All Chapters of Rock & Sweet Dream รักร้ายยัยขี้อ้อน: Chapter 41 - Chapter 50

EP 19 : รักมันมากสินะติ๊ง!เสียงเครื่องปิ้งขนมปังดังขึ้นก่อนที่มือหนาจะหยิบขนมปังทาเนยที่ปิ้งจนเหลืองหอมชุ่มเนยในแบบที่ฝันหวานชอบ ยักษ์นำขนมปังเหล่านั้นออกมาตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมพอดีคำเพื่อให้ง่ายต่อการรับประทาน จากนั้นก็นำมันวางลงบนจานสีขาว ตักซุปข้าวโพดที่ข้นได้ที่ใส่ชาม เทนมสดใส่แก้วแล้วนำไปวางที่โต๊ะอาหารก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อยยักษ์เตรียมแบบนี้ให้คนตัวเล็กเกือบทุกวัน เพราะอาหารเช้าค่อนข้างสำคัญ ยกเว้นวันไหนที่ไม่มีเรียนเช้าเขาและฝันหวานก็จะตื่นสายกว่าปกติ เขาแอบไปเรียนทำอาหารง่ายๆ กับเมฆ ซึ่งเมฆเรียนคณะคหกรรมศาสตร์ จนโดนเพื่อนในวงล้อว่าเป็นพ่อศรีเรือนฝึกหัดที่ต้องใช้เสน่ห์ปลายจวัก กวักให้เมียรักเมียหลง ซึ่งเขาก็แค่ยักไหล่ไม่สนใจกับพวกปากหอยปากปูของเพื่อนสนิท“ตื่นได้แล้วครับ”นาฬิกาปลุกประจำตัวของฝันหวานทำหน้าที่ แต่แทนที่จะมีเพียงแค่เสียงปลุกเฉยๆ เขากลับรวบร่างเล็กเข้ามากอดและซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของเธออีกด้วย“อืม.. ขอหนูนอนต่ออีกสิบนาทีนะคะ” เสียงหวานที่ออกจะติดงัวเงียอยู่มาบอกกับเขาพร้อมกับกดท้ายทอยของยักษ์ทำให้ใบหน้าแนบชิดกับเนินอกอิ่มที่มีเพียงเสื้อตัวบางกั้นเอาไว้“อย่าอ้

EP 20 : พี่ยักษ์คนเดิมชายหนุ่มขับรถเล่นไปรอบๆ เมืองนานกว่าที่จะดับอารมณ์คุกกรุ่นที่ก่อขึ้นในจิตใจให้แผ่วลงได้ ในสมองมันวนเวียนฉายแต่ภาพเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพที่แขนของภีมโอบไหล่ฝันหวาน และแขนของฝันหวานโอบรอบเอวสอบของภีมยักษ์ขับรถมายัง PUB X หลังจากที่โทรนัดเพื่อนร่วมวงให้มารวมตัวกันที่นี่ เมื่อเขาเดินเข้ามาในโซน VIP ที่มีสมาชิกวง Poison นั่งอยู่พร้อมหน้า รอยช้ำๆ บนใบหน้าก็ทำให้เพื่อนๆ เขาตกใจไม่น้อย“เฮ้ย!” เสียงของเมฆเรียกความสนใจจากเพื่อนคนอื่นๆ“ไอ้ยักษ์” ยักษ์ทรุดนั่งลงพร้อมกับที่ฟีฟ่าเรียกเขา“มึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ” และตามด้วยคำถามของโทน“เป็นอะไรวะ? ทำหน้าอย่างกันโดนเมียทิ้ง” แต่คำพูดของดินกลับจี้ใจดำเขาที่สุด“ขอเข้มๆ สักแก้วสิ” ยักษ์พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด“ฮ่าๆ ๆ โดนเมียทิ้งจริงๆ หรอวะ” ฟีฟ่าเห็นด้วย“หุบปากไปเลยมึง”“แดกเข้าไป แล้วค่อยเล่า” เมฆยื่นแก้วใสที่มีส่วนผสมของน้ำสีอำพันค่อนข้างมากให้กับยักษ์“เสือกจริง”ยักษ์ค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายพรางจิบน้ำในมือไปด้วย น้ำเสียงเอื่อยๆ ไม่มีอารมณ์ใดๆ ปะปน แต่ในใจกลับร้อนที่ต้องทบทวนเหตุการณ์นั้น แต่พอได้ร

“สาวที่ไหนล่ะ ไม่มีหรอก มีแต่คนเดิมที่ชอบสมัยมัธยมแหละ” นิคจ้องมองคนตัวเล็กด้วยสายตาสื่อความหมาย“เอ่อ.. ละ แล้ว..อยู่ที่นี่เป็นยังไงบ้าง”“ก็ดี ฝันมาเที่ยวหรอ?” เมื่อเห็นว่าเธอกระอักกระอ่วงใจเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง“ใช่ มากับเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันน่ะ บ้านเธออยู่ที่นี่”“งั้น..เราสอบเสร็จแล้วจะพาฝันเที่ยวเอง ดีไหม?”“เกรงใจอ่ะ เรามากับเพื่อนด้วย”“ไปกันหลายๆ คนสนุกดี”ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่านิกรู้สึกอย่างไรกับเธอ แต่ฝันหวานเห็นเขาเป็นแค่เพื่อน และจะยังคงสถานะที่สวยงามนี้เอาไว้ไม่อยากทำร้ายมัน ..บางคนก็เหมาะจะเป็นเพื่อน บางคนก็เหมาะจะเป็น..พี่น้อง“งั้นก็ได้ ไว้เราจะชวนเมเปิลแล้วกัน” มีเพื่อนผู้ชายไปด้วยก็คงปลอดภัยกว่าการไปด้วยกันสองสาวละมั้ง แต่ทั้งนี้เธอก็ต้องถามความเห็นของเมเปิลก่อน“งั้นเราขอเบอร์ฝันได้เปล่าจะได้นัดเวลาและสถานที่”“ได้สิ”หลังจากแลกเบอร์โทรศัพท์กัเนเรียบร้อยแล้วฝันนหวานกับนิคก็พูดคุยกันอีกเล็กน้อยก่อนที่ฝันหวานจะขอตัวกลับ เพราะเธอออกมานานแล้ว ป่านนี้เมเปิลคงตามหาทั่วบ้านแล้วมั้ง“เดี๋ยวฝันจะโทรบอกอีกทีนะ ขอถามเมเปิลก่อน”“โอเค” นิคทำสัญญาณมือพร้อมกับลักยิ้มที่ส่งเสริม

“ไม่อ่ะ” ปากบางเบ้ลงเล็กน้อย“ใครหรอ? พี่ยักษ์” ชายหนุ่มหนึ่งเดียวในทริปก็ดูเหมือนจะให้ความสนใจกับบทสนทนา“พี่สายรหัสเราน่ะ”“อ๋อ แล้วทำไมต้องโทรหาฝันด้วย” นิคถามสิ่งที่ยังไม่เข้าใจในทีเดียว“คงไม่มีอะไรสำคัญหรอก ช่างเถอะ”ฝันหวานดูดน้ำมะพร้าวน้ำหอมเย็นๆ เพื่อดับอารมณ์ ..คนใจร้ายแบบนั้นปล่อยให้อยู่คนเดียวไปเลย ไม่ต้องสนใจเขาหรอก“ฝันเล่นน้ำกันไหม?” นิคชวนเมื่อเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน“ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวตัวดำ”แน่นอนว่าฝันหวานต้องปฏิเสธ เธออยากมาเที่ยวทะเลก็จริง แต่การเผชิญกับแสงแดดตรงๆ มันค่อนข้างที่จะเสี่ยงไปหน่อย ถึงแม้จะมีครีมกันแดดสูตรกันน้ำก็ตาม“ไปเถอะน่า เมเปิลก็ไปเล่นด้วยกัน ป่ะ”นิคหันไปชวนหญิงสาวอีกคนที่นั่งเงียบ มือหนาคว้าที่ข้อมือของเมเปิลทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าตรงนั้นจึงดึงมือออก“ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวเราเฝ้าของให้ดีกว่า”เมเปิลไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับที่นี่ เพราะเธออยู่มาตั้งแต่เด็กๆ แถมหมู่เกาะน้อยใหญ่แถวนี้เธอยังรู้จักดีอีกต่างหาก“ถ้าเมไม่ไปฝันก็ไม่ไปหรอก”“เหอะ ว่าจะเลี้ยงซีฟู้ดร้านดังสักหน่อย” คนอยากเล่นน้ำทะเลหาสิ่งจูงใจ

“ค่ะ”เมเปิลกดเข้าไปในแอพพริเคชั่นไลน์หลังจากวางสาย น้ำเสียงของเขาร้อนใจไม่น้อย หากเธอชักช้าอาจจะมีจุดจบไม่สวยเป็นแน่ จากที่จะวางแผนปั่นหัวยักษ์จะกลายเป็นแกว่งเท้าหาเสี้ยนรึเปล่าเนี่ย:: LINE ::Maple : (แชร์ที่ตั้ง)Y.YUKS : อยู่โต๊ะไหน?Maple : โต๊ะ 9 ในสุดติดทะเลค่ะY.YUKS : OK.เมื่อคุยกับยักษ์รู้เรื่องแล้วเมเปิลจึงกลับมานั่งที่เดิมเพราะเธอออกมานานเกินไป“หายไปตั้งนาน นึกว่าตกส้วมไปแล้วซะอีก”“คุยโทรศัพท์กับแม่อยู่นะ ขอโทษที่ให้รอนะ” เธอจำเป็นต้องโกหก“กินต่อเถอะ นิคแกะกุ้งไว้รอตั้งเยอะเนี่ย” ฝันหวานพยักหน้า ตอนนี้เริ่มอิ่มเสียแล้วเพราะฉะนั้นส่วนที่เหลือก็ต้องเป็นของคนที่ยังไม่อิ่มอยู่แล้ว“อืม ขอบใจ”เมเปิลมองอาหารในจานก่อนจะยิ้มขอบคุณคนแกะที่ตอนนี้มือเขาแดงเถือก แอบสงสารอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรคงต้องตอบแทนเขาด้วยการกินให้หมดเท่านั้น“อยู่นี่เอง พี่ตามหาซะทั่วเลย แอบหนีเที่ยวหรอเรา”เสียงทุ้มที่ไม่ได้ยินมาสองวันดังขึ้นข้างหูทำให้ฝันหวานหันกลับไปอย่างรวดเร็วจนจมูกโด่งเล็กชนกับแก้มเนียนของยักษ์อย่างเหมาะเจาะ“พี่ยักษ์”“ครับ” คนที่โดนหอมแก้มยืดตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม“พี่ย