เข้าสู่ระบบอะไรกัน ? พี่สายรหัสฉันจะทำตัวลึกลับไปไหน เล่นส่งคำใบ้แล้วยังบอกอีกว่าถ้าภายใน 7 วันฉันยังหาเขาไม่เจอ เขาก็จะไม่รับฉันเป็นน้องสายรหัส ฝันหวานอยากจะบ้าตาย แต่ถึงยังไงฉันก็ต้าหาตัวเขาให้เจอ
ดูเพิ่มเติม“ฮิป ฮิป ฮิปโป โอ้โหตัวมันใหญ่ มันเดินอุ้ยอ้าย ๆ ตะลันล้า ๆ ...”
สายลมเอื่ยเฉื่อยในยามเย็นพัดปลิวใบไม้ให้วิ่งตามพื้นคอนกรีต เสียงเพลงสันทนาการ และเสียงกลองที่ตีด้วยจังหวะเมามันดังกระหึ่มทั่วบริเวณพร้อมกับนักศึกษาคณะสัตวแพทย์ชั้นปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัย U ร่วมสิบคนกำลังเต้นสันทนาการเป็นให้น้อง ๆ เฟรชชี่ชั้นปีที่ 1 ชม พวกเขาและเธอต่างยิ้ม และปรบมือให้กับท่าทางน่ารักปนตลกของรุ่นพี่
“กรี๊ดดด/ฮู้ววววว” เสียงโห่ร้องให้กำลังใจพี่ ๆ ทีมสันทนาการดังขึ้นเมื่อการแสดงจบลง
“เอาล่ะค่ะน้อง ๆ ปี 1 ทุกคน วันนี้พวกพี่ ๆ ปี 2 จะออกมาแนะนำตัวให้น้อง ๆ ได้รู้จักกันนะคะ”
รุ่นพี่แนะนำตัวเพียงชื่อเล่นของตนเองให้น้อง ๆ รู้จักเท่านั้น ไม่ได้ให้ข้อมูลอื่นมากกว่านี้ก่อนที่รุ่นน้องทุกคนจะได้กระดาษแผ่นเล็ก ๆ คนละแผ่น วันนี้เป็นวันรับน้องวันที่ 3 แล้ว ทุกคนต่างตื่นเต้นกับสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ เพื่อนใหม่ที่ได้เจอ และทำความรู้จักกัน
“น้อง ๆ ทุกคนจะได้รับคำใบ้ที่เป็นตัวตนของพี่สายรหัสเรานะคะ ขอให้น้อง ๆ ทุกคนพยายามหาพี่สายรหัสให้เจอนะคะ”
คณะสัตวแพทย์ ของมหาวิทยาลัย U จะรับนักศึกษาแต่ละชั้นปีไม่เกิน 60 คนเท่านั้น การแข่งขันถือว่าสูงมาก ถึงแม้จะไม่เท่าแพทยศาสตร์ แต่ทุกคนที่เข้าเรียนที่นี่ได้ต้องมีผลการเรียน 3.80 ขึ้นไปเท่านั้น ทั้งนี้ยังต้องทำข้อสอบชุดเดียวกับที่สอบเข้าคณะแพทยศาสตร์อีกด้วย กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรค์ได้แต่ละด่านถือว่าหินพอสมควร
รุ่นน้องชั้นปีที่ 1 ต่างตื่นเต้นกับกระดาษแผ่นเล็กที่ได้รับ ฝันหวานเองก็เช่นกัน ปากเล็กระบายยิ้มพร้อมหัวใจดวงเล็กที่เต้นโครมคราม มือบางค่อย ๆ คลี่กระดาษในมือออก และอ่านข้อความในนั้นอย่างตั้งใจ
‘คำใบ้ที่ 1 11
มีเวลา 1 สัปดาห์ หาฉันให้เจอนะ น้องรหัส’
“ห้ะ!” ...คำใบ้ที่ 1 งั้นเหรอ? แสดงว่าต้องมีคำใบ้ต่อ ๆ ใบน่ะสิ
“เม เธอได้คำใบ้ว่ายังไงอ่ะ?” ฝันหวานหันไปถามเพื่อนสาวที่พึ่งทำความรู้จักกันตอนเข้าหอพัก และเป็นรูมเมทของเธอ คนตัวเล็กตั้งใจว่าจะอยู่หอพักในมหาวิทยาลัยแค่ช่วงที่มีกิจกรรมรับน้องเท่านั้น วันไหนไม่ได้กลับดึกหรือมีเรียนอย่างเดียวเธอก็จะกลับไปนอนที่คอนโดของตัวเอง
“ประธานชมรมสุดสวย และรวยมาก” เมเปิลตอบคำถามของเธอ
อืม.. พี่สายรหัสของเธอเป็นผู้หญิงสินะ
“แสดงว่าของเธอมีคำเดียวเหรอ?”
“น่าจะใช่นะ แล้วของฝันล่ะ?”
ฝันหวานยื่นกระดาษในมือให้กับเมเปิล พร้อมเบ้ปาก และย่นคิ้วอย่างน่าสงสาร “อ่านเอง...”
“ฮ่า ๆ พี่รหัสเธอจะทำตัวลึกลับไปไหม?” สาวน้อยหัวเราะออมาทันที
11 มันคือสายรหัสของของฝันหวาน แต่ที่เธอสงสัยคือ พี่สายรหัสของเธอเป็นใคร?
ทุกการกระทำของคนตัวเล็กถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่เสมอ ปากหยักได้รูปเผลอคลี่ยิ้มตามปากเล็กนั้น
นี่หรือ.. น้องสายรหัสของเขา ...น่ารัก...
ตอนแรกไม่อยากมีน้องสายรหัส เพราะคิดว่ามันยุ่งยาก วุ่นวาย ชอบอยู่แบบเงียบ ๆ มากกว่า ตอนนี้คนตัวเล็กทำให้เขาเริ่มสนใจขึ้นมาแล้วสิ แต่อย่าคิดว่าเขาจะรับเธอเป็นน้องสายรหัสง่าย ๆ สิ่งที่เขากำลังทำนั้นก็เพื่อต้องการให้เธอถอดใจ
“ฉันหมั้นตากราฟไว้แกจะว่าไงนิค”นิค ฝันหวาน และเมเปิล เงยหน้าจ้องมองเจ้าของคำพูดเมื่อครู่เป็นตาเดียว มีเพียงนิคที่ยิ้มอย่างมีความหมาย“พี่ยักษ์ ลูกเราเป็นผู้หญิงนะ” ฝันหวานทัดทายขึ้น..ที่นี่ประเทศไทยนะ มีที่ไหนผู้หญิงขอหมั้นผู้ชาย แถมลูกเธอพึ่งจะอายุห้าขวบเท่านั้นเอง“พี่ยักษ์ เอาจริงหรอคะ?” เมเปิลเอ่ยถาม“หึๆ ยังดีกว่าให้ยัยหนูไปเจอเสือ เจอตะเข้ที่เราไม่รู้จัก แถมไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นจะรักยัยหนูของเราหรือเปล่านะแม่ ตากราฟเนี่ยแหล่ะ ดีที่สุดแล้ว” ยักษ์ให้เหตุผล“ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”นิคเห็นด้วยทุกอย่าง ..เขาเองก็อยากป้องกันลูกชายจากผู้หญิงที่หวังเงินทองเช่นกัน เขาอาบน้ำร้อนมาก่อน ..ย่อมรู้ดี“แกคงไม่ถือที่ลูกสาวฉันเป็นพี่ตากราฟใช่ไหม?”“หึๆ ไม่หรอกครับ” นิคหัวเราะในลำคอ“พี่ทั้งสองคนควรจะรอให้ลูกโตกว่านี้นะคะ” ฝันหวานไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง“ใช่ค่ะ เรื่องแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้นะคะนิค” เมเปิลก็เช่นกันดูเหมือนแม่ๆ จะมีความเห็นที่แตกต่าง ลูกของเธอยังเด็กต้องเจออะไรอีกมากมาย หากวันหนึ่งทั้งสองคนเจอคนที่รัก และอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต พันธะข้อนี้จะทำให้ลูกๆ ไม่มีความสุขไปตลอดชีวิตเอาได้
หลายปีต่อมา..เด็กชายตัวน้อยวิ่งเขามาในสวนของบ้านหลังใหญ่ เมื่อทราบว่าพี่สาวคนสวยของเขาอยู่ที่นี่ แต่การจะไปเจอพี่สาวได้นั้นมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด..“โฮ่ง/โฮ่ง”เท้าเล็กหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงทักทายของสุนัขพันธุ์ผสมตัวใหญ่สองตัว เด็กชายตัวน้อยพยายามกลั้นน้ำตาที่ปริ่มจะไหลออกมาหันมองซ้ายมองขวาก็ไม่พบใครที่พอจะช่วยเขาได้แม้ใบหน้าของมานีกับมานะจะแย้มยิ้มต้อนรับผู้มาเยือนแต่เท้าเล็กๆ กลับขยับถอยห่าง เมื่อสุนัขตัวใหญ่ทั้งสองกำลังก้าวเข้ามาใกล้“โฮ่ง!”“แง้!”เด็กชายร้องไห้ออกมาทันที ..ไม่เอาแล้ว ความสูงของมานีกับมานะแทบจะท่วมหัวเขาอยู่แล้วเด็กหญิงตัวน้อยได้ยินเสียงร้องไห้จึงเดินมาดู เธอพบเด็กชายรุ่นน้องเธอสองปีที่เป็นลูกชายของแม่เมเปิลกับพ่อนิคยืนร้องไห้ขี้มูกโป่ง โดยมีพี่มานีกับพี่มานะสุนัขตัวโตยืนแลบลิ้นอยู่ใกล้ๆ“กราฟ” โยเกิร์ตเรียกชื่อเด็กชายตัวน้อยทำให้กราฟหันมาทันที“พี่โย.. แง้! ช่วยป๋มต้วย แง้..”โยเกิร์ตวิ่งเข้ามาสวมกอดเด็กชายตัวน้อยทันที กราฟกอดนางฟ้าของเขาแน่น ทั้งน้ำมูกน้ำตาเลอะเปลอะเปื้อนเต็มใบหน้าไปหมด“โอ๋.. ไม่ต้องกลัวน้า พี่มานีกับพี่มานะใจดี ไม่กัดๆ”มือเล็กลู
ร่างเล็กถูกอุ้มมานอนบนเตียงรถเข็นอย่างเบามือกลัวกว่าจะกระทบกระเทือนทั้งสองชีวิต หลังจากนั้นบุรุษพยาบาลก็แร่งรีบเข็นคนที่กำลังร้องโอดโอยตรงดิ่งไปที่ห้องทำคลอด“โอ้ย.. เจ็บท้อง ไม่ไหวแล้ว”“ทนอีกนิดนะ อีกไม่กี่นาทีเราก็จะได้เห็นหน้าลูกแล้ว” ยักษ์ที่จับมือฝันหวานตลอดเวลาบอกพร้อมกับรอยยิ้มทั้งที่ในใจก็เจ็บเหมือนกันเมื่อมองใบหน้าสวยหวานที่เหยเกด้วยความเจ็บปวด“พี่ยักษ์อยู่กับหนูนะ”“ครับ พี่รักฝันนะ”มือหนาลูบศีรษะของภรรยา มองเธอสายตาอ่อนโยน ฝันหวานจับมือยักษ์แน่น ถึงแม้จะไม่ทำให้เธอหายเจ็บ แต่มีคนตัวโตอยู่ข้างๆ ก็ทำให้เธออุ่นใจ และคลายกังวลไปมาก“คุณหมอมาแล้วค่ะ”“เจ็บมากไหมคะ?” มือบางของแพทย์หญิงกดเบาๆ ที่ท้องที่นูนใหญ่“เจ็บมากค่ะคุณหมอ”“อดทนนะคะเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กก็จะออกมาแล้ว” เธอบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะสวมหน้ากากอนามัย และหันมาสั่งพยาบาล “พยาบาลเตรียมเครื่องมือเลย ตอนนี้ปากมดลูกเปิดแล้ว”“ค่ะ”หมอและพยาบาลทำหน้าที่ของตนเองอย่างใจเย็น มีเพียงยักษ์เท่านั้นที่ภายในใจของเขาร้อนรุ่ม คนตัวเล็กคงเจ็บมาก เม็ดเหงื่อที่ผุดมาตากรอบหน้าของฝันหวานทำให้เขาสงสารเธอจับใจ“คุณแม่ทำใจให้สบายนะคะ สูดลมหายใจ
นิคบอกเธอว่าจะพามาทานข้าวข้างนอก เมเปิลไม่นึกว่าเขาจะพาเธอมาทานที่ H Tower ชั้นบนสุด ซึ่งเปิดเป็นภัตาคารกลางแจ้งที่ได้ยินมาว่าจองยากต้องรอคิวเป็นเดือนๆ แต่ด้วยบรรยากาศ ความเลิศรสของอาหารทำให้ที่นี่ติดอันดับสถานที่โรแมนติกสุดพรีเมียม และเมเปิลพึ่งรู้ว่านิคเป็นเจ้าของที่นี่รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ เมเปิลเดาว่านิคน่าจะสั่งเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ทั้งสองรับประทานอาหารพร้อมกับพูดคุยกันจนมื้ออาหารอันแสนอร่อยจบลงมือหนาเลื่อนกล่องกำมะหยี่สีดำมาตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น“ครบรอบ 1 ปี”“..นายจำได้หรอ?”เมเปิลเปิดกล่องนั้นออกก็ต้องแปลกใจ ..เธอไม่นึกว่ามันจะเป็นแหวนนิคไม่ตอบคำถาม เขาแย่งแหวนวงเล็กมา จากนั้นก็ดึมมือข้างซ้ายแล้วค่อยๆ ดันแหวนวงเล็กให้เข้าไปครอบนิ้วนางเอาไว้ ก่อนจะบรรจงจูบที่หลังมือขาวของคนรักอย่างรักใคร่“มัดจำไว้ก่อน แล้วห้ามถอดเด็ดขาด”“ฉันกลัวมันหายอ่ะ ถอดเก็บไว้ไม่ได้หรอ?”เมเปิลมองแหวนเพชรเม็ดใหญ่ที่มีเพชรเม็ดเล็กเรียงรายอยู่เกือบรอบวง“ไม่ได้ นี่แหวนแต่งงานนะ”“ห๊ะ”ประโยคเมื่อครู่ทำเอาสาวเจ้าใบ้กินไปชั่วขณะ จนนิคต้องเรียกสติเธอ“ห้ามถอดเด็ดขาด”คนตัวสูงนั่งคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาว เขาไม




![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
