《จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

โรงหมอ เมืองซานเฉิง ภายในโรงหมอมีทั้งคนป่วยที่นอนหมดแรง มีทั้งที่กำลังนอนหายใจรวยริน และมีทั้งอาการเริ่มต้นอย่างเป็นไข้และมีผื่นแดง ชาวบ้านต่างปิดประตูหน้าต่าง งดการไปมาหาสู่กันแล้ว เรื่องโรคระบาดนี้ร้ายแรงกว่าที่คิด แม้แต่ตัวของจ้าวเทียนเองก็ยังเริ่มมีอาการเริ่มต้น ตัวร้อน! และเริ่มมีไข้! เสียงเคาะประตูด้านหน้าโรงหมอไม่ใช่เสียงแรกของวัน ตลอดหลายวันมานี้มีคนที่ติดโรคระบาดมารักษาตัวเรื่อยๆ นับวันยิ่งมากขึ้น “ใครหรือ?” เสียงอ่อนแรงเอ่ยถามพลางเดินไปที่ประตู ใบหน้าหล่อเหลาของหมอมีเมตตามีความอ่อนล้าเล็กน้อย เขาป่วยเพียงนี้ ไม่รู้ว่าจะยังมีชีวิตรอดกลับไปหาบุตรสาวที่เมืองเหอสุยหรือไม่? นางอยู่ที่บ้าน ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว? ทันใดนั้นก็มีเสียงตอบกลับจากอีกฝั่งของประตู เสียงนี้อ่อนหวานอย่างที่จ้าวเทียนคุ้นเคย เขาตัวแข็งทื่อไปแล้วเรียบร้อย “ท่านพ่อ ลูกเองเจ้าค่ะ” ปั้ง! บุตรสาวเขามาที่นี่! นางมาได้อย่างไร? ความเงียบบังเกิดขึ้นทันที จ้าวเทียนกำมือเอาไว้ก่อนจะเอ่ยเ

ใบหน้าของหวางจวินหลงไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็คือความโดดเด่น แต่ก่อนเขากลายเป็นคนพิการ ไม่อาจเดินได้ก็ยังมีรัศมีความงดงามน่าเกรงขาม ตอนนี้เขาเดินได้แล้ว ยิ่งมีความหล่อเหลาสง่างามราวกับเทพบุตรมาจุติอยู่ตรงหน้าก็ไม่ปาน ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย เอ่ยตอบไปพลางเก็บผ้าเช็ดหน้าเมื่อเช็ดเหงื่อให้ร่างบางเสร็จแล้ว “ข้ามาทำธุระแถวนี้พอดี” จ้าวเยว่ฮวานึกถึงหมอที่ตั้งกระโจมอยู่ที่หน้าประตูเมืองและสมุนไพรมากมาย “ที่แท้ก็เป็นฝีมือท่านนี่เอง เจ้านาย ท่านจิตใจดียิ่งนัก” หวางจวินหลงชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้าไม่ได้จิตใจดี” จ้าวเยว่ฮวาหัวเราะเล็กน้อย นางรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าหายไปมากกว่าครึ่งหนึ่ง หรือเพราะความหล่อเหลาของหวางจวินหลงเยียวยาจิตใจที่อ่อนล้าได้? “เจ้านาย ท่านต้องแสดงความยิ่งใหญ่ของท่านออกมาบ้าง ไม่อย่างนั้นพวกคนที่จ้องจะรังแกท่านก็จะไม่รู้สิว่ากำลังเล่นกับอะไร?” หวางจวินหลงยกยิ้มเล็กน้อย “ยังไม่ถึงเวลา” แต่ว่า... เวลาที่ให้พวกเขาเหล่านั้นกำลังจะหมดลงแล้ว ดวงตาคมเข้มขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่พวกเขาทำกับเขาเอาไว้

ปัญหาเรื่องโรคระบาดเริ่มแผ่ออกไปเป็นวงกว้าง แม้ว่าที่เมืองต้นเหตุอย่างเมืองซานเฉิงจะควบคุมเอาไว้ได้แล้ว แต่คนที่เดินทางจากเมืองซานเฉิงเพื่อไปพึ่งพาญาติๆ ที่ต่างเมือง กลับเป็นคนที่นำโรคระบาดไปหาเมืองๆ นั้นแทน ข่าวของโรคระบาดปิดไม่อยู่ ชาวบ้านเริ่มหนีตายด้วยความตระหนก มีทั้งอพยพ มีทั้งปล้นชิง และมีทั้งตายลงเพราะรักษาไม่ทัน เมืองหลวง แคว้นหลงอัน ในที่สุดเรื่องโรคระบาดก็ถูกนำเรื่องเข้าท้องพระโรงในยามเช้าของวันหนึ่ง เรื่องนี้กราบทูลโดยขุนนางขั้นสอง เสนาบดีกรมขุนนาง นาม หลิวหยาง หลิวหยางผู้นี้อายุได้สี่สิบกว่าปีแล้ว อีกสถานะหนึ่งก็คือ เขาเป็นบิดาของหลิวฮวน และเรื่องโรคระบาดนี้ก็เป็นหลิวฮวนที่ส่งจดหมายด่วนมาหาเขา “ทูลฝ่าบาท เรื่องร้ายแรงอย่างโรคระบาดนี้ไม่อาจนิ่งดูดายได้พ่ะย่ะค่ะ พวกเราควรส่งผู้แทนพระองค์ไปแก้ปัญหาและปลอบขวัญประชาชนอย่างเร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” หลิวหยางคำนับ เขาก้มหน้าเพื่อแสดงจุดยืน ขุนนางยืนเรียงกันนับหกสิบคนต่างพากันกระซิบกระซาบกัน ไม่มีใครไม่รู้ว่าเรื่องนี้เรื่องใหญ่เพียงใด แน่นอนว่าพวกเขาต่างได้รับข่าวจากสา

จวนตระกูลหวาง แห่งแคว้นหลงอัน ตระกูลหวางเป็นตระกูลใหญ่ที่เป็นที่นับหน้าถือตาในเมืองหลวงแห่งแคว้นหลงอัน ความจริงสายตระกูลหวางแห่งนี้เป็นแค่สายรองเท่านั้น ตระกูลหวางและความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่กลับอยู่ที่ดินแดนแห่งหนึ่ง ดินแดนแห่งนั้นไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปได้ นอกจากฮ่องเต้ของแต่ละแคว้นและผู้มีความสามารถเท่านั้นถึงจะได้รับเชิญเข้าไป แม้ว่าตระกูลหวางแห่งนี้จะไม่ยิ่งใหญ่นักในสายตาของคนแห่งนั้น แต่ที่แคว้นหลงอันแห่งนี้กลับยิ่งใหญ่และมีอำนาจมาก เม็ดเงินในมือมากมายกว่าคนรับราชการมาสิบชั่วอายุคนเสียอีก แม้แต่ฮ่องเต้จัดงานเลี้ยง ที่นั่งของแขกสูงศักดิ์ก็ยังมีตระกูลหวาง! ณ เรือนหลังใหญ่ใจกลางจวนตระกูลหวาง เพล้ง! เสียงของแตกดังขึ้นไม่หยุด ภายในเรือนเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาววัยยี่สิบกว่าเท่านั้น นางมีสีหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยโทสะ บ่างรับใช้หลายนับสิบคนต่างก้มหน้าและเก็บของที่ตกแตกอย่างคุ้นชิน แต่ละคนทำงานว่องไวสมกับที่รับใช้เรือนแห่งนี้มานาน แม่นมวัยชราคนหนึ่งก้าวเข้

“แย่แล้ว ขบวนองค์ชายห้าถูกลอบสังหาร!” “แย่แล้ว ถูกปล้นเสบียงอาหาร!” “แย่แล้ว เงินเยียวยาถูกแย่งชิงไปแล้ว!” “องค์ชายห้า ระวังพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงความวุ่นวายเกิดขึ้นเมื่อขบวนที่ออกเดินทางจากเมืองหลวงไปยังเมืองซานเฉิงถูกดักเอาไว้กลางทาง น่าแปลกคือขบวนที่ถูกโจมตีมากที่สุดเป็นขบวนขององค์ชายห้า เสบียง และเงินเยียวยา! แต่ขบวนของเสนาบดีหลิวหยางกลับถูกล้อมเท่านั้น ไม่ทำอันตรายจนถึงขั้นเอาชีวิตเหมือนกับที่กำลังทำกับองค์ชายห้า! ขันทีร่างผอมอารักขาอย่างสุดชีวิต เขาพลีชีพให้กับความปลอดภัยขององค์ชาย ก่อนที่เขาจะตายเขาผลักองค์ชายตัวน้อยเข้าไปในป่าไม้รกชัฏ “องค์ชาย หนีไปพ่ะย่ะค่ะ!” นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำได้แล้ว! ในฐานะขันทีขององค์ชายห้า เขาบกพร่องในหน้าที่มากมาย ปล่อยให้คนมีอำนาจรังแกองค์ชาย ไม่ว่าจะบุตรขุนนาง องค์ชายหรือองค์หญิงล้วนรังแกองค์ชายห้า เขาที่เห็นทุกอย่างกลับไม่กล้าเข้าไปช่วยเหลือ แต่ถึงอย่างนั้นองค์ชายห้ากลับไม่เคยต่อว่าเขาสักครั้ง จนเป็นเขาเองที่รู้สึกว่า เขาติดค้างพระองค์ ติดค