Alle Kapitel von แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ : Kapitel 11 – Kapitel 20

“ไม่อะ ฉันไม่ชอบกลิ่นบุหรี่กับกลิ่นเหล้า” ถ้าไปกับเพื่อนนาน ๆ ทีเธอทนได้ แต่ถ้าให้ไปทุกวันคงไม่ไหว เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าหนุ่มหน้าหล่อคนนี้จะเป็นคนที่ทำงานหนักขนาดนี้ “ผมมีห้องให้คุณอยู่ที่ไม่มีเหล้าและบุหรี่” มองเธอทำหน้าตาทะเล้น แต่เขาก็มีห้องวีไอพีจริง ๆ แต่อาจจะต้องนั่งเหงาอยู่คนเดียวสักหน่อย “ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบเที่ยว” แพรวพราวอยากนอนไถโทรศัพท์ท่องโซเชียลมากกว่า “แล้วแต่” เขาไหวไหล่เพราะไม่ได้หวังให้เธอไปด้วยอยู่แล้ว เพราะวันนี้ชานนท์จะมาดื่มเป็นเพื่อนเขาด้วย รามิลมาถึงผับชานนท์ก็มารออยู่แล้ว “นี่มึงจะรีบไว้หนวดเร็วเกินไปรึเปล่าวะ ลูกสาวมึงเพิ่งขวบเดียวเองนะ” รามิลเอ่ยเย้าเพื่อนเมื่อเห็นว่าที่คุณพ่อลูกสองไว้หนวดเคราเขียวครึ้ม “ฮ่า ฮ่า ขวบเดียวก็หวงเว้ย มึงลองมีลูกก่อนแล้วมึงจะเข้าใจ” ชานนท์ขำแววตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงลูก รู้ตัวว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ชายที่เห่อลูกสาวคนแรกมาก เขาแค่อยากลองเป็นคนหน้าดุบ้าง เพราะหน้าเขาขาวเนียนเกินไป เขาอยากดูแก่กว่าภรรยาเพราะภรรยาของเขาถึงจะท้องสองแล้วแต่ก็ยังดูน่าเด็กไม่สร่าง อายุสามสิบสี่แต่หน้าต

“ต่อไปเป็นท่าสุดท้ายแล้วนะคะท่านี้เรียกว่าสุริยนมัสการหรือท่าไหว้พระอาทิตย์ค่ะ เราจะทำทั้งหมดสิบรอบนะคะ ยืนด้านบนของเสื่อค่ะ…หายใจเข้าวาดมือขึ้นสูง หายใจออกโน้มตัวลงมา เหยียดขาตึงไว้ โน้มศีรษะลง หายใจเข้าก้าวเท้าขวา วางเข่ายืดอกปลายนิ้วแตะพื้นค่ะ ออกก้าวซ้ายไปเหยียดตรง และขวาตาม วางเข่าลงงอศอก วางอกคาง หายใจเข้านะคะ สไลด์ตัวกลับขึ้นมา…หายใจเข้าวาดมือขึ้นสูงรอบที่สิบ หายใจออกโน้มตัวลงมา…” เสียงนุ่มนวลเอื้อนเอ่ยไปพร้อมกับการวาดท่วงท่าที่แสนอ่อนช้อยแต่แข็งแรงโดยไม่มีทีท่าว่าแรงจะตก ร่างสูงหญ่มองดูคนงามที่สวมชุดรัดรูปมองเห็นทุกสัดส่วนอย่างลืมตัว ยิ่งมองก็ยิ่งเพลินตา ร่างอรชรที่เคลื่อนกายนุ่มนวลไปอย่างลื่นไหลบวกกับการหายใจสม่ำเสมอ มันทำให้เธอดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลมากขึ้นและมากขึ้น จนลืมไปว่าแอบมองครูสอนโยคะคนนี้ตั้งแต่ท่าไหว้พระอาทิตย์รอบแรกจนถึงรอบที่สิบ ไม่คิดว่าตัวเองจะจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ไม่เคยสนใจได้นานกว่าสิบห้านาทีโดยไม่รู้หน่ายแต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าชุดแนบเนื้อที่เธอสวมใส่มันโป๊เกินไปหรือเปล่านะ แอบไม่พอใจสายตาโลมเลียที่นักเรียนชายหลายคนมองมาที่คุณครูไม่วางตา “

เช้าวันหนึ่งแพรวพราวเพิ่งลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในโรงแรมรามิล“พราว!” เสียงทุ้มเรียกแพรวพราวด้วยความดีใจ ร่างเล็กหันขวับไปมองตามเสียง “คุณแทน!” หนุ่มร่างใหญ่กล้ามแน่นสาวเท้าเข้ามาใกล้ แล้วโอบกอดเธอด้วยความคิดถึง แพรวพราวไม่คิดว่าจะเจอแฟนเก่าที่นี่ ถึงสองคนจะเลิกกันไปนานแล้วแต่ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอจักรชัย ธาราและรามิลเดินตามเข้ามาก็เห็นพอดี แต่ไม่มีใครพูดอะไรยกเว้นรามิลที่มีท่าทางไม่พอใจกับการแสดงออกของทั้งคู่ “พราวมาทำอะไรที่นี่อะ” “มาสอนโยคะ แล้วคุณแทนละคะ” “จริงดิ ผมก็เป็นเทรนเนอร์อยู่ที่นี่เหมือนกัน” “ว้าว! โลกกลมจังเลยค่ะ” แพรวพราวทำตาโต กล่าวออกด้วยความดีใจ “วันนี้พราวเลิกงานกี่โมง” “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณ” “ได้สิคะ สอนเสร็จเดี๋ยวพราวรออยู่ที่ห้องรับรองนะคะ” “ครับผม” แทนไทผละออกจากร่างบางแล้วเหลือบมองไปเห็นธารา จักรชัยและรามิล ก็ส่งยิ้มและโค้งคำนับให้แล้วเดินจากไป “คุณพ่อดูสิครับ ต่อหน้าคุณพ่อยังกล้ากอดกับผู้ชายหน

“จะลองชวนดูนะคะ” เธอยิ้มบาง รู้สึกอุ่นใจที่โตมอนเป็นคนมีน้ำใจ ไม่เสียดายที่แทนไทเลือกรักคนไม่ผิดเกือบห้าทุ่มแทนไทและโตมอนขับรถมาส่งแพรวพราวที่บ้านหรรษรักษ์“ขอบคุณมากนะคะ ต่อไปเราอาจจะได้เจอกันบ่อยขึ้น” เพราะทำงานอยู่ที่เดียวกัน จึงไม่ยากถ้าทั้งสองอยากจะไปนั่งดื่มกาแฟด้วยกัน“จ้ะ ผมกลับก่อนนะครับ”“บายค่ะ” แรวราวโบกมือให้สองหนุ่มแล้วเดินเข้าบ้าน หน้ายังยิ้มไม่หุบ บางความรู้สึกก็แอบอิจฉาผู้ชายหน้าตาดี ที่แม้แต่สาวสวยอย่างเธอก็ต้องยอมแพ้ ยอมแพ้นี่หมายถึงยอมให้ผู้ชายเขาไปรักกันเองอะนะ แล้วเธอก็ต้องกินแห้วตลอด ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย คิดแล้วก็รู้สึกปลงขึ้นมา ชีวิตนี้น่าจะไม่เจอชายแท้แล้วมั้ง“ไปเที่ยวกับผู้ชายจนดึกดื่น เดินยิ้มหน้าระรื่นมาเชียวนะ” เสียงคุณชายวุ่นวายแทรกขึ้นมาก่อนเธอจะเดินเข้าห้อง“ธุระ?” เธอกลอกตามองเขาด้วยความเหนื่อยหน่าย ไม่ชอบหน้าก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะมาตามตอแยเธอทำไม“ผมแค่ไม่อยากให้คุณทำอะไรข้ามหัวพ่อผม ผมอายคน” สายตาคมดุมองร่างเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังสำรวจว่าเธอมีส่วนไหนบุบสลายหรือไม่“คุณลุงยังไม่เห็นว่าฉันเลยค่ะ คุณช่างเป็นลูกชายที่ดีเหลื

“ผมอยากคุยในนี้” บอกเธอเสียงทุ้มพร่า ใจดวงน้อยเริ่มรู้สึกตุ้ม ๆ ต่อม ๆ กลัวเขาจะทำเหมือนวันนั้น ยิ่งได้กลิ่นหอมบุรุษเพศจากตัวเขามันยิ่งทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง “แต่ฉันไม่สะดวกค่ะ” เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขา เพราะตั้งแต่ที่เขาจู่โจมจูบเธอวันนั้นแถมยังรุกล้ำพื้นที่ต้องห้ามของเธอแพรวพราวก็พยายามอยู่ให้ห่างจากเขาตลอด พูดจบร่างบางกำลังจะหมุนกายเดินออกไป แต่มือใหญ่กลับคว้าร่างเธอไว้ “อ๊ะ” มือบางทั้งสองถูกเขารวบไว้เหนือศีรษะ “ทำไมคุณต้องยั่วผมด้วย” “ฉันไปยั่วคุณตอนไหน ฉันก็อยู่ของฉันดี ๆ” ผู้ชายคนนี้พูดจาไร้สาระหาเรื่องเธอตลอดเวลา “ไม่ต้องมาทำตัวไร้เดียงสา คุณมันผู้หญิงเจ้าเล่ห์ชอบหลอกล่อให้ผู้ชายเข้าหา” เธอกำลังทำให้พ่อของเขาและผู้ชายอีกคนหลงเธอหัวปักหัวปำ ไม่ เขาไม่ได้รวมตัวเองเข้าไปด้วย ผู้ชายอีกคนเขาหมายถึงแทนไท “นี่คุณ มันจะมากไปแล้วนะ แล้ววันนี้ฉันก็มากับคุณลุงฉันจะไปหลอกล่อใคร คุณอคติกับฉันเกินไปรึเปล่า แล้วก็เลิกทำแบบนี้กับฉันซะที ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกคุณลุง” แพรวพราวโมโหจนเลือดขึ้นหน้า “หึ” รามิลยิ้มท้าทาย