All Chapters of THE BILLIONAIRE SINGLE DAD NEXT DOOR: Chapter 71 - Chapter 80

ERIN'S POVIsang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago muling sinulyapan ang sarili sa salamin.Hindi naman ako pupunta sa isang business meeting. Parents' meeting lang iyon, pero bakit parang kailangan ko pang pag-isipang mabuti kung ano ang isusuot ko?I settled for something simple, a soft-colored blouse tucked neatly into a pair of tailored pants. Nothing too formal, but still presentable enough for a school event. I paired it with simple flats and a small shoulder bag.I ran my fingers through my hair one last time.“Okay. This is fine.”Hindi ko alam kung sarili ko ba ang kinukumbinsi ko o ang puso ko. Because deep down, alam kong hindi lang naman parents' meeting ang dahilan kung bakit ako kinakabahan. Kasama ko si Killian.At sa mga nakaraang araw, masyado nang maraming bagay ang nagbago sa pagitan namin. Mula sa isang simpleng employer-tutor, naging komportable kami sa isa't isa. Nag-uusap. Nagtatawanan. At may nangyari rin sa amin na pareho naming hindi pa napag

ERIN’S POV “Who are they?” Napatigil ako sa tanong ni Liam habang naglalakad kami palayo sa table. Napatingin ako sa kanya. “Who?” “The man and the little girl you were having lunch with.” Bahagya akong napakunot-noo. Hindi ko alam kung bakit tila interesado siya sa kanila. “They’re my neighbors.” Saglit siyang natahimik. “Neighbors?” “Yes.” Tumango ako. “I’m currently staying at the penthouse, remember?” “I know.” Pero iba ang naging tono niya. Napansin kong biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Kanina lamang ay nakangiti siya at maayos na nakikipag-usap sa akin, pero ngayon, tila dumilim ang mga mata niya. I had known Liam for quite some time. Mabait siya. Gentle. Patient. Hindi ko siya kailanman nakitang ganito. Parang… Parang nagseselos. Napakurap ako at agad kong inalis ang ganoong thought. Why would he be jealous? Wala naman kaming relasyon. Yes, our parents had been pushing us toward each other. They had their own plans about us - an

ERIN'S POV Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tanong ni Hershey. Can I call you Mom from now on? I finally gave up trying to sleep and went out to the veranda. The city stretched beneath me, filled with countless lights that looked like tiny stars scattered across the darkness. Bitbit ko ang bote ng red wine na dala-dala ko pa galing sa states. Binuksan ko iyon at sinalinan ang kopitang hawak ko pagkuwa'y dahan-dahang sumimsim. The familiar taste made me remember home. The States, my old routine, my old life. Life was much simpler there. Alam ko kung anong gusto ko. Alam ko kung saan ako papunta. And I knew exactly where my boundaries were. But here? Everything had become complicated. Napatitig ako sa kopitang hawak ko. Hershey was asking me to become her mother. Parang ang daling pakinggan habang nagtatanong siya, pero ang totoo hindi ganon kadali. If I agreed, I had to be prepared to stay. To be consistent. I co

ERIN'S POV “Of course,” patuloy ni Killian habang nakatingin sa malayo, “Her parents didn't approve.” Napatingin ako sa kanya. “Hannah came from a wealthy family.” Bahagya siyang ngumiti. “And I was just a poor scholarship student.” Parang eksena nga sa mga napapanood ko sa television. The rich girl and the poor boy. Dalawang taong nagmula sa magkaibang mundo pero piniling lumaban para sa isa't isa. “They tried to separate us,” pagpapatuloy niya. “Sinabihan nila si Hannah na ginagamit ko lang siya. That I would never be enough for her.” Bahagyang tumigas ang kanyang panga. “But the more they tried to separate us…” Sandali siyang tumingin sa hawak niyang wine glass. “The more we held on to each other.” Kaya pagkatapos nilang magtapos ng kolehiyo, tumakas sila, nagtanan. Lihim silang nagpakasal at nagtago sa pamilya ni Hannah. For two years, sila lang ang magkasama. Nagrenta sila ng maliit na apartment. Hindi iyon maganda o marangya. Minsan, halos wala silang

ERIN'S POV Hindi ko alam kung gaano katagal ang halik na iyon. Killian was all I could feel, pero bigla akong natauhan. Dahan-dahan ko siyang itinulak. Napahinto siya. Nagtagpo ang mga mata namin, at nakita ko ang bahagyang pagkalito sa mukha niya. Hindi dahil ayaw ko at iyon ang problema dahil gusto ko..At alam kong kung hindi ako titigil ngayon, hindi ko na alam kung saan hahantong ang lahat. “Erin…” Umiling ako at mabilis na iniwas ang tingin. “I…” Hindi ko natapos ang sasabihin. Sa halip, agad kong inabot ang wine bottle na nasa maliit na mesa sa tabi namin. Kailangan ko ng distraction, kahit ano. Kaya walang pag-aalinlangan kong tinungga ang wine bottle. “Erin, wait-” Pero nakainom na ako, ang pamilyar na lasa ng red wine ay dumaloy sa lalamunan ko. At bago ko namalayan, halos kalahati na ng laman ng bote ang nainom ko. Nang ibaba ko iyon, bahagya akong napangiwi. “Wow,” bulong ko. “That was probably not a good idea.” Narinig ko ang mahina niyang pagbuntong-hininga. “