All Chapters of จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ: Chapter 51 - Chapter 60

“นี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์ชายห้าตายแล้ว!” “หะ! นี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่ใช่ว่าองค์ชายห้ากำลังเดินทางไปเยียวยาชาวบ้านที่เมืองซานเฉิงหรือ?” “เจ้าไม่รู้อะไรเลยละสิ” แม่ค้าที่จีบปากจีบคอนั่งลง นางล้วงเอาเมล็ดทานตะวันออกมาและเริ่มแทะไปพลางเล่าไปพลาง “เรื่องมันมีอยู่ว่า...” เรื่องมีอยู่ว่า องค์ชายห้าตายระหว่างเดินทาง เสนาบดีหลิวหยางถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ของที่นำไปเยียวยาชาวบ้านถูกปล้นไปจนไม่เหลือชิ้นดี เสนาบดีหลิวหยางฝืนตัวเองตามล่าคนที่ปล้นของไปจนเจอ ของจึงนำกลับมาด้วย ร่างขององค์ชายห้าก็ตามกลับมาได้ เสนาบดีหลิวหยางที่เห็นร่างขององค์ชายห้าที่แหลกเหลวถึงกลับร้องไห้หมดสติไป เขาบาดเจ็บหนักอยู่แล้ว ทั้งยังสะเทือนใจกับการตายขององค์ชายอีก ทำให้ร่างกายรับไม่ไหว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น! “แล้วใครเป็นคนร้ายหรือ? มันช่างเลวทรามยิ่งนัก!” “จะเป็นใครไปเสียอีก ก็คือตระกูล..” เอ่ยมาจนถึงตอนนี้แม่ค้าที่แทะเมล็ดทานตะวันอยู่ก็ยกมือป้องปาก “ข้าเอ่ยแล้วอย่าบอกใครละ!” แม่ค้าอีกคนที่อยากรู้ขยับเข้ามาฟัง “ข้ารับรอง ข้าไม่บอกใ

“ท่านแม่ ท่านต้องฆ่ามันให้ได้นะขอรับ!” เสียงออดอ้อนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น เสียงนี้มีความอ่อนแอราวกับเจ็บป่วยหนักหนา ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งและกุมมือมารดา ชายหนุ่มที่กำลังส่งเสียงออดอ้อนก็คือ คุณชายสิบตระกูลหวาง นาม หวางผิง คนที่เขาเรียกว่า ท่านแม่ คงจะเป็นใครไม่ได้ นอกเสียจากว่า ฮูหยินใหญ่ของหวางเจี้ยน นาม เติ้งว่านว่าน เติ้งว่านว่านใบหน้าดำคล้ำหลังจากฟังบุตรชายคนสุดท้องเล่า “ไม่น่าเชื่อว่าเจ้านั่นจะยังมีความสามารถอยู่อีก” “ท่านแม่ พวกเราถูกเขากลั่นแกล้งจนต้องติดอยู่ในสุสานหมื่นวิญญาณตั้งหลายวัน พี่สามกับพี่ห้าก็ยังหาทางออกไม่เจอ ลูกลำบากยิ่งนัก” ดวงตาของหวางผิงกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ “หากออกมาไม่ได้ ข้ากับท่านแม่คงต้องจากกันตลอดกาลเสียแล้ว!” ปั้ง! กล้าดีอย่างไร! กล้าดีอย่างไรถึงจะมาพรากลูกชายของนางไม่จากนาง! เติ้งว่านว่านดวงตาเข้มข้น นางตบมือบุตรชายก่อนจะเอ่ยปลอบ “พวกเจ้ากลับมาเหนื่อยๆ ก็พักก่อนเถอะ แม่จะให้คนไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการพวกเจ้า ดูสิ ผอมลงอีกแล้ว แม่ปวดใจเหลือเกิน!” หวางผิงได้รับควา

ใบหน้าของจ้าวเยว่ฮวางดงามล้ำเลิศ กลุ่มคนที่มาใหม่อาศัยว่าตนมีพลังวิญญาณก็ทำตัวไม่เกรงกลัวใคร คงเพราะที่แคว้นเหอสุยแห่งนี้เป็นแคว้นเล็กๆ การจะพบผู้มีพลังวิญญาณยากเสียยิ่งกว่ายาก และถึงจะพบเจอ ก็คงไม่พบเจอที่เมืองเล็กๆ อย่างเมืองเหอสุย! ห้าคนที่ฟังคำสั่งลูกพี่ของตนเองขวางหน้าจ้าวเยว่ฮวาเอาไว้ สีหน้าหยาบคายและมองรูปร่างของนางด้วยสายตาน่ารังเกียจ “พี่สาว” เสียงเด็กน้อยของจ้าวเฉิงชางดังขึ้น เขาจับมือจ้าวเยว่ฮวาเอาไว้ด้วยความกลัว คนห้าคนรูปร่างสูงใหญ่ ทั้งยังมีพลังกดดัน จ้าวเยว่ฮวาเหลือบตามองมือน้อยๆ ที่จับมือนางเอาไว้ นางไม่สะบัดออกแต่อย่างใด ปล่อยให้เด็กน้อยจับเอาไว้อย่างนั้น “คนงาม ยอมไปกับพวกเราเสียดีๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว” หนึ่งในห้าคนเอ่ยขึ้น มือทั้งสองข้างถูกกันอย่างกระตือรือร้น หากหัวหน้าจัดการนางแล้ว เขาจะเป็นคนที่สอง! งดงามเพียงนี้ เขาแทบจะอดใจไม่ไหว! จ้าวเยว่ฮวามองคนทั้งห้า “จะจับข้าไปขาย? พวกเจ้าช่างกล้าเสียจริง” คนที่ต้องการจะขายนาง ตั้งแต่เกิดมาถึงสองพันปี นางยังไม่เคยเจอ

โป๊ก! “หลานชั่ว เจ้าจะเร็วกว่านี้หน่อยได้หรือไม่ อย่าให้ท่านปรมาจารย์ต้องรอนาน!” สองปู่หลานยังคงทะเลาะกันตั้งแต่ออกจากยอดเขาจนถึงแคว้นหลงอัน แต่หากจะเรียกให้ถูกคือจางซีห่าวต่างหากที่ถูกทารุณมาตลอดทาง “ตาเฒ่า ข้าคือหลานของท่านนะ ท่านจะทำเหมือนข้าเป็นลูกข้างบ้านไม่ได้!” จางซีห่าวลูบหัวตนเองที่ถูกตบจนเส้นผมหลุดร่วง อีกเดี๋ยวเขาจะไปขอยาปลูกผมจากพี่ใหญ่! จางเซียวยกมือลูบหนวดตนเอง เอ่ยด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย “ก็เพราะว่าเป็นหลานชายนะสิ ถึงต้องทำเหมือนลูกข้างบ้าน หากตามใจมันจะทำให้เจ้าเสียคน!” นี่มันตรรกะอะไรกัน! จางซีห่าวน้ำตาไหล! “เร็วหน่อย!” จางเซียวไม่สนหลานชายน่าทุบของตนเองอีกต่อไป! เขาเอาแต่เฝ้ารอการเจอท่านปรมาจารย์เท่านั้น ส่วนหลานชายจะหมดพลังหรือไม่นั้นก็เป็นเรื่องของหลานชาย! “......” จางซีห่าว เขาจะหนีออกจากบ้าน! ค่อยดูเถอะ! สองปู่หลานเมื่อมาถึงเมืองเหอสุยก็ใช้เรือเมฆามุ่งตรงมาที่บ้านหลังเขาทันที จางซีห่าวปาดน้ำตาไปพลางควบคุมเรือเมฆาลงจอดไปพลาง ร

บ้านหลังเขาเงียบสงบ คืนนี้แสงสว่างจากดวงจันทร์สว่างมาก บรรยากาศระหว่างทางที่กลุ่มโจรเดินทางมาที่บ้านหลังเขาก็เงียบสงบ แต่ละคนต่างถือกระบี่ของตนเองและเดินดาหน้าเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว พวกมันจะต้องแก้แค้นให้กับพวกพ้อง! ครั้นเมื่อขึ้นเขามาแล้วก็พบว่า ยิ่งเดินไปลึกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกหนาว แสงจันทร์สว่างกว่าทุกวันก็จริง แต่มันกลับไม่ให้ความรู้สึกอบอุ่นสักนิด “หรือว่าเราจะหลงทาง?” โจรคนหนึ่งเอ่ยถามลูกพี่ตนเอง เขามองซ้ายมองขวา รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องมองอยู่ตลอดเวลา “มันคงไม่รู้ตัวแล้วหรอกนะลูกพี่!” โจรอีกคนเอ่ยด้วยสีหน้าโกรธแค้น ลูกพี่ที่ว่าคือผู้นำกลุ่มโจรภูเขา เขามองไปรอบๆ ก่อนจะยกกระบี่ขึ้น เขาฟันกระบี่ลงเต็มแรง พื้นดินข้างหน้าสั่นสะเทือน! ปั้ง! ทันใดนั้นภาพข้างหน้าก็กลายเป็นป่าทึบ ไม่มีเส้นทางให้เดินต่อไปที่ไหนทั้งนั้น ตอนนั้นเองที่ผู้นำกลุ่มโจรก็หน้าแดงจนคล้ำ “พวกเราถูกวิชาลวงตา!” “บัดซบ! มันรู้ตัวหรือ?” โจรคนหนึ่งตามขึ้น มือเตรียมพร้อมจะต่อสู้ ผู้นำกลุ่มโจรยกมือห้าม “ไม่ใช่ ด