All Chapters of จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ: Chapter 211 - Chapter 220

        ณ สุสานอาวุธ          หว่าอินได้อาวุธลับอย่างมีดสั้นขนาดเล็ก เมื่อมันถูกใช้งานประสิทธิภาพของมันทั้งรวดเร็วและคมกริบ ยิ่งผู้ใช้มีพลังมากเท่าไหร่ อาวุธลับก็ยิ่งน่ากลัว          อินหวงได้กระบี่เล่มหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายใบไม้ทรงยาวเรียว รอบๆ มีรอยหยักคล้ายใบไม้ มันไม่ใช่ใบไม้จริงๆ แต่มันคือกระบี่ที่มีพลังทำลายล้างสูง          ชิงหยวนชำนาญด้านพิษร้ายและอักขระ สิ่งที่เขาได้มาคือธนูโปร่งแสงคันหนึ่ง ความร้ายกาจของมันแน่นอนว่าจะต้องขึ้นอยู่กับว่า ลูกธนูแต่ละดอกนั้นอาบยาพิษหรืออักขระกันแน่          จ้าวเทียนได้ทวนมาเล่มหนึ่ง ทวนเล่มนี้แตกต่างจากทวนเล่มอื่น เพราะมันทำจากแร่หายากและมีความแข็งแกร่งกว่าเหล็ก ทั้งยังยืดหดได้ตามการใช้งาน          “เสี่ยวเฉิงชาง โ

        “เยว่ฮวา!”           หวางจวินหลงกอดร่างของจ้าวเยว่ฮวาเอาไว้ในอ้อมแขน สีหน้าของเขาซีดลงราวกับคนไร้สีเลือด ตอนนี้ทุกคนอยู่หน้าป่าไม้ ทุกคนออกมาจากป่าส่วนลึกแล้ว          ทุกคนยังอยู่ในสภาพดี แต่จ้าวเยว่ฮวากลับไม่ฟื้นขึ้นมา!          ชีพจรของนางอ่อนลงอย่างไร้สาเหตุ สีหน้าของนางก็ราวกับคนตายไปแล้ว!          หวางจวินหลงกอดจ้าวเยว่ฮวาเอาไว้ เขาส่งพลังให้นางไปพร้อมกับเรียกนางราวกับสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บ ความเจ็บปวดของเขาเหมือนจะทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง          จ้าวเทียนก้าวขาไม่ออก คนที่ไม่ตื่นขึ้นมาคือบุตรสาวของเขาเอง “ข้า... ข้าจะไปตามผู้ดูแล!”          จ้าวเฉิงชางกำมือ “พี่หญิง ท่านอย่าเป็นอะไรนะ!”

        วันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว          การเดินทางของขบวนจ้าวเยว่ฮวานั้นไม่ยุ่งยาก เพราะแต่ละคนนั้นมีมิติเก็บของอยู่แล้ว ทั้งที่มีอยู่แล้วและของที่จ้าวเยว่ฮวาให้มาอีก ดังนั้นสิ่งของที่ต้องขนขึ้นเรือจึงไม่มี          ผู้ดูแลเกาะน้ำตาไหล “นายท่าน ท่านจะกลับมาตอนไหนหรือ?”          อู่จินหน้านิ่ง “อย่าเร็วครึ่งปี อย่าช้าสองปี พวกเจ้าก็ดูแลเกาะให้ดี ข้าจะเพิ่มเงินเดือนให้”          ทันทีที่ได้ยินว่าอู่จินจะเพิ่มเงินเดือนให้ เหล่าผู้ดูแลก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที ทั้งยังโค้งคำนับอู่จินอย่างงดงามเป็นการส่งท้าย ไร้ท่าทีเสียใจราวกับเมื่อครู่นี้คือภาพลวงตา          “ขอบคุณนายท่าน”          “ขอให้นายท่านเดินทางปลอดภัย”&nb

        ผู้ใช้วิชาอักขระยืนอยู่ด้านหน้าและเริ่มโจมตีอักขระของจ้าวเยว่ฮวา!          อักขระที่จ้าวเยว่ฮวาสร้างเอาไว้ป้องกันเรือคืออักขระระดับต่ำที่ใช้พลังน้อย เพราะนางในตอนนั้นยังไม่มีพลังมากพอที่จะใช้อักขระชั้นสูง          ดังนั้นการที่จะทำลายอักขระนี้ง่ายดายมากสำหรับผู้ใช้วิชาอักขระ          อู่จินอดมองด้วยสายตารังเกียจไม่ได้ วิชาอักขระของจ้าวเยว่ฮวาเป็นเขาที่สอนนางเองกับมือ การใช้วิชาของนางนั้นก้าวหน้ามาก แต่นางกลับใช้อักขระชั้นต่ำมาปกป้องเรือ?          จ้าวเยว่ฮวาเห็นสายตาของอู่จินก็รู้สึกเขิน “ตอนนั้นข้าไม่ค่อยมีพลังน่ะ”          สายตารังเกียจเช่นนี้คล้ายกับเหลียงลี่ถังไม่มีผิด!          แต่ช่วยไม่ได

        แคว้นเปยโจว          หลังจากที่เรือของจ้าวเยว่ฮวามาถึงฝั่ง นางก็ลงจากเรือและขึ้นเรือเมฆาต่อทันที การเดินทางต่อจากนี้จะเป็นทางอากาศอย่างเดียวและจะไม่แวะที่ใดอีกแล้ว          ก่อนที่หนานกงโยวหยางจะไปกับจ้าวเยว่ฮวา เขาได้พบกับฮ่องเต้อยู่ครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ในตอนนี้มีแววตาของผู้ปกครองแคว้นอย่างที่เขาต้องการ บทเรียนที่แสนเจ็บปวดนี้จะนำพาความรุ่งเรืองมาสู่แคว้นเปยโจว          “เสด็จพ่อ ท่านแน่ใจหรือว่าจะไม่อยู่ที่เปยโจวต่อสักสองสามวันก่อน” ฮ่องเต้สีหน้าเศร้าใจ ในใจพระองค์มีแผนการบางอย่าง          แต่หนานกงโยวหยางกลับรู้ทันเสียอย่างนั้น ถึงอย่างไรเขาก็คือบิดาของฮ่องเต้          “เจ้าเป็นฮ่องเต้ เจ้าก็รับผิดชอบไปสิ! อย่าพยายามดึงข้าเข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนั้น” เอ่ยจบก็ตบลงที่