Lahat ng Kabanata ng THE BILLIONAIRE SINGLE DAD NEXT DOOR: Kabanata 91 - Kabanata 100

ERIN'S POVNang umagang iyon, tahimik kong inaayusan ng buhok si Hershey habang si Killian naman ay matiyagang nakaupo sa sofa at hinihintay kaming matapos.Papasok sa school si Hershey, habang sasabay naman ako sa kanila para dumaan sa supermarket. Naubusan na kasi ako ng stocks sa refrigerator, kaya kailangan ko nang mag-grocery.“Stay still, Hershey,” paalala ko habang maingat na sinusuklay ang mahaba niyang buhok.“Yes, Mommy.”Hindi ko napigilang mapangiti bago napalingon kay Killian.He was looking at me intently.Nakaramdam tuloy ako ng hiya. Pinigilan ko ang sarili kong magpakita ng kahit anong pagkailang, kahit sa loob ko ay nagkakagulo na ang buong sistema ko.Bakit ba kasi ganoon siya tumingin?I quickly looked away and continued fixing Hershey’s hair. Hinati ko sa gitna ang buhok niya bago ko ito inayos sa dalawang maliliit na braid. Pinagsama ko ang mga dulo nito sa likod at inayos para magmukhang isang simpleng princess-style braided hairstyle. Matapos kong ayusin ang ba

ERIN'S POV “Erin!” I heard Killian’s loud voice. There was something in the way he shouted my name that I had never heard before. It was terrified, worried and panicked. Hindi ako agad nakagalaw. Everything happened too fast. One moment, I was stepping away from the conference table. The next, I heard the loud crash of metal, then pain. A sharp, unbearable pain shot through my foot. “Ah!” Napahawak ako sa gilid ng table para hindi matumba. Before I could even process what happened, Killian was already beside me. “Erin!” His face was different. Walang bakas ng madalas niyang ekspresyon, kalmado at seryoso. Now, his eyes were wide with worry as he looked down at my foot. “Oh God…” His voice suddenly became softer. “Your foot is bleeding.” Doon ko lang tiningnan ang paa ko. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang dugong unti-unting umaagos mula sa ilalim ng mabigat na bakal na tumama sa paa ko. I held my breath. For a moment, I couldn't speak. The sight of the blood made m

ERIN'S POV Gaya ng sinabi ni Killian sa ospital, inalagaan niya talaga ako. The next morning, hindi ko inaasahang siya mismo ang magdadala ng breakfast ko. Nagising ako nang maramdaman kong may gumagalaw sa paligid ng silid. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. At ganon na lamang ang pagkagulat ko nang makita ko si Killian na nakatayo malapit sa malaking bintana ng aking bedroom. “Killian?” Napatingin siya sa akin. “Good morning.” Napakurap ako nang ilang beses. “How did you get inside my room?” Hinawi niya ang kurtina, at agad akong nasilaw sa liwanag ng umaga. “I’m the owner of this penthouse. Of course, I have spare keys to every door in this building.” Napatingin ako sa kanya. Ah right, I forgot. Hindi na ako nagtanong pa tungkol doon. “So, why are you here?” “I’m bringing you your breakfast.” Doon ko lang napansin ang tray na nakapatong sa coffee table sa tapat ng malaking bintana. May pancakes, scrambled eggs, bacon, fresh fruits, at isa

KILLIAN'S POV Tumigil ako sa pagmamasahe sa binti ni Erin nang mapansin kong bigla siyang natahimik. Kanina pa siya pilit na nagbabasa ng libro habang ako naman ay abala sa pag-check ng mga documents sa laptop. Pero nitong mga nakaraang minuto, wala na akong naririnig mula sa kanya. Binalingan ko siya para makita kung anong ginagawa niya pero natigilan lang ako nang makita ko kung bakit tahimik siya. Nakasandal na ang ulo niya sa couch, bahagyang nakatagilid, habang nakapikit ang mga mata. Nakatulog siya. Hindi ko napigilang mapangiti. She looked so relaxed and peaceful. Walang bakas ng sakit o pag-aalala sa mukha niya. Her long lashes rested gently against her cheeks, while a few strands of her hair had fallen beside her face. Bahagyang nakabuka ang labi niya, at steady ang paghinga niya. She looked different when she was asleep, softer, more vulnerable. Pero ganon pa man, mas lalo siyang gumanda. Matagal ko siyang tinitigan. I don't know why. I just... liked looking at her. Pe

ERIN'S POV That night, hindi lang si Killian ang bisita ko sa penthouse, kasama rin namin si Hershey. Nakaupo ako sa mahabang couch habang nagba-browse sa phone ko. Sa kabilang side naman, nakaupo si Hershey sa maliit na table, busy sa paggawa ng assignment niya. Paminsan-minsan, tinutulungan ko siya kapag may hindi siya maintindihan. “Mom, is this answer correct?” Napatingin ako sa notebook niya. “Yes. But you need to write the complete sentence.” She quickly corrected her answer. “Okay!” Ngumiti ako. I liked moments like this, simple, quiet and normal. For a while, I almost forgot that I was injured. Hanggang sa biglang tumigil si Hershey sa pagsusulat. She looked at me. “Mom?” “Hmm?” “Is your foot still hurt?” Bumaba ang tingin niya sa paa kong nakapatong sa footstool. Tumango ako. “Yes, it's still a little painful.” Biglang nalungkot ang ekspresyon niya. Agad siyang tumayo at lumapit sa akin. Then she wrapped her little arms around me. “Let m