Rock & Sweet Dream รักร้ายยัยขี้อ้อน

“ฮิป ฮิป ฮิปโป โอ้โหตัวมันใหญ่ มันเดินอุ้ยอ้าย ๆ ตะลันล้า ๆ ...”สายลมเอื่ยเฉื่อยในยามเย็นพัดปลิวใบไม้ให้วิ่งตามพื้นคอนกรีต เสียงเพลงสันทนาการ และเสียงกลองที่ตีด้วยจังหวะเมามันดังกระหึ่มทั่วบริเวณพร้อมกับนักศึกษาคณะสัตวแพทย์ชั้นปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัย U ร่วมสิบคนกำลังเต้นสันทนาการเป็นให้น้อง ๆ เฟรชชี่ชั้นปีที่ 1 ชม พวกเขาและเธอต่างยิ้ม และปรบมือให้กับท่าทางน่ารักปนตลกของรุ่นพี่“กรี๊ดดด/ฮู้ววววว” เสียงโห่ร้องให้กำลังใจพี่ ๆ ทีมสันทนาการดังขึ้นเมื่อการแสดงจบลง“เอาล่ะค่ะน้อง ๆ ปี 1 ทุกคน วันนี้พวกพี่ ๆ ปี 2 จะออกมาแนะนำตัวให้น้อง ๆ ได้รู้จักกันนะคะ”รุ่นพี่แนะนำตัวเพียงชื่อเล่นของตนเองให้น้อง ๆ รู้จักเท่านั้น ไม่ได้ให้ข้อมูลอื่นมากกว่านี้ก่อนที่รุ่นน้องทุกคนจะได้กระดาษแผ่นเล็ก ๆ คนละแผ่น วันนี้เป็นวันรับน้องวันที่ 3 แล้ว ทุกคนต่างตื่นเต้นกับสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ เพื่อนใหม่ที่ได้เจอ และทำความรู้จักกัน“น้อง ๆ ทุกคนจะได้รับคำใบ้ที่เป็นตัวตนของพี่สายรหัสเรานะคะ ขอให้น้อง ๆ ทุกคนพยายามหาพี่สายรหัสให้เจอนะคะ”คณะสัตวแพทย์ ของมหาวิทยาลัย U จะรับนักศึกษาแต่ละชั้นปีไม่เกิน 60 คนเท่านั้น การแข่งขันถ

“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้าใสใช่ไหมคะ”สาวน้อยในชุดนักศึกษาถูกระเบียบทั้งสองคนยกมือไหว้ทันทีที่เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ฟ้าใสกำลังบันทึกอะไรบางอย่างลงในแฟ้มไม่แปลกใจถึงการมาของเธอ“ใช่จ๊ะ มีอะไรคะน้องเมเปิล”“ ‘ประธานชมรมสุดสวย และรวยมาก’ คือพี่ใช่ไหมคะ”เมเปิลลุ้นกับคำตอบที่จะได้รับ เธอเริ่มตามหาพี่สายรหัสตั้งแต่วันแรกที่ได้รับคำใบ้ที่บอกตัวตนของเธอ และเมเปิลก็โชคดีตรงที่เธอมีรุ่นพี่สมัยมัธยมที่เรียนคณะแพทยศาสตร์เลยสืบง่ายหน่อย เพราะทั้งสองคณะต้องร่วมงานกันอยู่บ่อยครั้ง“ฮ่าๆ ๆ เก่งจังเลยเด็กน้อย”“เย้!! พี่จริงๆ ด้วย”เมเปิลร้องดีใจอย่างไม่คิดจะเก็บอาการ“แล้วรู้ได้ยังไงอ่ะว่าเป็นพี่”“ก็..”เมเปิลวิเคราะห์ทีละข้อให้พี่สายรหัสสุดสวยของเธอฟังทีละข้อเหมือนกับที่พูดให้ฝันหวานฟัง“ฉลาดนะเรา”“ขอบคุณที่ชมค่ะ”“แล้วสาวน้อยคนนี้เป็นใครคะ”ฝันหวานยิ้มให้กับฟ้าใส รอยยิ้มสดใสราวกับแสงอรุณแรกของวันทำให้เธอแทบเคลิ้ม นี่ขนาดเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันยังชอบในรอยยิ้มนี้เลย แล้วคนที่ได้เธอเป็นแฟนจะหลงเธอขนาดไหนสาวน้อยคนนี้เป็นน้องรหัสคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนี้สิ่นะ“หนูชื่อฝันหวานค่ะ หนูกำลังตามหาพี่รหัสที

“เมื่อวานรุ่นพี่สายรหัสของฝันให้คำใบ้มาอีกแล้วนะ” เธอเว้นจังหวะหายใจนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ “แต่ก็เหมือนเดิม..”ถ้าพวกมันพูดได้ก็คงจะให้กำลังใจเธอสินะ มือบางลูบตามขนนุ่มของลูกสุนัขทั้งสองตัว“ลูกหมาน้อย ช่วยฝันคิดหน่อยสิ ฝันคิดไม่ออกแล้ว”คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เครียดเสียยิ่งกว่าทำข้อสอบ และยิ่งกว่าการเรียนก็คือการตามหาพี่สายรหัสเธอเนี่ยแหล่ะ“พี่สาวครับ”“หืม? เรียกพี่หรอจ๊ะ”ฝันหวานเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกก็พบเด็กชายคนหนึ่งกำลังยิ้มให้เธอน่าจะเรียนอยู่ชั้นประถม เขาใส่ชุดลูกเสือสำรอง“ครับ ลูกหมาสองตัวนี้ของพี่หรอครับ มันน่ารักดีนะครับ”“อ๋อ มันถูกเอามาทิ้งไว้น่ะ พี่อยากเอาไปเลี้ยง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะพี่อยู่คอนโด เขาห้ามเลี้ยงสัตว์น่ะ”เด็กน้อยพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยื่นบางสิ่งมาตรงหน้าเธอ“อ๋อครับ พี่สาวมีคนฝากนี่มาให้ครับ”ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ฝันหวานรับกระดาษแผ่นเล็กจากมือของเด็กคนนั้นด้วยดวงใจที่เต้นรัวราวกับกลองที่กำลังถูกสะบัดตี แล้วรีบเปิดอ่านทันที‘คำใบ้ที่ 4 สีเขียวเหลือเวลาอีก 4 วัน’เขาชอบสีเขียวหรอ?“ใครฝาก...อ่าว”เด็กคนนั้นหายไปแล้ว สายตาหวานสาดส่ายไปทั่วบริเวณแต่ก็ไม่

วันนี้เป็นวันที่ 7 ของการตามหาพี่สายรหัสที่เขาคนนั้นขีดเส้นตายเอาไว้ให้เธอ หากเธอยังหาตัวเขาไม่พบมันจะเกิดอะไรขึ้นนะ เพื่อนทุกคนในห้องต่างรู้แล้วว่าใครเป็นพี่สายรหัส และดูเหมือนจะมีแค่เธอเพียงคนเดียวที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใครฝันหวานลองสำรวจจากรายชื่อรุ่นพี่ที่เหลืออยู่ว่าใครยังไม่มีน้องสายรหัส ..ดูเหมือนจะง่ายใช่ไหม? แต่ที่จริงแล้วรุ่นพี่สามัคคีกันกว่าที่คิด เพื่อนๆ ที่คณะบางคนก็ยอมบอก แต่บางคนก็เกรงใจพี่รหัสตัวเองจึงไม่บอกชื่อพี่รหัสของตัวเองซะงั้น เธอมักจะได้รับคำตอบเดิมๆ ว่า‘ขอโทษนะฝัน พี่รหัสเราไม่ให้บอกชื่อเขาอ่ะ’ฝันหวานได้คำใบ้สุดท้ายมาแล้ว แต่ในสมองก็ยังคงคิดอะไรไม่ออกอยู่ดี ส่วนวิธีการน่ะหรอ เรียกได้ว่าแปลกสุดๆ ก็ว่าได้ กระดาษคำใบ้แผ่นสุดท้ายถูกสอดเอาไว้ใต้ประตูห้องของเธอยอมรับเลยว่าพี่สายรหัสคนนี้ทำให้เธอแอบกลัวเหมือนกัน เขารู้เรื่องของเธอทุกอย่างแม้กระทั่งที่อยู่ แถมยังขึ้นมาที่นี่ได้อีก หรือเขาอาศัยอยู่ที่คอนโดเดียวกับเธอ หรืออาจจะฝากให้ใครเอามาสอดไว้เหมือนทุกครั้งที่เขาทำก็เป็นไปได้ทั้งนั้น“เอ้อ ฝันน้อย... หาพี่รหัสเจอยัง”เมเปิลละความสนใจจากการบ้านที่กำลังทำอยู่ วันนี

“ฝัน ฝันน้อย! ตื่น พี่เขาลงมาแล้ว”“หืม..? ห้ะ!”มือบางยกเช็ดน้ำลายที่มุมปากก่อนจะตกใจเมื่อเห็นร่างหนาที่เธารอมานานกำลังเดินลงจากเวที“พี่ยักษ์ พี่ยักษ์คะ หยุดก่อนค่ะ” เท้าเล็กรีบพาร่างบางวิ่งไปทันทีห้าหนุ่มหันมามองสาวน้อยที่วิ่งเข้ามาเป็นตาเดียว บางคนก็ยิ้มมุมปาก บางคนก็ตบไหล่เพื่อนรักเป็นเชิงแซว แต่เจ้าตัวกลับทำหน้านิ่ง“มีอะไร?”“หนูชื่อฝันหวานค่ะ เป็นน้องสายรหัสพี่”รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าชวนให้หนุ่มๆ เคลิ้มตาม มีเพียงยักษ์เท่านั้นที่เก็บอาการเอาไว้ ยักษ์ตวัดสายตามมองเพื่อนทั้งสี่คนก่อนที่ทั้งหมดจะรีบสลายตัวทันทีถึงเธอไม่แนะนำตัวยักษ์ก็จำเธอได้ ก็เมื่อคืนนี้เขายัง.. เอ่อ..ช่างมันเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ“มาที่นี่ทำไม แล้วเข้ามาได้ยังไง”ยักษ์ไล่สายตามองคนตัวเล็กที่อยู่สวมเสื้อแขนกุดสีเทาเอวลอยนิดๆ และกางเกงเองสูงดวยสายตาหงุดหงิด“เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ สรุป พี่คือพี่สายรหัสของหนู หนูตามหาพี่เจอแล้ว รับหนูเป็นน้องรหัสเถอะนะคะ”“นี่มันกี่โมงแล้ว”“เที่ยงคืนสิบแปดนาทีค่ะ” คนตัวเล็กยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยบอกเขา“งั้นก็หมายความว่ามันเลยวันที่ 7 มาแล้ว เธอไม่ใช่น้องฉัน”