Semua Bab แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ : Bab 1 - Bab 10

ภายในบ้านหรรษรักษ์“พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก” จักรชัยเอ่ยขึ้นขณะนั่งรับประทานอาหารเย็นกับลูกชายสองต่อสอง “ครับ” รามิลตักข้าวเข้าปากรอฟังเรื่องสำคัญของพ่อแม่ของรามิลเป็นชาวอังกฤษ หย่าขาดกับพ่อของเขาตั้งแต่เขาอายุได้เพียงสิบสองขวบเพื่อไปแต่งงานใหม่กับชาวอังกฤษด้วยกัน แต่แม่ของเขาก็คอยแวะมาเยี่ยมเยียนลูกชายตลอด จนเขาเรียนจบปริญญาตรี พอเรียนต่อปริญญาโทรามิลก็ย้ายไปเรียนที่อังกฤษกับแม่ หลังจากเรียนจบก็กลับมาทำงานที่เมืองไทยตามเดิมส่วนจักรชัยก็ครองตัวเป็นโสดเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หล่อรวยและสุขภาพดี จนดูไม่ออกเลยว่าตอนนี้เขาอายุห้าสิบห้าแล้ว มองแค่ภายนอกก็คงจะดูแค่สี่สิบต้น ๆ “แกต้องแต่งงานกับหนูพราว” พูดเสียงเรียบแล้วชำเลืองมองลูกชายอย่างคาดหวัง จักรชัยรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากและละเอียดอ่อนมากสำหรับผู้ชายที่ครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบปีอย่างรามิล ทั้งที่ชีวิตเพียบพร้อมทุกด้าน จักรชัยไม่อยากบังคับลูกชาย แต่เพราะมีลูกชายคนเดียวจักรชัยจึงอยากมีหลานน้อยกับเขาบ้าง “เธอเป็นใครครับ?” ถามเสียงเรียบ แต่มีคำตอบในใจอยู่แล้ว อุตส่าห์โสดมาตั้งนานจะให้มาแต่งงานง่า

เช้าวันใหม่เรียมกำลังจัดโต๊ะอาหารเช้า จักรชับจึงถาม “รามิลกลับมาหรือยังเรียม” “ยังเลยค่ะคุณท่าน สงสัยจะงอนหนักนะคะ น่าจะไปทำงานต่อเลยมั้งคะ” เรียมพูดขึ้นเพราะปกติรามิลไม่เคยทำตัวแบบนี้ “ทำตัวเหมือนเด็ก” “ถ้าคุณรามิลไม่ยอมแต่งงานละคะคุณท่าน” “ฉันก็คงต้องแต่งเอง” “หา! คุณท่านพูดจริงเหรอคะ” เรียมมีท่าทีตกใจ “จริงสิ แม่เรียมเคยเห็นฉันพูดเล่นหรือไง” “แต่ก็ดีเหมือนกันนะคะ คุณท่านยังหนุ่มยังแน่น จะมีนายผู้หญิงของบ้าน ฉันก็ว่าดีนะคะ จะได้ไม่ต้องบังคับคุณหนูด้วยค่ะ” เรียมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเมื่อไม่ต้องเป็นคนกลางที่ต้องระงับศึกของเจ้านายต่างวัยทั้งสอง “ฉันก็คิดแบบนั้น บอกเจ้านพเตรียมรถไว้ ฉันจะไปบ้านประชา”จักรชัยจะต้องไปเจรจาเรื่องแต่งงานกับเพื่อนให้เข้าใจตรงกัน ทั้งที่ในใจรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย ใครจะรู้ว่าเขาก็ลำบากใจแค่ไหน ตลอดเวลาที่เขาหย่าขาดจากภรรยาเก่า เขาก็มีเหตุผลส่วนตัวเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมมีผู้หญิงคนใหม่สักที ที่เขาจะไปบ้านคณาภิรมย์ครั้งนี้ ก็เพื่อไปเจราจากับแพรวพราว เขาหวังว่าเธอจะเ

วันนี้เธอสอนโยคะคลาสสุดท้ายเสร็จตอนหนึ่งทุ่ม แล้วมีนัดกับเพื่อน ๆ ต่อ“รอนานยัง” แพรวพราวเอ่ยถามเพื่อนที่มารอเธอที่สตูดิโอ“ไม่นานหรอก แต่ไตรกับวรรณไปรอเราที่ผับเรียบร้อยแล้ว” ดาลินบอก ถึงแพรวพราวจะไม่ค่อยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่เธอก็สามารถไปเที่ยวตามผับตามบาร์กับเพื่อน ๆ ได้อย่างไม่มีข้อกังขา เพราะด้วยอาชีพและเพื่อสุขภาพของตัวเองเธอจึงเลี่ยงที่จะดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์“เหรอ อาบน้ำแป๊บนึงนะ แต่งตัวไม่นานหรอก”“อืม ตามสบาย” ดาลินรู้ว่าถ้ารีบแพรวพราวไม่ใช่คนที่จะแต่งตัวนาน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ต่าง ๆได้ดี จะเปรี้ยวจะหวานเธอจัดให้ได้เสมอสิบห้านาทีต่อมาสองสาวก็เข้ามาอยู่ในรถพร้อมที่จะออกเดินทาง แพรวพราวมาในชุดเดรสกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีแดงเข้ารูป สวยเปรี้ยวเหมือนนักท่องราตรีมืออาชีพ ดาลินขับรถเกือบสี่สิบนาทีก็ถึงที่หมาย ทั้งสองเดินเข้าไปใน The Racha ผับอย่างเร่งรีบที่นี่เป็นที่ที่พวกเขามาเที่ยวเป็นประจำ แต่เธอไม่เคยเจอกับเจ้าของสักที เพราะส่วนมากเขาจะอยู่ชั้นสองของผับตลอด และแพรวพราวก็ไม่คิดอยากจะรู้จักด้วย บอกเลยว่าไม่ใช่แนวของเธอ“พราว ลิน ทางนี้” วรรณ

สิบโมงเช้ารามิลแต่งตัวหล่อเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน จักรชัยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างลดแว่นตาลงหรี่ตามองลูกชาย วันนี้หน้าตาเหมือนสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวัน “ไม่ทานกลางวันกับพ่อก่อนรึ ไม่มีงานเช้านี่” จักรชัยรู้ว่างานจะยุ่งวันไหนเป็นพิเศษ ส่วนประธานบริษัทอย่างเขาจะเข้าบริษัทเป็นบางวันเท่านั้น “ไม่ครับพ่อ วันนี้ผมมีงานเก่าที่ต้องไปเคลียร์ครับ” พูดจบก็เดินนำหน้าคนขับรถออกไป “ไอ้ชิต” อนุชิตเบรกเท้าแทบไม่ทัน “ครับคุณท่าน” มองนายสายตาหวาดระแวง “ลูกฉันมีอะไร” “มะ ไม่มีครับท่าน” สายตาล่อกแล่ก พูดจบกลัวโดนถามก็วิ่งปรู๊ดตามนายออกไป “มีพิรุธทั้งนายทั้งบ่าว” หนุ่มมากวัยพึมพำกับตัวเอง พูดจบก็สวมแว่นตาแล้วอ่านหนังสือต่อตามเดิม บ้านคณาภิรมย์ ร่างบางเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารด้วยชุดสบาย ๆ เสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงยีนส์ตัวใหญ่ “รถพราวไปไหนลูก แล้วเมื่อคืนใครมาส่ง” มณีเอ่ยถามลูกสาว มือก็จัดวางอาหารลงบนโต๊ะ “เอ่อ เพื่อนมาส่งค่ะ” คิดถึงรอยจูบจากคนป่าเถื่อนข

ที่สนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง วันนี้จักรชัยกับประชาออกมาตีกอล์ฟด้วยกันก่อนที่จะกลับไปรับแพรวพราวที่บ้าน “ขอบใจแกอีกครั้งนะที่ยอมช่วยเหลือครอบครัวฉัน” ประชาบอกกับจักรชัยซึ้งในน้ำใจของเพื่อนอย่างหาอะไรเปรียบไม่ได้ “ไม่เป็นไรหรอกน่าแกช่วยฉันไว้เยอะกว่านี้อีก” สำหรับจักรชัยแล้วเรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากสำหรับสิ่งที่เพื่อนเคยช่วยเหลือมา อีกอย่างประชายังยอมให้ลูกสาวมาดูแลเขาอีก “แล้วแกแน่ใจนะว่ารามิลจะไม่มีปัญหากับหนูพราว” ประชายังคงกังวลเพราะรามิลปฏิเสธที่จะแต่งงานกับลูกสาวตนจึงคิดว่าเขาอาจจะมีอคติกับแพรวพราว “แน่ใจสิ ขานั้นเขาไม่ได้มาสนใจใครหรอก ขอแค่อย่าเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตเขาก็พอ”จักรชัยพูดเหมือนรู้จักนิสัยใจคอลูกชายเป็นอย่างดี ชีวิตรามิลก็มีแค่ทำงานหรือบางครั้งก็ดื่มเที่ยวบ้างตามประสาหนุ่มโสด ถึงดื่มเที่ยวอย่างไรก็อยู่ในผับตัวเอง ไม่เคยทำตัวเสียหายอะไรอยู่แล้วตกตอนเย็นรามิลเดินลงมาจากบ้านเพื่อรับประทานอาหารเย็น เรียมจัดชุดจานข้าวแค่ชุดเดียว คิ้วเข้มของคนตัวสูงเลิกขึ้น“คุณพ่อยังไม่กลับเหรอครับป้าเรียม”“ยังเลยค่ะ บอกว่าจะทานข้าวเย็นที่บ้านเพื่อนก