แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ

แฟนพ่อ...ผมขอนะครับ

last update최신 업데이트 : 2026-07-19
작가:  กัญจารีย์방금 업데이트되었습니다.
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
27챕터
94조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

อยู่ดี ๆ พ่อก็จะให้แต่งงาน เหตุผลเพราะครอบครัวของเธอกำลังจะล้มละลาย บ้า! ใครจะไปยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก

더 보기

1화

บทที่ 1

七夕の夜、牧野瑛斗(まきの えいと)は莫大な金を投じて、街じゅうの大型ビジョンに私・林柚葉(はやし ゆずは)の名前を煌々と浮かび上がらせた。

涙が止まらなかった。

私は彼と結婚するために、アイビーリーグ大学院から届いていた推薦入学のオファーを断った。

それが、今日、区役所で思いがけない事実を知るまでは。

窓口の職員は、気の毒そうな目を私に向けて言った。

「林さま、こちらの住民票を確認しますと、このマンションの所有者は白鳥音花(しらとり おとか)さま。また、ご主人さまの配偶者として届け出がなされているのも白鳥さまとなっております。

林さまは一時滞在者扱いとなります」

私は瑛斗の社長室のドアを押し開けた。彼は音花の薬指に、口づけているところだった。

「どういうことか説明して」

私の声に、彼は眉をひそめ、心底うるさそうな顔をした。

「音花は子供の頃に親を亡くしててな、人一倍さみしがりなんだよ。たかが不動産の名義と婚姻届だ。名義だけ貸してやって、安心させてるだけだ。

お前には誰もが羨む結婚式をやった。誰もが羨むような幸せを味わわせてやった。体面ってやつは全部与えてやったんだ。まだ足りないってのか」

音花は彼の胸に寄りかかり、勝ち誇ったように笑った。

「柚葉さん、そんな怒らないでくださいよ。私は形だけでいいんです。夜になれば、彼はちゃんとあなたのところに帰って、夫のつとめを果たしてるんでしょ?」

私は自分の指にある結婚指輪を見つめた。その輝きが、唐突に、耐えがたいほど目に痛かった。

指輪を抜き取り、静かに彼の社長机の上に置いた。

そのまま背を向けて部屋を出る。歩きながら、父にメッセージを打った。

短い、4文字のメッセージだ。

【家に帰る】

……

家に帰ると、マンション管理人がドアの前に立ち、気まずそうな声で言った。

「林さま、システム上、白鳥さまがあなたの長期入室権限の取消を申請されておりまして……こちらに継続してお住まいの場合は、あらためて一時滞在の登録が必要になります」

ドアの画面に表示された「指紋未登録」を見て、私は指を空中で止めた。

「一時滞在の登録」

「はい」

管理人は手にしたタブレットの管理システムの画面を開き、私の前に差し出した。

「こちらの物件の所有者は白鳥音花さまとなっております。規定により、所有者の配偶者または直系親族以外の方は、一時滞在者としてしかご登録いただけません」

タブレットの画面がまぶしくて、目が痛くなった。

所有者、白鳥音花。

配偶者、牧野瑛斗。

電子データはあまりにも明瞭で、言い訳の余地すらなかった。

私はゆっくりと手を戻し、声を絞り出した。

「わかりました。ありがとうございます」

管理人は気の毒そうにこちらを一瞥し、エレベーターに乗り込んだ。

廊下に静寂が戻った。人感センサーの照明だけが、かすかな電子音を立てている。

私はスマートフォンを取り出し、瑛斗に電話をかけた。

長いコールの末、ようやく応答があった。

背景はひどく静かで、書類をめくる紙の音だけが遠くに聞こえる。

「どうした」

瑛斗の声は落ち着いていて、いつもの余裕がにじんでいた。

「家に入れなくなった」

閉じたままの防犯ドアを前に、私は静かに言った。

受話口の向こうで一拍の間があった。

「音花が、知らない人が出入りするのを気にして、一度指紋認証の設定を整理したいって言い出してな。たぶん、うっかりお前の指紋まで消しちまったんだろう」

ため息が聞こえ、それから宥めるような口調になった。

「とりあえず暗証番号を使え。番号は変わってない、俺の誕生日のままだ。

柚葉、気にするな。俺がちゃんと片をつける」

私はまぶたを伏せ、つま先を見つめた。

「瑛斗。管理人に言われた。私はここの一時滞在者なんだって」

瑛斗は電話口でほんの少し黙り、それから、小さく笑った。

「柚葉、今日会社に怒鳴り込んできただけじゃ、まだ足りないのか。

説明しただろう。音花は小さい頃に孤児院で育ってな。自分の家ってものに、人よりずっと飢えているんだ。このマンションを彼女名義にしてやったのは、ただ安心させてやるためだ。

お前には街中が羨む結婚式をやってやった。お前が俺の妻だってことは、誰もが知っている。この家に住んでいるお前を、一時滞在者扱いする奴なんているか」

彼の中では、愛情と体面は私に、名分と財産は音花に、それで釣り合いが取れていると思っているらしかった。

「じゃあ婚姻届の受理は?」

私はスマートフォンを握りしめた。指先が白くなる。

「区役所のシステムが処理中だから、私たちの受理証明書はもう少し待たないともらえない。あなた、そう言い続けてきたわよね。

でも、システム上であなたの配偶者になっているのは、彼女のほうだ」

瑛斗の声が一段低くなった。

「柚葉、どうしたんだ。お前、前はそんな女じゃなかった。

俺が毎晩帰っているのは誰のところだ。七夕の夜、街じゅうの人々の前で結婚を誓った相手は誰だ?

紙切れ一枚で、お前に向ける気持ちが変わるもんか。証明書より、お前自身のほうがずっと大事だ。

この件はちゃんと片をつける。ただ少し時間がいるだけだ」

私は何も言わなくなった。

胃のあたりに、きりきりと痛みが走る。

「わかったな」

瑛斗は声をやわらげ、なだめるように言った。

「今夜は付き合いの予定がある。遅くなるが、あとでちゃんと帰る。あまり考えすぎるな。今晩、ゆっくり話そう。いいな」

電話が切れた。

受話口の無機質な電子音を聞きながら、彼の誕生日の番号を押す。

ピッ――ドアが開いた。

玄関には、昨日私が生けたばかりの百合がそのまま置かれている。

リビングのテーブルに、段ボール箱が積まれていた。

近づいて蓋を開けると、中には瑛斗が私に宛てて書いた誓約書と、私がドライフラワーにしたブーケが入っている。

昨日まで家のいちばん目立つ場所に飾っていたそれらが、今はすべて、この雑貨入れの箱の中だ。

私は主寝室へ向かい、いちばん下の引き出しを開ける。

その奥に、結婚証明書がしまってある。

結婚式の日、瑛斗が私に手渡して、「これは俺たちの愛の証だ」と言ったものだ。

取り出し、静かにそれを開く。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
27 챕터
บทที่ 1
ภายในบ้านหรรษรักษ์“พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก” จักรชัยเอ่ยขึ้นขณะนั่งรับประทานอาหารเย็นกับลูกชายสองต่อสอง “ครับ” รามิลตักข้าวเข้าปากรอฟังเรื่องสำคัญของพ่อแม่ของรามิลเป็นชาวอังกฤษ หย่าขาดกับพ่อของเขาตั้งแต่เขาอายุได้เพียงสิบสองขวบเพื่อไปแต่งงานใหม่กับชาวอังกฤษด้วยกัน แต่แม่ของเขาก็คอยแวะมาเยี่ยมเยียนลูกชายตลอด จนเขาเรียนจบปริญญาตรี พอเรียนต่อปริญญาโทรามิลก็ย้ายไปเรียนที่อังกฤษกับแม่ หลังจากเรียนจบก็กลับมาทำงานที่เมืองไทยตามเดิมส่วนจักรชัยก็ครองตัวเป็นโสดเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หล่อรวยและสุขภาพดี จนดูไม่ออกเลยว่าตอนนี้เขาอายุห้าสิบห้าแล้ว มองแค่ภายนอกก็คงจะดูแค่สี่สิบต้น ๆ “แกต้องแต่งงานกับหนูพราว” พูดเสียงเรียบแล้วชำเลืองมองลูกชายอย่างคาดหวัง จักรชัยรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากและละเอียดอ่อนมากสำหรับผู้ชายที่ครองตัวเป็นโสดมาจนอายุสามสิบปีอย่างรามิล ทั้งที่ชีวิตเพียบพร้อมทุกด้าน จักรชัยไม่อยากบังคับลูกชาย แต่เพราะมีลูกชายคนเดียวจักรชัยจึงอยากมีหลานน้อยกับเขาบ้าง “เธอเป็นใครครับ?” ถามเสียงเรียบ แต่มีคำตอบในใจอยู่แล้ว อุตส่าห์โสดมาตั้งนานจะให้มาแต่งงานง่า
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 2
“คืนนี้ฉันไม่กลับมานอนบ้านนะ ฝากบอกคุณพ่อด้วย” ปกติรามิลจะนอนที่ผับเฉพาะวันไหนที่ดื่มหนักเท่านั้น แต่นี่คงมีเรื่องไม่พอใจถึงได้ทำหน้าเหวี่ยงแบบนี้ “เอ่อ…ครับ” อนุชิตรับคำแบบงง ๆ เกาหัวแกรก ๆ ไม่เข้าใจว่าเป็นพ่อลูกกันประสาอะไรทำไมไม่คุยกัน เขาเพิ่งจะเดินออกมาจากข้างในบ้านแท้ ๆ ทำให้ลูกน้องมือขวาอย่างเขาต้องลำบากใจซะนี่ อนุชิตปิดประตูรถให้เจ้านาย รามิลก็ขับรถออกไปทันที นึกตำหนิพ่อในใจบังคับอะไรไม่บังคับ มาบังคับให้แต่งงานงั้นเหรอ สมัยนี้มันเชยที่สุด อยู่คนเดียวยังสบายใจดีกว่าอีก ภายใน The Racha ผับ รามิลกำลังนั่งดื่มอยู่คนเดียว “มีอะไร โทรเรียกกูมาด่วนขนาดนี้” ชานนท์เพื่อนรักของเขาเอ่ยขึ้นเมื่อรามิลโทร. ชวนออกมานั่งดื่มด้วยกันอย่างกะทันหัน “เปล่า มีเรื่องกับที่บ้านนิดหน่อย” “ถ้านิดหน่อยมึงคงไม่เป็นแบบนี้หรอก เล่ามา” ชานนท์เอ่ยขึ้นเหมือนรู้จักเพื่อนดีแล้วนั่งลงเก้าอี้โซฟาตรงข้ามรามิล ดีที่ปารียาภรรยาของชานนท์เป็นคนใจกว้างจึงไม่ค่อยมีปัญหาที่เขาจะออกมาดื่มกับเพื่อน เพราะรู้ว่าเขาไม่เคยมีเรื่องเสียหายตลอดที่อยู่ด้วยกัน
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 3
เช้าวันใหม่เรียมกำลังจัดโต๊ะอาหารเช้า จักรชับจึงถาม “รามิลกลับมาหรือยังเรียม” “ยังเลยค่ะคุณท่าน สงสัยจะงอนหนักนะคะ น่าจะไปทำงานต่อเลยมั้งคะ” เรียมพูดขึ้นเพราะปกติรามิลไม่เคยทำตัวแบบนี้ “ทำตัวเหมือนเด็ก” “ถ้าคุณรามิลไม่ยอมแต่งงานละคะคุณท่าน” “ฉันก็คงต้องแต่งเอง” “หา! คุณท่านพูดจริงเหรอคะ” เรียมมีท่าทีตกใจ “จริงสิ แม่เรียมเคยเห็นฉันพูดเล่นหรือไง” “แต่ก็ดีเหมือนกันนะคะ คุณท่านยังหนุ่มยังแน่น จะมีนายผู้หญิงของบ้าน ฉันก็ว่าดีนะคะ จะได้ไม่ต้องบังคับคุณหนูด้วยค่ะ” เรียมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเมื่อไม่ต้องเป็นคนกลางที่ต้องระงับศึกของเจ้านายต่างวัยทั้งสอง “ฉันก็คิดแบบนั้น บอกเจ้านพเตรียมรถไว้ ฉันจะไปบ้านประชา”จักรชัยจะต้องไปเจรจาเรื่องแต่งงานกับเพื่อนให้เข้าใจตรงกัน ทั้งที่ในใจรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย ใครจะรู้ว่าเขาก็ลำบากใจแค่ไหน ตลอดเวลาที่เขาหย่าขาดจากภรรยาเก่า เขาก็มีเหตุผลส่วนตัวเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมมีผู้หญิงคนใหม่สักที ที่เขาจะไปบ้านคณาภิรมย์ครั้งนี้ ก็เพื่อไปเจราจากับแพรวพราว เขาหวังว่าเธอจะเ
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 4
เช้าวันหนึ่งจักรชัยมีโอกาสได้นั่งดื่มกาแฟด้วยกันก่อนไปทำงานจึงตัดสินใจบอกลูกชาย “สรุปพ่อจะแต่งงานกับหนูพราวนะ” “ครับผม” แววตาเป็นประกายเหมือนยกภูเขาออกจากอก จักรชัยเองก็ยังโสดไม่เห็นต้องถึงมือเขาสักนิด แถมหน้าตาหล่อเหลา สาว ๆ คนไหนเห็นก็ต้องยอมแต่งงานด้วยทั้งนั้น “ยังไงแกก็ให้เกียรติพราวในฐานะแม่เลี้ยงของแกด้วยล่ะ” “โธ่พ่อ เห็นผมเป็นคนยังไง เมียพ่อทั้งคนนะครับ จะไม่ให้เกียรติได้ยังไง” หน้าตึงมาหลายวัน วันนี้ดูอารมณ์ดีขึ้นมาจนเห็นได้ชัด “เออ ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน”สองวันต่อมาจักรชัยชวนแพรวพราวมารับประทานอาหารเย็นที่บ้าน และเธอก็อาสาเข้าครัวเองกับเรียม รามิลเลิกงานกลับมาพอดี “รามิลมาพอดีเลย มากินข้าวด้วยกันสิวันนี้พราวลงมือทำกับข้าวเองเลยนะ”จักรชัยบอกกับลูกชาย วันนี้พ่อของเขาก็บอกล่วงหน้าแล้วว่าเธอจะมารับประทานอาหารเย็นที่บ้านด้วยรามิลถกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นแล้วนั่งลงฝั่งขวามือของผู้เป็นพ่อ แพราพราวเดินยกถาดอาหารออกมาพร้อมกับเรียมและคนใช้อีกสองคน วางอาหารลงบนโต๊ะแล้วไปนั่งฝั่งตรงข้ามเขา“นี่หนูพราวคนที่พ่อจะแต่
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 5
วันนี้เธอสอนโยคะคลาสสุดท้ายเสร็จตอนหนึ่งทุ่ม แล้วมีนัดกับเพื่อน ๆ ต่อ“รอนานยัง” แพรวพราวเอ่ยถามเพื่อนที่มารอเธอที่สตูดิโอ“ไม่นานหรอก แต่ไตรกับวรรณไปรอเราที่ผับเรียบร้อยแล้ว” ดาลินบอก ถึงแพรวพราวจะไม่ค่อยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แต่เธอก็สามารถไปเที่ยวตามผับตามบาร์กับเพื่อน ๆ ได้อย่างไม่มีข้อกังขา เพราะด้วยอาชีพและเพื่อสุขภาพของตัวเองเธอจึงเลี่ยงที่จะดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์“เหรอ อาบน้ำแป๊บนึงนะ แต่งตัวไม่นานหรอก”“อืม ตามสบาย” ดาลินรู้ว่าถ้ารีบแพรวพราวไม่ใช่คนที่จะแต่งตัวนาน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ต่าง ๆได้ดี จะเปรี้ยวจะหวานเธอจัดให้ได้เสมอสิบห้านาทีต่อมาสองสาวก็เข้ามาอยู่ในรถพร้อมที่จะออกเดินทาง แพรวพราวมาในชุดเดรสกระโปรงสั้นเหนือเข่าสีแดงเข้ารูป สวยเปรี้ยวเหมือนนักท่องราตรีมืออาชีพ ดาลินขับรถเกือบสี่สิบนาทีก็ถึงที่หมาย ทั้งสองเดินเข้าไปใน The Racha ผับอย่างเร่งรีบที่นี่เป็นที่ที่พวกเขามาเที่ยวเป็นประจำ แต่เธอไม่เคยเจอกับเจ้าของสักที เพราะส่วนมากเขาจะอยู่ชั้นสองของผับตลอด และแพรวพราวก็ไม่คิดอยากจะรู้จักด้วย บอกเลยว่าไม่ใช่แนวของเธอ“พราว ลิน ทางนี้” วรรณ
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 6
เกือบเที่ยงคืนทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน ไตรทศอาสาไปส่งแพรวพราวที่สตูดิโอเพื่อกลับไปเอารถยนต์ที่จอดไว้ ส่วนวรรณวนัชไปกับดาลินรามิลกำลังจะกลับบ้านจึงเห็นสองหนุ่มสาวเข้าพอดี เขาตั้งใจเดินเข้าไปทัก “เพิ่งรู้เหมือนกันนะครับว่าคุณพราวก็เป็นคนชอบเที่ยว” เสียงนั้นคุ้นหูมาก ร่างเล็กหันขวับมามองตามเสียงเมื่อเห็นหน้าของเจ้าของเสียงนัยน์ตากลมโตถึงกับเบิกโพลงไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่“อ้าวคุณรามิล สวัสดีครับ” ไตรทศเอ่ยทักทายรามิล“นี่ไตรรู้จักกับเขาด้วยเหรอ” มีความแปลกใจปนอยู่ในน้ำเสียง“รู้จักสิ ก็คุณรามิลเขาเป็นเจ้าของผับ” ด้วยความที่แพรวพราวไม่ใช่สายเที่ยวจึงไม่ได้สนใจว่าใครเป็นเจ้าของผับแห่งนี้“ผมกำลังจะกลับพอดี ขึ้นรถสิเดี๋ยวผมไปส่งคุณ…แม่เลี้ยง” เหมือนอยากจะตอกย้ำหรืออะไรก็ไม่รู้ดลใจให้เขาพูดคำนั้นออกไป“นี่พราวอย่าบอกนะว่าเขาเป็น…”“อือ…ผู้ชายคนนี้แหละ” ไตรทศทำตาโตไม่คิดว่าคนที่เธอต้องไปอยู่ร่วมบ้านด้วยคือเศรษฐีคนนี้“ไม่เป็นไรฉันให้เพื่อนไปส่งก็ได้ค่ะ” แพรวพราวปฏิเสธเขาอย่างใจเย็น เพราะเธอไม่อยากนั่งรถไปกับพ่อหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีนิลคู่นั้น มองมาทีไรหัวใจแทบละลาย“จะขึ้นรถดี ๆ หรือจะให้ผมอุ
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 7
สิบโมงเช้ารามิลแต่งตัวหล่อเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน จักรชัยที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างลดแว่นตาลงหรี่ตามองลูกชาย วันนี้หน้าตาเหมือนสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวัน “ไม่ทานกลางวันกับพ่อก่อนรึ ไม่มีงานเช้านี่” จักรชัยรู้ว่างานจะยุ่งวันไหนเป็นพิเศษ ส่วนประธานบริษัทอย่างเขาจะเข้าบริษัทเป็นบางวันเท่านั้น “ไม่ครับพ่อ วันนี้ผมมีงานเก่าที่ต้องไปเคลียร์ครับ” พูดจบก็เดินนำหน้าคนขับรถออกไป “ไอ้ชิต” อนุชิตเบรกเท้าแทบไม่ทัน “ครับคุณท่าน” มองนายสายตาหวาดระแวง “ลูกฉันมีอะไร” “มะ ไม่มีครับท่าน” สายตาล่อกแล่ก พูดจบกลัวโดนถามก็วิ่งปรู๊ดตามนายออกไป “มีพิรุธทั้งนายทั้งบ่าว” หนุ่มมากวัยพึมพำกับตัวเอง พูดจบก็สวมแว่นตาแล้วอ่านหนังสือต่อตามเดิม บ้านคณาภิรมย์ ร่างบางเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารด้วยชุดสบาย ๆ เสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงยีนส์ตัวใหญ่ “รถพราวไปไหนลูก แล้วเมื่อคืนใครมาส่ง” มณีเอ่ยถามลูกสาว มือก็จัดวางอาหารลงบนโต๊ะ “เอ่อ เพื่อนมาส่งค่ะ” คิดถึงรอยจูบจากคนป่าเถื่อนข
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 8
หนุ่มตัวโตเห็นผู้ชายหลายคนมองมาที่เธอ เขาจึงถอดเสื้อสูทแล้วยื่นให้เธอ “เอ้า เอาเสื้อผมไปสวมทับไว้ก่อนผมอายคน ยังกะโครงกระดูกเดินได้แบบนี้แล้วก็ยังอยากจะโชว์”“นี่คุณ…ใช่สิใครจะไปอวบอึ๋มเหมือนพวกผู้หญิงของคุณล่ะ ชิ” ทำท่าแหวใส่เขาที่บังอาจมาทำให้ความมั่นใจที่มีอยู่เต็มร้อยหายไปจนเกือบติดลบ รับเสื้อเขามาแบบเหลืออด เธอไม่น่ามากับเขาเลยจริง ๆ ช่างเป็นผู้ชายที่ปากไม่ดีเอาซะเลย มุมปากของคนหน้าหล่อแอบกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รามิลสั่งอาหารมาสองอย่าง แพรวพราวเลือกสั่งมาหนึ่งอย่าง แล้วนั่งกินด้วยกันอย่างเงียบ ๆ กินไปไม่กี่คำแพรวพราวก็รวบช้อนส้อม รามิลเอ่ย “ทำไมกินน้อยจัง มาทานข้าวกับผมแล้วไม่อร่อยหรือไง” เธอกินไปแค่ครึ่งจานเท่านั้น “บ่ายสองฉันมีสอนไม่อยากกินเยอะค่ะ” เธอเลี่ยงที่จะตอบว่าอร่อยหรือไม่อร่อย “อ้อ...เหรอครับ” รู้แหละว่าก่อนออกกำลังกายไม่ควรทานอิ่มมากเกินไป แต่ก็ตีหน้าซื่อ “เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษนะครับ” บอกเธอเสียงเรียบ สายตาคมเข้มมองหน้าเธอนิ่ง เล่นเอาแพรวพราวชะงักไปชั่วขณะ “อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 9
ที่สนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง วันนี้จักรชัยกับประชาออกมาตีกอล์ฟด้วยกันก่อนที่จะกลับไปรับแพรวพราวที่บ้าน “ขอบใจแกอีกครั้งนะที่ยอมช่วยเหลือครอบครัวฉัน” ประชาบอกกับจักรชัยซึ้งในน้ำใจของเพื่อนอย่างหาอะไรเปรียบไม่ได้ “ไม่เป็นไรหรอกน่าแกช่วยฉันไว้เยอะกว่านี้อีก” สำหรับจักรชัยแล้วเรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากสำหรับสิ่งที่เพื่อนเคยช่วยเหลือมา อีกอย่างประชายังยอมให้ลูกสาวมาดูแลเขาอีก “แล้วแกแน่ใจนะว่ารามิลจะไม่มีปัญหากับหนูพราว” ประชายังคงกังวลเพราะรามิลปฏิเสธที่จะแต่งงานกับลูกสาวตนจึงคิดว่าเขาอาจจะมีอคติกับแพรวพราว “แน่ใจสิ ขานั้นเขาไม่ได้มาสนใจใครหรอก ขอแค่อย่าเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตเขาก็พอ”จักรชัยพูดเหมือนรู้จักนิสัยใจคอลูกชายเป็นอย่างดี ชีวิตรามิลก็มีแค่ทำงานหรือบางครั้งก็ดื่มเที่ยวบ้างตามประสาหนุ่มโสด ถึงดื่มเที่ยวอย่างไรก็อยู่ในผับตัวเอง ไม่เคยทำตัวเสียหายอะไรอยู่แล้วตกตอนเย็นรามิลเดินลงมาจากบ้านเพื่อรับประทานอาหารเย็น เรียมจัดชุดจานข้าวแค่ชุดเดียว คิ้วเข้มของคนตัวสูงเลิกขึ้น“คุณพ่อยังไม่กลับเหรอครับป้าเรียม”“ยังเลยค่ะ บอกว่าจะทานข้าวเย็นที่บ้านเพื่อนก
last update최신 업데이트 : 2026-07-13
더 보기
บทที่ 10
เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสองนั่งทานข้าวด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ “อีกสามเดือนพ่อจะแต่งงานกับหนูพราว” จักรชัยพูดขึ้นหลังจากได้ปรึกษากับธาราผู้ช่วยของเขาดีแล้ว ดวงตาของคนร่างใหญ่ไหววูบ รู้สึกขัดใจขึ้นมาแปลก ๆ สายตาเหลือบมองใบหน้าเนียนของคนตรงหน้าแต่เธอยังคงนั่งเงียบไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม “ครับ” “วันนี้พราวมีสอนโยคะช่วงเช้าด้วยใช่ไหม” จักรชัยถาม “ใช่ค่ะ” แพรวพราวตอบแล้วยิ้มให้หนุ่มใหญ่ ท่าทางร่าเริงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “งั้นไปพร้อมลุง เดี๋ยวลุงไปส่ง” “มะ ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง พราวไปเองก็ได้ค่ะ” เธอรีบปฏิเสธเพราะรถยนต์ส่วนตัวของเธอก็มี “ไม่เป็นไรหรอกน่า อีกหน่อยลุงก็ต้องไปรับไปส่งหนูพราวอยู่แล้ว” พูดกับแพรวพราวแต่สายตาเหล่มองลูกชาย “ก็ได้ค่ะ” “อยากให้ไปรับไปส่งจนตัวสั่นล่ะไม่ว่า” รามิลพูดเสียงเบาเล็ดลอดไรฟันออกมา หรี่ตามองหน้าสาวงามตรงหน้าอย่างค้นคว้า แพรวพราวมองกลับแบบไม่กลัวดวงตาคมกล้าคู่นั้น อย่าคิดว่าได้จูบเธอแล้วเธอจะยอมก้มหัวให้ ไม่มีวันซะหรอก คนอย่างเขาต้องได
last update최신 업데이트 : 2026-07-14
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status