang mga kubyertos sa mesa. Paulit-ulit kong inayos ang kutsara at tinidor kahit ilang beses ko nang naituwid ang mga iyon. "Kaye," bulong ko sa sarili. "Busy ka. Sobrang busy." Kung puwede lang sana akong maging plato. O kutsara. O halaman sa gilid. Basta huwag lang mapansin. "Kesh, nandito ka na pala!" Napapikit ako. Ayun na nga. "Haliká, umupo ka rito. Sabay na tayong kumain," masayang bati ni Mrs. Montenegro. Narinig ko ang paghila ng upuan. Kasunod ang mahinang kalabog nito sa sahig. "Ayun..." "Nakaupo na ang hambog." Napabuntong-hininga ako. Sa dami-dami ng tao sa Berlin. Sa dami-dami ng pamilyang puwedeng pagtrabahuhan.