All Chapters of แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ : Chapter 31 - Chapter 40

“ทำไม ขัดใจมากรึไงที่คืนนี้ผมมาขัดจังหวะ” “ขัดจังหวะอะไร” “ก็ขัดจังหวะคุณกับนายแทนไทนั่นไง” “หึ” อยากจะหัวเราะให้ฟันหัก ผู้ชายคนนี้ตลกสิ้นดี ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย “ขำอะไร” “เปล่าค่ะ คุณออกไปจากห้องฉันซะที ฉันอยากพักผ่อน” “กล้าไล่ผัวอย่างนั้นเหรอ” “คุณรามิล อย่ามาหยาบคายกับฉันนะคะ” “ใช่ซี้ผมไม่ใช่ผู้ชายพูดเพราะเหมือนกับนายนั่นนี่” รามิลทั้งโกรธทั้งน้อยใจที่เธอทำเหมือนไม่เคยคิดถึงเขาเลยสักนิด “รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ” “เหรอ” ดวงตาลุกวาวก้าวขาต้อนเธอจนร่างเธอถอยกรูดไปชิดกับผนังห้อง สิ้นเสียงรามิลประทับจูบร้อนแรงลงบนริมฝีปากแดง ๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย จูบที่แสดงถึงความคิดถึง หึงหวงและโกรธขึ้ง โกรธที่เธอยอมให้คนอื่นมาจับมือถือแขน เขาไม่พอใจ เขาหงุดหงิด และกำลังเหมือนคนบ้าคลั่ง เขาไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น มือหนาเริ่มเลื่อนไล้เข้าไปในชายเสื้อหญิงสาวแล้วปลดตะขอบราเซียร์ออกอย่างใจร้อน นวดเฟ้นอกอวบอย่างหื่นกระหาย เขาคิดถึงคว

บ้านหรรษรักษ์ “อาทิตย์หน้าพ่อกับหนูพราวจะไปลองชุดแต่งงาน” จักรชัยบอกลูกชายเสียงเรียบขณะที่นั่งทานข้าวเช้าด้วยกัน “ครับ” ขานรับพูดแต่ไม่ยอมสบตากับพ่อ เพราะตอนนี้ยังติดต่อแพรวพราวไม่ได้ จะพูดกับพ่อก็กลัวเธอจะโกรธ ถึงในใจจะกระวนกระวายแค่ไหนแต่ก็บอกใครไม่ได้ จักรชัยสังเกตเห็นความไม่สดชื่นของลูกชายแต่ก็ไม่พูดอะไร ทนได้ให้ทนไป เขาก็จะขยี้ให้ถึงที่สุดจนกว่าลูกชายจะยอมเอ่ยปากกับเขาตรง ๆ ภายในห้องทำงานของรามิล หลายวันแล้วที่แพรวพราวไม่ได้มาทำงาน โยคะที่โรงแรมก็ให้ครูคนอื่นมาสอนแทน พอไม่มีหน้าเธอมาป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องนี้หัวใจมันกลับวูบโหวงพิลึก ก่อนหน้านี้ไม่มีก็ไม่ได้รู้สึกหงอยเหงาเช่นนี้ “วันนี้คุณพราวยังไม่มาทำงานอีกเหรอครับ” รามิลเอ่ยถามเลขาสาวด้วยสีหน้าเซ็ง ๆ ไม่มีอารมณ์ทำงานเอาเสียเลย เป็นบ้าอะไรเฝ้าคิดถึงแต่เธอทุกลมหายใจ คนยิ่งกำลังอยู่ในช่วงเลิกบุหรี่ก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เธอจะรู้บ้างไหมว่ากำลังทำให้เขาแทบคลั่งอยู่แล้ว มันรู้สึกหดหู่จนไม่รู้จะพูดออกมายังไง “ยังค่ะ เห็นบอกว่างานที่สตูดิโอยังยุ่งอยู่เลยค่ะ” ยลรดีตอ

“อืม ก็ได้ครับ แต่ว่าพราวต้องกลับไปนอนที่บ้านผมนะ” เขาก็ไม่อยากเร่งเร้าเธอ แค่นี้ก็ถือว่าเธอเปิดใจให้เขาแล้วครึ่งหนึ่ง เธอไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจก็ดีใจมากแล้ว แต่ยังไงเธอก็ต้องไปนอนที่บ้านเขาไม่งั้นเขาอาจจะขาดใจตายเสียก่อน “อืม…” ใบหน้าสวยทำท่าครุ่นคิด “งั้นผมก็ไม่กลับ” “หื้อ ทำไมเป็นผู้ชายแบบนี้คะ” ความเจ้าเล่ห์ไม่เคยจางหายไปจากตัวหนุ่มรูปหล่อคนนี้เลยแม้แต่น้อย ขืนเขานอนที่นี่มีหวังทุกคนได้รู้ความลับของเธอกันหมดพอดี “ก็เป็นแบบนี้แหละครับ” มาตามถึงบ้านวันนี้จะไม่ยอมกลับไปคนเดียวเด็ดขาด อุตส่าห์โกหกใครต่อใครว่าพ่อให้มาตามเธอกลับบ้าน ขืนคนอื่นรู้เข้าต้องอับอายขายขี้หน้าไปสามโลก “โอเคค่ะ” ทั้งสองยิ้มให้กันและกอดกันแน่นราวกับคิดถึงกันมากมาย บ้านหรรษรักษ์วันนี้ธารามาค้างที่บ้านกับจักรชัยด้วย “รามิลไปไหน” จักรชัยเอ่ยถามแม่บ้าน เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น แต่ก็ไม่เห็นหน้าลูกชาย จะว่าเขาไปผับก็คงไม่ใช่ “ไม่ทราบค่ะคุณท่าน ให้เรียมโทร. ตามคุณหนูไหมคะ” “ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันโทร. เอง” เ

ได้ยินเสียงหวานรามิลถึงกับหันขวับมาหาเธอทันที “พราว!” รามิลตกใจที่เธอมาหาเขาถึงที่นี่ เขารู้ว่าเธอไม่ชอบสถานที่แบบนี้เลยสักนิด “คุณมาได้ยังไงครับ” เขาพลิกกายนอนตะแคงหันหน้ามาหาเธอ “ก็ขับรถมาไงคะ” “อื้อ ตอบกวน” เขาทำเสียงงอแง วาดวงแขนไปพาดต้นขานุ่มของเธอไว้ “ก็ไม่อยากให้เครียดนี่คะ” ร่างใหญ่ที่นอนเปลือยท่อนบนค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น ผมดูยุ่งเหยิงไปหมด เธอมองเห็นดวงตาแดงก่ำขอบตาบวมช้ำเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก มองดูก็ยิ่งสงสาร แขนเรียวทั้งสองโอบกอดคนตัวโตแล้วโน้มเขาเข้ามาซบอก จูบแก้มสากเบา ๆ มือเล็กลูบผมเขาไปด้วยอย่างอ่อนโยน “พราวไม่รังกียจผมเหรอ” “รังเกียจเรื่องอะไรคะ” “ก็เรื่อง…คุณพ่อ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ไม่มีเหตุผลต้องรังเกียจเลยค่ะ พราวเองก็ต้องขอโทษคุณด้วย ที่พราวไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณตั้งแต่แรก” รามิลเงยหน้าขึ้นมามองดวงหน้าเนียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ “พราวรู้?” “ค่ะ รู้ตั้งแต่แรกที่ตอบตกลงแต่งงานกับคุณลุง เรื่อง

ตอนเช้าที่โต๊ะอาหาร เมื่อคืนรามิลกับแพรวพราวกลับมาดึก จึงไม่ได้เจอกับพ่อ รามิลเดินลงมาทานอาหารเช้าเหมือนเช่นทุกวัน เมื่อคืนกลับมาจากผับก็จัดเต็มกับคนรักอีกหลายยก ที่เขาขู่เธอไว้ไม่เกินจริง จักรชัยมองลูกชายที่เดินลงมาหน้าตาเรียบเฉย แววตาไม่ได้สื่อว่ารู้สึกเช่นไร แค่ลูกกลับมานอนบ้านเขาก็ดีใจมากแล้ว “คุณธาราไม่ได้มาค้างด้วยเหรอครับพ่อ” รามิลเอ่ยถามผู้เป็นพ่อแล้วนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหลือบมองดวงหน้าหวานละมุนของสาวตรงข้ามแววตากรุ้มกริ่ม เมื่อคืนเธอทำให้เขาอิ่มเอมมาก อิ่มจนล้นออกมาทางสายตาจักรชัยอึ้งกับคำถาม ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นธารายังไม่กล้ามาที่บ้านหรรษรักษ์อีก เพราะเขาโทษตัวเองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาคนเดียวที่ทำให้รามิลต้องเสียใจ “รามิล!” “ครับพ่อ” “แกไม่โกรธพ่อเหรอ” “โกรธเรื่องอะไรครับ” เขาทำหน้าเฉไฉ “ก็เรื่องที่พ่อ…” พูดแค่นั้นแล้วปรายตามองหน้าแพรวพราว รามิลไม่ตอบแต่กลับลุกจากเก้าอี้ตัวเองแล้วเดินไปหาพ่อ จักรชัยลุกขึ้นจากเก้าอี้ ลูกชายโอบกอดพ่ออย่