เนตรมณี สาวปราบผีแห่งพระนคร

ตอนที่ 1 เกมปริศนากับการเดินทางมาของผู้ถูกเลือก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง กึก กึก กึก เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินผ่านพรมทางเดินดูหนักอึ้งและมีอำนาจเสียจนชวนให้สันหลังวาบ ความเงียบที่นี่ไม่ได้สงบ แต่มันคือความเงียบก่อนพายุใหญ่จะพัดกระหน่ำ ทุกคนต่างนั่งตัวตรงแข็งทื่อ เหงื่อซึมตามไรผมทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังทำงานปกติ ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนไป ดูเหมือนจะลากเอาความอดทนของมนุษย์ให้ตึงเปรี๊ยะจนใกล้จะขาดผึงลงทุกที ทั้งชั้นมีคนจำนวนมากกว่าสิบคน ที่กำลังจ้องตรงไปยังเบื้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีการคุยกันแม้แต่นิดเดียว ผิดแผกไปจากออฟฟิศทั่วไปอย่างสิ้นเชิง “ยอดดาวน์โหลดเมื่อคืนลดลง 3.2% ค่ะคุณเนตรดาว” เลขาฯ รายงานเสียงเรียบ แต่แววตาแฝงความกดดัน ใบหน้าของเลขาซีดเผือดกว่าเดิม เมื่อหญิงสาวเจ้าของร่างระหงนามว่า “เนตรดาว”นั้น หยุดเดิน ดวงตากลมโตคมกริบเลื่อนมองตัวเลขบนแท็บเล็ตเพียงแวบเดียวเท่านั้น… น้ำเสียงเธอเย็นเฉียบ ใบหน้าไร้ความรู้สึก “แต่ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่กลับขึ้นมา ฉันจะถือว่าเป็นความผิดของฝ่ายมาร์เก็ตทั้งหมด” คำพูดนั้นทำให้รอบบริเวณยิ่งเงียบกริบ

ตอนที่ 3เปรตหิวลมราตรีโบกโบยลอดไรไม้ส่งเสียงหวีดหวิว ร่างนั้นยังคงตระหง่านอยู่ ณ ที่เดิม... สูงท่วมจนศีรษะเกือบจรดคานบ้าน แขนเรียวยาวเก้งก้างเหยียดห้อยลงมาถึงหัวเข่า ผิวหนังดำคล้ำแห้งแตกระแหงเหมือนซากศพตากแดดจนไหม้เกรียม มันดูคลุ้มคลั่งและเกรี้ยวกราดถึงแม้ความหวาดกลัวจะกัดกินใจเพียงใด เนตรดาวก็ยังจ้องมองมันไม่วางตา ในหัวกลับคิดไปถึงความโชคดีมหาศาล ที่เธอกลับได้เห็นสิ่งที่คนโบราณร่ำลือว่ามีอยู่จริงด้วยตาตัวเองเสียที เธอเผลอยังจินตนาการไปไกลว่า หากจับไอ้ตัวนี้ได้แล้วส่งขายให้สหรัฐ คงจะมีโครงการแอเรีย 52 เกิดขึ้นที่เมืองไทยเป็นแน่ หญิงสาวหรี่ตาพลางพิจารณาสิ่งประหลาดตรงหน้าพร้อมเริ่มคำนวณเงินมหาศาลที่จะได้รับอย่างสุขสมใจในตอนนั้นเอง ร่างดำนั้นค่อยๆ ชะโงกหน้าเข้ามาทางหน้าต่างไม้เก่าเอี๊ยดดด…ไม้หน้าต่างลั่นเหมือนกำลังจะหลุด“เชี่ย…” เนตรมณีถอยกรูด หลุดจากภวังค์ความคิดหัวการค้าทันทีเสียงระบบดังขึ้นในหัว [คำเตือน]ตรวจพบสิ่งผิดปกติระดับอันตรายวิญญาณอาฆาตประเภท : “เปรตหิว”ระดับภัยคุกคาม : สูงคำแนะนำ : วิ่งหนีทันที“หนีไปไหนล่ะ หนีในบ้านตัวเองเนี่ยนะ!” เธอสบถทันทีใส่ระบบลั่น ก่อนจะ

ตอนที่ 5ผีพรายริมแม่น้ำเสียงร้องไห้ของหญิงชาวบ้านยังดังไม่หยุด“ช่วยลูกข้าด้วยเถอะ… ฮือ… ข้ายังไม่อยากเสียลูกไป…” หล่อนทรุดอยู่ริมตลิ่ง ตัวสั่นจนแทบหายใจไม่ทัน เสียงอ้อนวอนนั้นแหบพร่าและสั่นเครือจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ทว่ามันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความรักที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิตโดยที่ชาวบ้านทุกคนที่ยืนมุงอยู่ได้แต่หันหน้าหนี ความสั่นเทาที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วที่ยึดชายผ้าของเนตรมณีไว้แน่นนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าหญิงผู้นี้ไม่เหลือที่พึ่งอื่นใดอีกแล้วนอกจากหญิงสาวชุดแปลกตาที่ยืนอยู่ตรงนี้“ลูกเธอโดนลากไปตรงไหน”หญิงชาวบ้านชี้ไปยังช่วงน้ำลึก ห่างจากที่เนตรมณีและน้องๆยืนอยู่ไกลนัก “ตรงนั้น…ตรงต้นไทรท้ายคุ้งนั้น ข้าเห็นมือดำๆ ดึงขาลูกลงไป…”ชาวบ้านรอบๆ เริ่มถอยห่างทันทีเมื่อได้ยินคำว่า “มือดำ” บางคนถึงกับพึมพำสวดมนต์ ไม่มีใครอยากยุ่ง ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วยหรือพูดอะไรทั้งนั้น “ผีพรายแน่…” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา “เมื่อก่อนก็เคยมีคนตายตรงนั้น…” อีกคนพูดต่อ เจ้าจุกกลืนน้ำลายดังเอื๊อก“พี่มณี… หรือเราจะกลับบ้านก่อน…” เด็กชายดึงชายเสื้อพี่สาว เมื่อได้ยินชาวบ้าน พูดถึงเรื่องผีพรายริมน้ำ “ก

ตอนที่7ตำนานเทพแห่งสายน้ำและความเชื่อที่สืบต่อกันมาอย่างช้านาน“เจ้าจุก เจ้าแก้ว! แบ่งปลาพวกนี้ให้ชาวบ้านทุกคนที่ช่วยดึงเชือกเมื่อกี้คนละสองตัว!”ชาวบ้านพากันชะงักด้วยความแปลกใจ เนตรมณีจึงยืดตัวขึ้นกอดอก พูดเสียงดังฟังชัดตามสไตล์เจ้าของบริษัท“สำหรับฉัน... ใครทำงานก็ต้องได้ค่าแรง พวกเธอช่วยออกแรงดึงเชือกจนมือพอง นี่คือค่าตอบแทนที่พวกเธอควรได้รับ บริษัทฉันไม่เคยค้างค่าจ้างใคร รับไปซะ” เนตรมณีกล่าวกับชาวบ้านชาวบ้านที่เคยเกรงกลัวกลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้าง รีบเข้ามาแย่งรับปลาด้วยความดีใจ ในขณะที่เนตรมณีอมยิ้มมุมปาก พลางคิดในใจว่าการสร้างความสัมพันธ์กับ 'พาร์ตเนอร์ท้องถิ่น' ด้วยงบประมาณศูนย์บาท (ที่จับได้ฟรี) แบบนี้แหละ... คือกลยุทธ์การทำธุรกิจที่ยั่งยืนที่สุด!ไม่นานชายวัย50ปลายๆ ร่างสูง ผิวไปทางคล้ำ แต่งตัวดีแตกต่างชาวบ้านคนอื่นเล็กน้อย ก็รีบแหวกฝูงชน เดินเข้ามาหาเนตรมณี “ลุงชื่อไกร จำได้ไหม… ลุงเป็นหัวหน้าหมู่บ้านนี้” เขาออกตัวพลางส่งยิ้มกว้าง “ลุงจำได้ว่า เห็นแม่เนตรมณีตั้งแต่ยังวิ่งตามหลังอาจารย์คงต้อยๆ มาวันนี้ไม่นึกเลยว่าจะมีบุญตา ได้เห็นการปราบผีที่มหัศจรรย์และพิศดารอะไรเช่นนี

ตอนที่ 9 คดีเด็กหายเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มลั่นสั่นสะเทือนไปทั้งลานหน้าตำหนักเรือนไทยยกสูง ก่อนจะตามด้วยเสียงเบรกและดับเครื่องตามลำดับ เจ้าจุกรีบชะงักมือจากลูกแตงโม ยื่นหน้าออกไปด้อมๆ มองๆ ทางช่องลม ก่อนจะหันขวับวิ่งหน้าตื่นกลับเข้ามาด้านใน“พี่มณี! ตำรวจขับรถจิ๊ปคันใหญ่มาหน้าบ้าน”เนตรดาวในร่างเนตรมณีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจ “รถจิ๊ปตำรวจเนี่ยนะ” แม้จะสงสัย แต่เธอก็ไม่ถามอะไรต่อ หญิงสาวยันกายลุกขึ้นช้าๆ ก้าวเท้าออกไปด้านนอก ทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก ร่างของชายหนุ่มลึกลับในเครื่องแบบก็ก้าวลงจากรถจิ๊ปทหาร ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ด้านล่าง ผู้กองธีร์ ยืนนิ่งอยู่ข้างตัวรถ ร่างสูงโปร่งเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ช่วงไหล่กว้างและช่วงขายาวสมส่วนขับให้เครื่องแบบตำรวจที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัวนั้นดูโดดเด่น ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นมากกว่าข้าราชการท้องถิ่น ดวงตาคมเข้มดุดันคู่นั้นตวัดมองตรงมาที่เธออย่างเปิดเผยและไร้ซึ่งความเกรงใจส่วนเนตรมณีเองก็กอดอกยืนเอียงคอ เธอหรี่ตากลมโตมองตอบกลับไปแทบจะในวินาทีเดียวกันกระแสความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของทั้งสองคนเ