Semua Bab เนตรมณี สาวปราบผีแห่งพระนคร: Bab 21 - Bab 30

-๒๑-ผีไร้หน้า 1 (นิมิตมรณะ)เนตรมณีรีบก้าวฉับๆ ลงจากเรือนไทยแสนรักมุ่งหน้าไปยังตรอกฝั่งโน้นตามคำร้องเรียนของชาวบ้าน โดยมีเจ้าจุกและเจ้าแก้ว พนักงานบริษัทตัวน้อยของเธอ คอยวิ่งตามมาห่างๆ หากพูดกันตามตรง... ในเนื้อแท้ของวิญญาณสาวจากยุคอนาคต หล่อนก็ยังคงกลัวเรื่องคนตายและซากศพอยู่ลึกๆ ทว่าหลังจากที่จับพลัดจับผลูข้ามมิติมาประสบพบเจอผีสยองขวัญสั่นประสาทมาหลากรูปแบบ ความตายและความน่ากลัวสำหรับหล่อนในเวลานี้... จึงกลายเป็นเรื่องที่ ‘รับได้’ และปรับตัวชาชินไปเสียแล้วทันทีที่เนตรมณีสาวเท้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในบ้านไม้โกโรโกโสของตระกูลผู้ตาย หล่อนก็ต้องชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงกับภาพตรงหน้า!ร่างของชายคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนเสื่อ สภาพศพของเขาทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่รอบๆ ต่างพากันสวดมนต์ไหว้พระด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ... เพราะศพนั้น ไม่มีใบหน้าอยู่เลยสักนิด! ทั้งหู ตา จมูก และปากแบนราบหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงผิวหนังเรียบเนียนเป็นเนื้อเดียวกันดั่งหุ่นลองเสื้อผ้าชวนขนลุกสยองพองขน‘เชี่ยอะไรวะเนี่ย...’ เนตรมณีอุทานในใจ หล่อนมองใบหน้าที่มีความผิดปกติเหนือธรรมชาติขีดสุดนั้นอย่างพิ

-๒๓-กูเจอมึงแล้วทันทีที่รถสามล้อปั่นมาส่งถึงหน้าตำหนักเรือนไทยของอาจารย์คง เนตรมณีก็รีบก้าวเท้าขึ้นเรือนด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยว เจ้าจุกและเจ้าแก้วที่นั่งรอด้วยความกระวนกระวายใจรีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามารุมล้อมพี่สาวทันที"พี่มณี! เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ ไปหาอาจารย์ศิลามา ท่านว่าอย่างไรบ้าง" เจ้าแก้วเอ่ยถามตาแป๋วด้วยความห่วงใยเนตรมณีไม่ตอบในทันที หล่อนกวาดสายตามองน้องทั้งสองก่อนจะสั่งการเสียงเฉียบ "จุก แก้ว... ตอนนี้ทุกคนฟังพี่ให้ดี นำเสื้อผ้า รองเท้า และข้าวของทุกชิ้นที่เราพกติดตัวไปที่ศาลเก่าท้ายคุ้งน้ำ ออกมากองรวมกันที่ลานหน้าบ้านเดี๋ยวนี้เลย"เด็กทั้งสองทำหน้าเหลอหลาด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่กล้าอิดออด รีบวิ่งไปจัดการเอาเศษสิ่งของและเสื้อผ้าในวันนั้นมากองรวมกันตามสั่ง เนตรมณีเดินตามลงมาพลางหยิบห่อชาอาคมที่ได้มาจากตำหนักอาจารย์ศิลา นำมาต้มผสมน้ำมนต์ก้นบาตรจนเดือดพล่าน ก่อนจะยกหม้อดินก้าวตรงไปยังกองสิ่งของเหล่านั้น แล้วราดน้ำชาลงไปจนชุ่มซู่...!วินาทีนั้น ควันสีเทาอมดำพวยพุ่งฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศทันที กลิ่นไหม้เนื้อดินอัปมงคลคละคลุ้งจนเจ้าแก้วและเจ้าจุกถึงกับอุทานลั่น ก

-๒๕-ผีไร้หน้า (จบ)หล่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง... ทว่าบัดนี้หล่อนไม่ได้อยู่ที่ท้ายคุ้งน้ำ แต่กลับยืนอยู่บนเวทีไม้ของงานแสดงโรงเรียนในอดีตชาติ ยามที่หล่อนยังเป็นเพียงเด็กหญิงกำพร้าตัวน้อยนามว่า ‘เนตรดาว’แสงไฟสปอตไลต์ส่องสว่างวาบลงมาบนร่าง ทว่าเบื้องล่างเวทีกลับว่างเปล่า... ไม่มียายซึ่งเป็นญาติและที่พึ่งเพียงคนเดียวในชีวิตมาร่วมงานแสดงของหล่อนเลย ‘ก็ยายบอกว่า ยายจะมาไง... ยายสัญญาแล้วนี่นา’ เด็กหญิงเนตรดาวในวัยเจ็ดขวบกู่ร้องประท้วงอยู่ในใจ หล่อนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด จนกระทั่งเสียงปรบมือของคนอื่นดังผ่านหูไปราวกับกระแสลมพัดผ่านน้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มของเด็กหญิง หล่อนสะอื้นไห้จนตัวโยนเมื่อการแสดงจบลง เด็กหญิงเนตรดาวนำพาร่างอันสั่นเทาเดินหลบฉากออกมาที่หลังเวทีเพียงลำพัง ในจังหวะนั้นเอง อาจารย์สตรีท่านหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเด็กน้อย ยื่นมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของหล่อนไว้แผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและดวงตาที่แดงก่ำ“เนตรดาว... เย็นนี้ครูจะพาเธอไปที่บ้านนะจ๊ะ ไปเก็บของ แล้วครูจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง... เราจะไปหาคุณยายที่โรงพยาบาลด้วยกัน”เด็กหญิงเนตรดาวเอียงคอสับสน นัยน์ตาซื่อ

-๒๗- คดีปริศนา (ศพไม่มีเครื่องใน)ณ เรือนไทยหลังย่อมของเนตรมณี บรรยากาศยามโพล้เพล้ถูกปลุกด้วยความครึกครื้น ทันทีที่ผู้กองธีร์ จ่าขับ และจ่าเตียน ก้าวเท้าตามแรงเชิญชวนของเจ้าบ้านสาวเข้ามานั่งล้อมวงบนแคร่ไม้ไผ่กลางชานเรือน ทั้งสามนายตำรวจถึงกับต้องนั่งเบิกตากว้าง งงงันทำตัวไม่ถูกกับสิ่งของประหลาดล้ำยุคที่วางเด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้ามันคือเตาถ่านที่สวมทับด้วย ‘กระทะทองเหลือง’ มันวาววับขัดอย่างดี รูปร่างแปลกตาที่มีปุ่มนูนทรงโดมตรงกลาง ล้อมรอบด้วยร่องลึกสำหรับใส่น้ำซุป ขนาบข้างด้วยถาดเซตหมูหมักสไลด์บางเฉียบ เนื้อวัวลายสวย และอาหารทะเลประเภทซีฟู้ดสดฉ่ำราวกับเพิ่งยกขึ้นมาจากแม่น้ำ มิหนำซ้ำยังมีขวดแก้วน้ำหวานฝาจีบสีน้ำเงินเข้ม สลักอักษรภาษาอังกฤษที่คุ้นตาว่า ‘Pepsi’ แช่น้ำแข็งเย็นเจี๊ยบมาพร้อมกันเป็นชุดนี่คือเมนูแปลกใหม่หลงยุค ที่พวกเขาไม่เคยพบเคยเห็น วัฒนธรรมการปิ้งไปต้มไปพร้อมกันในเตาเดียวเช่นนี้มาก่อน“เอ้า! ยืนงงกันทำไมล่ะคะ นั่งลงเลยคุณผู้กอง คุณจ่า...” เนตรมณีเท้าสะเอว ยืนผายมือเชื้อเชิญให้สมาชิกที่มาร่วมปาร์ตี้ดินเนอร์ในวันนี้ จับจองที่นั่งล้อมแคร่ไม้กันได้ตามสบาย โดยส

-๒๙- คดีปริศนา3 (ชันสูตร)จ่าขับและจ่าเตียนช่วยกันหอบหิ้วสัมภาระและหีบข้าวของ ตามหลังผู้กองธีร์ ที่ตอนนี้เดินนำทางเนตรมณีและสองเด็กน้อย ตรงไปยังบ้านพักที่ทางผู้ใหญ่แจ้งจัดเตรียมไว้ต้อนรับ ‘หมอปราบผีของทางการ’เบื้องหน้าคือบ้านไม้ใต้ถุนสูงสองชั้น สภาพเก่าคร่ำครึ ภายในชั้นบนเปิดโล่งเป็นห้องโถงกว้างเพียงห้องเดียว ไร้การกั้นห้องหับเป็นสัดส่วน ดูอย่างไรก็ไม่สะดวกสบายและอบอุ่นเท่าเรือนไทยสไตล์มินิมอลของหล่อนที่พระนครเลยสักนิด “ขอบคุณมากนะคุณผู้กองที่ช่วยขนของมาส่งถึงบนเรือน”หล่อนเว้นจังหวะพลางกวาดสายตามองรอบห้องโถง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “แล้ว... คุณกับพวกพี่ๆจ่าจะนอนพักกันที่ไหนล่ะ”“อ้อ... ใต้ถุนเรือนนี้แหละครับ พอดีผมเตรียมเต็นท์สนามของกองปราบติดมาด้วย กางนอนรับลมตรงนั้นได้สบายมาก” ธีร์เอ่ยตอบเสียงเรียบพลางชี้มือลงไปด้านล่างเนตรมณีถึงกับเบิกตาโตด้วยความตกใจ “หือ นอนใต้ถุนเรือนเนี่ยนะ! มันจะไม่ลำบากไปหน่อยหรือไง ยุงป่าดุจะตายไปนะคุณ”ผู้กองหนุ่มคลี่ยิ้ม แววตาคู่คมทอแสงอ่อนโยน แกมเอ็นดูในความห่วงใยของหล่อน “เรื่อ