《จ้าวเยว่ฮวา อัจฉริยะแห่งพิษ》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

ฉือฉือน้อยที่นอนอยู่บนไหล่บางขยับตัว มันเปิดตาขึ้นมาเพื่อเหลือบมองกระบี่บนหัวจ้าวเยว่ฮวาครู่หนึ่ง ไม่นานมันก็หมอบลงบนไหล่บางและหลับตาอย่างไม่ใส่ใจ กระบี่ที่ว่ามีรูปร่างบางเฉียบ ตัวกระบี่เป็นสีดำตัดกับลวดลายสีทองที่สลักอยู่บนตัวเรือน ด้ามจับประดับและตกแต่งด้วยทองและของล้ำค่าอีกมากมายแต่กลับไม่ดูเทอะทะแต่อย่างใด กลับกันมันดูดีเสียจนไม่อาจละสายตาได้ ที่ท้ายกระบี่ยังห้อยพู่สีทองที่มีลวดลายแปลกตาเอาไว้ งดงามและน่าเกรงขาม! กลิ่นอายสังหารอัดแน่นอยู่ในกระบี่และมันพร้อมจะระเบิดพลังสังหารของมันได้ทุกเมื่อ! ยิ่งมันลอยอยู่บนหัวของจ้าวเยว่ฮวานานเท่าไหร่ก็ยิ่งแผ่กลิ่นอายราวกับจะฆ่าคนเป็นกองทัพมากเท่านั้น “เป็นเด็กดีหน่อย” เสียงหวานเอ่ยอย่างระอาใจเล็กน้อย ดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้น กระบี่ที่แสดงศักยภาพของตนเองสั่นไหวอย่างหวาดกลัวและเริ่มลอยลงมาตรงหน้าจ้าวเยว่ฮวา นางพยักหน้าอย่างพอใจ “แบบนี้แหละถึงจะเรียกว่าเด็กดี รู้หรือไม่?” กระบี่ตรงหน้าสั่นไหว มันรับรู้แล้ว! มันไหนเลยจะกล้าไม่เชื่อฟังต่อหน้านาง! มันหาเรื่องตายหรือ?

“คุณชาย!” เลือดที่หวางจวินหลงกระอักออกมามีสีดำทะมึน ความเข้มข้นของพิษบ่งบอกได้ว่าพิษที่เขาได้รับมีมากมายเพียงใด! จ้าวเยว่ฮวารีบตามไปที่เตียง ร่างผอมสูงของหวางจวินหลงอยู่บนเตียงและกำลังกระอักเลือดสีดำออกมาไม่หยุด นางจับชีพจรและตรวจอาการครู่หนึ่งก็พยักหน้าเข้าใจ ม่อไป่รีบเอ่ยถามด้วยสีหน้าร้อนใจ “ท่านหมอจ้าว คุณชายเป็นอะไรไปหรือขอรับ?” จ้าวเยว่ฮวาเอ่ยพร้อมกับเริ่มฝังเข็มอีกครั้ง “เดิมทีร่างกายของเขาก็อ่อนแอจากพิษร้ายอยู่แล้ว แต่เมื่อครู่ที่พิษชนิดแรกถูกขับออก ไม่คิดว่าพิษที่สองที่ร้ายแรงยิ่งกว่าจะถูกปลดปล่อยออกมา พิษนี้น่ากลัวตรงที่มันอยู่ในร่างกายเขาก่อนที่เขาจะคลอดเสียอีก เพราะแบบนี้เมื่อมันถูกปลดปล่อยออกมา พิษของมันจึงเล่นงานเขาจนเป็นเช่นนี้” หลิวฮวนครุ่นคิด “หรือว่าพิษที่สองจะกดข่มพิษชนิดแรกเอาไว้?” “จะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว พวกท่านบอกเองมิใช่หรือว่าแต่ก่อนเจ้านายไม่ได้ถูกพิษ เขาพึ่งมาถูกพิษเมื่อสิบปีก่อน เช่นนั้นก่อนที่เขาจะถูกพิษก็แสดงว่าเขาสบายดี แบบนี้ก็มีเพียงหนทางเดียวคือ มีพลังบางอย่างสะกดพิษในร่างกาย

“เยว่ฮวา ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว” บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปในทันที จากที่มีแต่ความเคร่งเครียดและน่าเป็นกังวล มาบัดนี้มีแต่บรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแทน คนที่รู้สึกแบบนี้ก็คือส่วนเกินในห้องอย่างหลิวฮวน ม่อไป่ หวังจือช่าง อินหวง และผู้ติดตามอีกสิบคน แต่ละคนต่างมองออกนอกหน้าต่าง มองโต๊ะ มองกาน้ำชา ยกมือขึ้นลูบท้ายทอย เอามือไขว้หลัง บางคนถึงกลับไม่รู้ว่าจะเก็บมือตนเองไว้อย่างไร น่าขันยิ่งนัก! แต่ในบรรยากาศที่คุณชายกำลังสบตากับสาวงาม พวกเขายังจะกล้าหัวเราะขึ้นมาหรือ? แต่ภาพตรงหน้าที่คนสองคนกำลังสบตากันกลับงดงามยิ่งนัก แสงเทียนในห้องสว่างกว่าทุกครั้ง ใบหน้าหวานละมุนของจ้าวเยว่ฮวาก้มต่ำเล็กน้อย หวางจวินหลงนั่งอยู่บนเตียงและเงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามที่กำลังก้มมองตนเอง ความงดงามสูงค่าของชายหญิงตรงหน้า แม้แต่เทพเซียนยังต้องหลบ! จ้าวเยว่ฮวากะพริบตา “ข้าถอนพิษให้ท่านแล้ว” นางเอ่ยพลางยืดตัวขึ้น เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า... ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป “เอ่อ... ครั้งนี้ถือว่าเป็นโชคดีในความโชคร้าย พิษของท่านถูกถอนออกจนห

เรื่องราวชาติกำเนิดของจ้าวเยว่ฮวา จางซีห่าวรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว แต่เขาค่อนข้างไม่เข้าใจว่าเหตุใดจ้าวเยว่ฮวาถึงได้มีพ่อแม่อยู่ที่นี่ ซ้ำยังเป็นเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึง 20 ปีด้วยซ้ำ ต้องเข้าใจก่อนว่าตอนที่เขารู้สึกกับจ้าวเยว่ฮวา ตอนนั้นมันก็ผ่านมาหลายสิบปีแล้ว ใช่! พวกเขาล้วนอายุยืนยาว! หลายสิบปีที่ว่ามากกว่าอายุของจ้าวเยว่ฮวาเสียอีก ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นกับจ้าวเยว่ฮวาจึงไม่ได้เป็นเรื่องธรรมดาเลย แต่จางซีห่าวเป็นถึงทายาทปรมาจารย์หยิงหยาง เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติเช่นนี้ใช่ว่าจะผิดแปลกเสมอไป บางอย่างไม่พบเจอก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่ อย่างเช่นตอนนี้! “พี่ใหญ่ เหตุใดวิญญาณพวกนั้นถึงมาที่บ้านพี่ละ?” จางซีห่าวชี้ไปที่กลุ่มวิญญาณประมาณสิบตนที่กำลังลอยอยู่หน้าบ้านจ้าวเยว่ฮวา หว่าอินลูบขนแขนตัวเอง นางมองไม่เห็นแต่ก็รับรู้ได้เล็กน้อย ชิงหยวนที่กำลังบังคับรถม้าให้จอดถึงกลับเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ จ้าวเยว่ฮวาลงจากรถม้า นางมองไปทางวิญญาณสิบตนนิ่งๆ วิญญาณเหล่านั้นเห็นว่าเป็นจ้าวเยว่ฮวาก็รีบเก็บรูปลักษณ์ของตนให้น่ามองแล้วล

เมืองซานเฉิง เมืองซานเฉิงเป็นเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีความเจริญ ชาวบ้านยากไร้ เจ้าเมืองยากจนแต่ก็ยังพยายามเพื่อความอยู่ดีของชาวเมืองซานเฉิง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยากที่จะพัฒนา ดังนั้นเจ้าเมืองที่มีปณิธานคนแล้วคนเล่าก็ต่างส่ายหน้าและขอย้ายเขตปกครอง ตอนนี้ตำแหน่งเจ้าเมืองว่างเปล่า ยังไม่มีคำสั่งให้ใครมาทำหน้าที่เจ้าเมือง ตอนนี้ถือว่าเมืองซานเฉิงอยู่ในช่วงขาดผู้นำ ชาวบ้านวุ่นวายและล้มป่วยลง สถานการณ์ของเมืองซานเฉิงย่ำแย่ ยังดีที่มีหมอคนหนึ่งมาเช่าร้านและเปิดโรงหมอ หมอคนนี้มีเมตตายิ่งนัก ชาวบ้านต่างรักและเคารพเขา “หมอจ้าว ทางนี้ขอรับ!” เสียงของชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเร่งรีบ เขานำทางหมอจ้าวเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ แคบๆ หมอจ้าวที่ว่าใบหน้าหล่อ แววตามีเมตตาดั่งคนเป็นหมอ แม้จะอยู่ในวัยสามสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังหนุ่มเหมือนชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เขาคือ จ้าวเทียน บิดาบุญธรรมของจ้าวเยว่ฮวานั่นเอง! ชาวบ้านที่นำทางอยู่พาจ้าวเทียนที่เดินถือกล่องยาลัดเลาะไปตามซอกซอยอย่างชำนาญ ไม่นานก็มายืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่ไม่อาจเรียกว่าบ้านได้เต็ม