All Chapters of ยามใบไม้ผลัดใบ: Chapter 1 - Chapter 10

“มัวอึ้งอะไรอยู่ ยังไม่รีบขึ้นมาอีก?”ฉันดึงสติตัวเองกลับมา นึกขึ้นได้ว่าด้านหลังกางเกงมีเลือดเปื้อนอยู่เยอะมาก อาจทำให้รถเขาสกปรกหรือเปล่า สุดท้ายฉันก็เปิดประตูข้างคนขับ ขณะที่กำลังจะเข้าไปนั่งหลินอวี้ปรายตามองฉัน เขายื่นถุงพลาสติกสีดำให้ฉันแล้วพูดขึ้นมาว่า“เดี๋ยว”ฉันรับถุงพลาสติกจากมือเขาแบบงงๆ“รู้ว่าตัวเองใกล้มีประจำเดือน ทำไมไม่รู้จักเตรียมผ้าอนามัยไว้ จ้าวถัง เธอเป็นผู้ใหญ่อายุ 28 ปีแล้วนะ รู้จักจัดการชีวิตตัวเองบ้าง”“เดินว่อนทั่วโรงเรียนทั้งๆ ที่เลือดเปื้อนเต็มกางเกง นักเรียนหลายคนถามฉันว่าเธอป่วยเป็นโรคร้ายหรือเปล่า น่าอายจริงๆ”น่าอายเหรอ?เหมือนมีกลิ่นคาวเลือดลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง จริงๆ ฉันไม่เคยลืมเตรียมผ้าอนามัยเลยสักครั้ง แต่โน้ตเตือนความจำของหลินอวี้ทำให้ฉันลืม ฉันนึกว่าเขาเห็นฉันเป็นคนสำคัญในใจเขาแล้วแต่สุดท้ายคนที่เขาให้ความสำคัญจริงๆ กลับเป็นคนอื่นฉันเปิดถุงพลาสติกดู มีผ้าอนามัยห่อสีชมพูอยู่ในถุง บนห่อผ้าอนามัยมีฝุ่นหนาเตอะ ดูก็รู้ว่าซื้อมาจากร้านค้าข้างทาง แถมยังเป็นยี่ห้อที่ขายไม่ออกด้วย“ถ้าไม่มีจริงๆ ก็ยืมคนอื่นเอาสิ ไม่จำเป็นต้องหลบอยู่ในโรงเรียน ท

เพราะใกล้ถึงงานแต่งแล้ว ฉันต้องจ่ายเงินเพิ่มเพื่อลัดคิว เร่งทางร้านให้รีบแต่งภาพแต่หลินอวี้แอบเอาสิ่งที่ฉันตั้งใจเลือกอย่างดีไปให้คนอื่นคนที่เอาแต่บอกว่าไม่ชอบถ่ายรูปอย่างเขา กลับถ่ายรูปกับเจียงพั่นพั่นตั้งห้าเซ็ตโดยที่ไม่บ่นสักคำ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาไม่ชอบถ่ายรูปจริงๆ หรือไม่ชอบที่ต้องถ่ายรูปกับฉันกันแน่รถมาจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ฉันเปิดดูโพสต์ของเจียงพั่นพั่น เธอโพสต์รูปอีกหนึ่งเซ็ต แถมยังใจดีเบลอหน้าให้หลินอวี้ด้วย“ติ๊งต่องๆ ปีนี้ได้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าเป็นรูปสวยๆ เซ็ตนี้ เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดเลย ขอบคุณ...มากๆ เลย!”หลินอวี้ยืนอยู่นอกรถ เขาเอามือถือออกมา วินาทีต่อมาเขากดไลก์โพสต์ของเจียงพั่นพั่น ฉันเห็นหัวใจสีแดงดวงเล็กๆ แล้วอดขำไม่ได้เขาไม่เคยกดไลก์โพสต์ของฉันด้วยซ้ำ“ถึงบ้านแล้ว มัวนั่งอยู่ในรถทำไม?”พอเห็นว่าฉันไม่ลงจากรถสักที หลินอวี้จึงเคาะกระจกรถ ฉันพูดกับเขาผ่านกระจกรถที่กั้นอยู่“ไหนๆ ก็ไปถ่ายรูปกับเจียงพั่นพั่นแล้ว ทำไมไม่ถ่ายพรีเวดดิ้งที่ฉันจองไว้เลยล่ะ? ยังไงพวกนายก็ดูเหมือนคู่รักอยู่แล้วนิ”หลินอวี้ชะงักไป เขาขมวดคิ้วทันที“จ้าวถัง เป็นบ

หลินอวี้เห็นสายตาเด็ดขาดของฉัน สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ แต่พูดด้วยความโมโหว่า“จ้าวถัง ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไปหรอก ฉันจะรอเธอกลับมา”ฉันไม่ตอบเขา หันหลังเดินตามหัวหน้าเข้าไปในโรงเรียน สายตาของหลินอวี้ที่อยู่ด้านหลังขุ่นมัวมาก แต่ฉันรู้ว่าตั้งแต่นี้ไป เขาไม่มีทางผูกมัดฉันได้อีกแล้วหลินอวี้ไม่ได้บินกลับทันที แต่เช่าห้องพักอยู่แถวนั้นเขาไปรอฉันที่หน้าประตูโรงเรียนทุกวัน แม้เขาไม่ส่งเสียงโวยวาย แต่ก็ทำให้คนพากันซุบซิบไม่หยุดฉันไม่สนใจเขา ทุ่มเทกับการทำวิจัย เรียนรู้แนวคิดในการจัดการเรียนการสอนยุคใหม่จากครูของที่นี่ แลกเปลี่ยนประสบการณ์การสอนกับครูที่มาทำวิจัยด้วยกัน ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแถมยังงานยุ่งทุกวันด้วยจนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเลื่อนไปเห็นโพสต์ของเจียงพั่นพั่น เธอโพสต์ภาพหลินอวี้กำลังทำอาหารพร้อมแคปชั่นว่า“ขอบคุณพี่หลินอวี้ แม้อยู่ต่างประเทศ แต่ก็ยังได้กินอาหารรสชาติต้นตำรับ มีพี่หลินอวี้อยู่ด้วยแล้วสบายใจจริงๆ”ภาพนั้นเป็นภาพหลินอวี้ใส่ผ้ากันเปื้อน กำลังทำอาหารอยู่ในครัว ใบหน้าเขาดูอ่อนโยนมากช่างแตกต่างกับตอนที่ทำอาหารให้ฉันแบบลวกๆ อย่างชัดเจนฉันแค่นยิ้มแล้วเลื่อนผ่านอย่างไม่ใส่ใ

หลินอวี้เขาใส่ชุดลำลอง ผมเผ้ายุ่งเหยิง แววตาอิดโรย ช่างแตกต่างกับอาจารย์หลินคนที่ดูมีชีวิตชีวาอย่างสิ้นเชิงอีกฝ่ายเห็นฉันเหมือนกัน ดวงตาเขาเป็นประกายทันที เขาก้าวฉับๆ เข้ามาหาฉัน“จ้าวถัง เธอจริงด้วย!”เสียงหลินอวี้แหบแห้ง แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและรู้สึกผิด“ฉันตามหาเธอนานมาก ในที่สุดก็เจอเธอสักที”ฉันขมวดคิ้วแล้วขยับเข้าไปใกล้กู้เฉินโดยไม่รู้ตัวกู้เฉินจับมือฉันทันที มองฉันด้วยสายตาอ่อนโยนแล้วพูดกับหลินอวี้ว่า“คุณหลิน ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า? ตอนนี้จ้าวถังเป็นแฟนฉัน คงไม่สะดวกคุยกับนายเท่าไร”หลินอวี้หน้าซีดทันที เขามองฉัน แล้วก็มองมือของกู้เฉินที่จับมือฉันอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ“แฟนเหรอ? จ้าวถัง นี่เธอทิ้งฉันจริงๆ เหรอ? ฉันผิดไปแล้ว ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ เธอให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม?”“ฉันตัดขาดกับเจียงพั่นพั่นแล้ว เจียงพั่นพั่นเป็นคนหลอกลวง ผู้หญิงคนนั้นหลอกฉัน ตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่ฉันรักจริงๆ คือเธอ”ฉันเห็นท่าทางสำนึกผิดของเขาแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยฉันค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของกู้เฉิน มองหลินอวี้แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“หลินอวี้ ฉันไม่ได้ร

รอบชิงชนะเลิศ ฉันใส่ชุดสุภาพยืนบนเวทีด้วยความมั่นใจ นำเสนอผลงานการจัดการเรียนการสอนอย่างคล่องแคล่วและมั่นใจคณะกรรมการและผู้ชมเห็นพ้องต้องกันว่าการจัดการเรียนการสอนของฉันสนุกและน่าสนใจ วิธีการสอนแปลกใหม่และไม่เหมือนใครตอนกรรมการประกาศว่าฉันได้รางวัลชนะเลิศ ฉันดีใจจนน้ำตาคลอเบ้าในที่สุดความพยายามตลอดระยะเวลาหนึ่งปีกว่าก็ประสบผลสำเร็จแล้วกู้เฉินยืนอยู่ด้านล่างเวที เขาส่งยิ้มบางๆ ให้ฉัน แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและภาคภูมิใจหลังจบงานประกวด ฉันได้รับจดหมายแนะนำจากทางโรงเรียนที่มาทำวิจัย ทางโรงเรียนแนะนำให้ฉันไปสอนที่โรงเรียนมัธยมอันดับต้นๆ ของที่นี่ในเวลาเดียวกันก็มีโรงเรียนมัธยมระดับท็อปในประเทศยื่นข้อเสนอให้ฉันกลับไปเป็นอาจารย์เช่นกันฉันลังเลอยู่นานมาก อยู่ต่างประเทศมีระบบต่างๆ ที่มีคุณภาพและมีโอกาสเติบโต แต่กลับบ้านเกิดก็จะได้อยู่กับคนในครอบครัวที่ฉันเป็นห่วงอยู่ตลอด กู้เฉินดูออกว่าฉันลังเล จึงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน“ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันสนับสนุนเธอเสมอ ถ้าเธออยากกลับ ฉันก็จะกลับด้วย ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่ต่อ ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอ”เมื่อเห็นสายตาจริงใจของเขา ฉันรู้สึก