จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ

        “องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นอะไรกัน? สุดท้ายก็แค่นี้!”

          “เร็วเข้า รีบเผานางเสีย!”

          “เจ้าจะรีบไปทำไมกัน นางตายแล้ว ต่อให้ไม่เผาก็มีค่าเท่ากัน”

          “เจ้าอย่าพูดมาก ตรงนี้เป็นสุสานหมื่นวิญญาณเชียวนะ!”

          “ฮ่าๆๆ ที่แท้เจ้าก็กลัวนี่เอง”

          “เหลวไหล เจ้าไม่กลัวหรืออย่างไร?”

          “ได้ๆ ข้าจะเผาเดี๋ยวนี้!”

          ชายสองคนในชุดเสื้อเกราะทหารยืนอยู่หน้าศพกองใหญ่ ศพบางศพกำลังเน่าเปลือย ศพบางศพยังคงมีสภาพดี บ่งบอกว่าพึ่งเสียชีวิตลงเมื่อไม่นานมานี้

          ทหารคนหนึ่งถือคบเพลิง คนหนึ่งราดน้ำมันลงบนร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนพื้น หน้าอกของหญิงสาวไม่ขยับอีกต่อไป นางไร้ลมหายใจเสียแล้ว

          ใบหน้าของหญิงสาวถูกผมอันยุ่งเหยิงปรกคลุมเอาไว้ เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยขีดขวด เลือดสีแดงสดที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้ายังไม่แห้งสนิท

          “เร็ว เหม็นจะตายอยู่แล้ว” ทหารที่ราดน้ำมัน มือหนึ่งปิดจมูก มือหนึ่งถือกระบอกน้ำมัน สีหน้ารังเกียจกลิ่นเหม็นและสถานที่แห่งนี้

          วูบ!

          ลมเย็นๆ พัดเข้ามาปะทะใบหน้าของทหารทั้งสอง ชายที่ถือคบเพลิงยกมือข้างที่ว่างถูแขนอีกข้างด้วยความหนาวอันไร้ที่มา เขาหันซ้ายกันขวาก่อนจะกลืนน้ำลาย

          “สมกับเป็นสุสานหมื่นวิญญาณ ขนข้าลุกไปหมดแล้ว”

          ทหารที่ถือน้ำมันตบหัวคนที่ถือคบเพลิงเสียงดัง

          โป๊ก!

          “นายกองกำลังรอเราอยู่ด้านนอก รีบเผา!”

          ชายที่ถือคบเพลิงเลิกเล่น เขาลูบหัวที่ถูกตบเบาๆ ก่อนจะโยนคบเพลิงลงบนน้ำมันที่พื้น เปลวไฟสีแดงลุกไหม้ยามค่ำคืนอันเงียบสงัด

          พรึ่บ!

          แสงสว่างจากเปลวไฟทำให้พวกเขามองเห็นศพทั้งหลายที่ถูกทิ้งที่นี่ชัดเจนกว่าเดิม ทหารทั้งสองเห็นว่าไฟลามไปทั่วจึงได้หันหลังจากไปด้วยอาการขนลุกขนพอง

          “เจ้าว่านางเป็นดาวหายนะของแคว้นเราจริงหรือไม่?”

          “เดิมทีนางก็ควรตายไปนานแล้ว”

          “หรือว่า นางจะฟื้นจากความตาย?”

          “เหลวไหล!”

          ในขณะที่ทหารทั้งสองกำลังคุยกันและเดินออกไปจากสุสานหมื่นวิญญาณ ด้านหลังของพวกเขาเป็นกองเพลิงสีแดงราวกับเลือดอาบย้อม และไม่นานเปลวเพลิงก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล สีน้ำเงิน สีเขียว สีขาว และสุดท้ายเป็นสีดำ

          พรึ่บ!

          ดวงตาของหญิงสาวที่กำลังอยู่ในกองซากศพลืมขึ้น ดวงตาของนางเป็นสีดำสนิทราวกับรัตติกาลอับแสง ร่างกายผอมบางเริ่มขยับเคลื่อนไหว

          ปกติปฏิกิริยาแรกที่มนุษย์ถูกเผาคือวิ่งออกจากกองไฟ แต่หญิงสาวที่กำลังขยับตัวลุกขึ้นกลับไม่ได้รีบร้อนเช่นนั้น นางลุกขึ้นยืนและมองไปยังคนสองคนที่กำลังเดินออกไป

          ฟู่!

          เปลวไฟสว่างกว่าปกติ แม้ว่ามันจะเป็นสีดำแต่มันกลับให้ความสว่างปนลึกลับ กลิ่นอายอันตรายและน่าขนลุกทำให้ทหารสองคนค่อยๆ หันกลับมา

          ร่างหญิงสาวโชกเลือดที่ตนพึ่งจะจุดไฟเผากำลังยืนอยู่ในกองไฟ!

          “ผี!”

          “วิญญาณร้าย!”

          ทหารทั้งสองกรีดร้อง ทั้งสองตั้งท่าจะวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัว แต่ร่างกายกลับถูกพลังบางอย่างควบคุมเอาไว้ ไม่ให้พวกเขามีโอกาสหนี

          หญิงสาวค่อยๆ ยิ้ม ตอนนั้นเองแสงจากเปลวไฟรอบๆ ตัวนางก็ทำให้ใบหน้าของนางถูกเปิดเผยครู่หนึ่ง แม้จะสกปรกไปด้วยคราบดิน แต่ความงดงามของนางก็ยังเด่นชัด

          “ใช่ ข้าฟื้นจากความตาย”

          เสียงอ่อนหวานของหญิงสาวทำให้ทหารทั้งสองน้ำตาไหล ความหวาดกลัวทำให้พวกเขาปัสสาวะและอุจจาระราดกางเกง เลือดสีแดงไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้าง

          “ย้ากกก!”

          เสียงร้องโหยหวนของทหารทั้งสองดังก้องสุสานหมื่นวิญญาณ นกบินว่อน ลมเย็นยะเยือกพัดแรงจนต้นไม้เอนเอียง

          คล้ายยินดี!

          คล้ายต้อนรับ!

          คล้ายพัดพาจุดจบของคนชั่วช้าเข้ามาใกล้!

        ด้านหน้าสุสานหมื่นวิญญาณ!

          ทหารมากกว่าหนึ่งร้อยนายต่างนั่งพักผ่อน กินอาหาร ดื่มสุราอย่างเพลิดเพลิน นายกองผู้ทำหน้าที่นำทหารมาทำภารกิจสำคัญลุกขึ้นยืน เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองจากด้านในสุสานหมื่นวิญญาณ

          “เกิดอะไรขึ้น?” นายกองมองไปที่ทางเข้าสุสานหมื่นวิญญาณ เขาหันกลับมาชี้ทหารสองสามคนที่นั่งอยู่ใกล้ทางเข้าสุสานมากที่สุด “พวกเจ้าไปดูพวกนั้นหน่อย แค่เผาคนตายคนหนึ่งมันนานถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

          “หัวหน้า ที่นี่คือสุสานหมื่นวิญญาณนะขอรับ”

          “แล้วอย่างไร? จะให้ข้าเข้าไปแทนหรือ?” นายกองสีหน้าดุดัน เอ่ยถามเสียงทรงพลัง

          “ไม่กล้าขอรับ พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”

          “เร็วเข้า!”

          ทหารสามนายรีบวางน่องไก่และสุราในมือลงอย่างเสียดายแล้ววิ่งถือกระบี่เข้าไปในสุสานหมื่นวิญญาณที่มีแต่ความมืดและเส้นทางเส้นเล็กๆ เท่านั้น

          จนเมื่อทั้งสามไปเห็นศพของทหารสองนายที่นอนสิ้นใจอย่างอนาถก็ตกใจจนถอยหลัง รีบชักกระบี่ออกมาและมองไปรอบๆ

          ชิ้ง!

          “บังอาจ กล้าสังหารทหารของทางการ เจ้าจงออกมาเดี๋ยวนี้!”

          พึบพับ!

          เปลวไฟสีดำยังคงลุกโหมอย่างต่อเนื่อง เสียงเผาไหม้อันรุนแรงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทหารสามนายหันไปทางกองไฟพร้อมกัน

          พรึ่บ!

          เท้าเปลือยเปล่าสีขาวนวลข้างหนึ่งก้าวออกจากกองไฟสีดำ ไม่นานเท้าอีกข้างที่งดงามพอกันก็ก้าวออกมา ทหารทั้งสองมองไล่ขึ้นไปก็พบชุดหญิงสาวที่พวกเขาตามฆ่าอยู่บนร่างผอมบาง

          ฟู่!

          ใบหน้างดงามปรากฏต่อสายตา!

          หญิงสาวยกยิ้ม นางค่อยๆ ยกมือขาวนวลขึ้นเล่นกับเปลวไฟที่กำลังเผาไหม้ ราวกับนางรู้สึกเย็นสบายที่ถูกเปลวไฟเหล่านี้โอบล้อม

          “น่าขัน! ข้าเป็นถึงเบญจธาตุหนึ่งในหมื่นปี กลับถูกทหารกระจอกกลุ่มหนึ่งเผา!”