บทที่ 2

“มัวอึ้งอะไรอยู่ ยังไม่รีบขึ้นมาอีก?”

ฉันดึงสติตัวเองกลับมา นึกขึ้นได้ว่าด้านหลังกางเกงมีเลือดเปื้อนอยู่เยอะมาก อาจทำให้รถเขาสกปรกหรือเปล่า สุดท้ายฉันก็เปิดประตูข้างคนขับ ขณะที่กำลังจะเข้าไปนั่ง

หลินอวี้ปรายตามองฉัน เขายื่นถุงพลาสติกสีดำให้ฉันแล้วพูดขึ้นมาว่า

“เดี๋ยว”

ฉันรับถุงพลาสติกจากมือเขาแบบงงๆ

“รู้ว่าตัวเองใกล้มีประจำเดือน ทำไมไม่รู้จักเตรียมผ้าอนามัยไว้ จ้าวถัง เธอเป็นผู้ใหญ่อายุ 28 ปีแล้วนะ รู้จักจัดการชีวิตตัวเองบ้าง”

“เดินว่อนทั่วโรงเรียนทั้งๆ ที่เลือดเปื้อนเต็มกางเกง นักเรียนหลายคนถามฉันว่าเธอป่วยเป็นโรคร้ายหรือเปล่า น่าอายจริงๆ”

น่าอายเหรอ?

เหมือนมีกลิ่นคาวเลือดลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง จริงๆ ฉันไม่เคยลืมเตรียมผ้าอนามัยเลยสักครั้ง แต่โน้ตเตือนความจำของหลินอวี้ทำให้ฉันลืม ฉันนึกว่าเขาเห็นฉันเป็นคนสำคัญในใจเขาแล้ว

แต่สุดท้ายคนที่เขาให้ความสำคัญจริงๆ กลับเป็นคนอื่น

ฉันเปิดถุงพลาสติกดู มีผ้าอนามัยห่อสีชมพูอยู่ในถุง บนห่อผ้าอนามัยมีฝุ่นหนาเตอะ ดูก็รู้ว่าซื้อมาจากร้านค้าข้างทาง แถมยังเป็นยี่ห้อที่ขายไม่ออกด้วย

“ถ้าไม่มีจริงๆ ก็ยืมคนอื่นเอาสิ ไม่จำเป็นต้องหลบอยู่ในโรงเรียน ทำให้ฉันเสียเวลารอเธอตั้งหนึ่งชั่วโมง”

“รีบไปเปลี่ยนแล้วค่อยขึ้นรถ ฉันไม่อยากให้รถเลอะ”

เขายังพล่ามไม่หยุด ฉันมองปากบางได้รูปของเขา รู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก

ฉันมัดถุงพลาสติกแล้วพูดด้วยความเหนื่อยใจ

“หลินอวี้ ฉันใช้ผ้าอนามัยยี่ห้อนี้ไม่ได้”

พูดตรงๆ ก็คือฉันใช้ผ้าอนามัยที่วางขายตามท้องตลาดไม่ได้สักยี่ห้อ เพราะมันมีแถบกาว ซึ่งฉันแพ้กาวอย่างรุนแรง ปกติแค่โดนก็แดงไปทั้งตัวแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาของที่มีกาวไปติดบริเวณจุดซ่อนเร้นในช่วงที่ร่างกายอ่อนแอที่สุด

ฉันก็เลยใช้ผ้าอนามัยแค่ยี่ห้อเดียว แล้วก็เป็นยี่ห้อเดียวที่ฉันใช้ได้ด้วย

จริงๆ ฉันเคยพูดเรื่องนี้ตั้งแต่ช่วงแรกที่มาอยู่กับหลินอวี้

“หลินอวี้ ฉันแพ้กาว ใช้ได้แค่ผ้าอนามัยยี่ห้อนี้ ถ้านายเห็นมันลดราคา ซื้อมาเก็บไว้ให้ฉันด้วยนะ”

หลินอวี้เอาแต่ก้มหน้าเล่นเกม เขาแค่นหัวเราะในลำคอ

“เรื่องเยอะจริงๆ”

นิ้วมือที่กำลังสไลด์หน้าจอมือถือชะงักเล็กน้อย ฉันยิ้มเจื่อนแล้วพูดว่า

“ขอโทษ เดี๋ยวฉันซื้อเองก็ได้ เรื่องนี้มันค่อนข้างจุกจิก อีกอย่างนายก็ไม่ค่อยรู้......”

เขาพูดแบบนี้กับฉันตลอด บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนถูกไม้ตีแสกหน้า เจ็บจนทำตัวไม่ถูกเลย

แต่ถ้าตัดเรื่องนี้ทิ้งไป จริงๆ เขาดีกับฉันมาก หลังจากมาอยู่ด้วยกัน เขาทำงานบ้านทุกอย่าง แถมยังทำอาหารอร่อยมากด้วย ขุนฉันจนน้ำหนักขึ้นมาตั้งสองกิโลกว่า

ฉันอยากซื้ออะไรเขาก็ไม่เคยห้าม ถึงของตกแต่งหน้าตาประหลาดๆ ที่ฉันซื้อมาไม่เข้ากับสไตล์การตกแต่งของบ้านเขา อย่างมากเขาก็แค่หัวเราะแบบแห้งๆ

“ทำตัวเหมือนเด็ก”

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ฉันนึกว่าเขาเป็นคนนิสัยแบบนี้ ไม่ชอบจดจำรายละเอียดของคนรอบตัว พูดจาแรงเป็นบางครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้นฉันเป็นคนจีบหลินอวี้ก่อน ฉันบรรเทาความเจ็บปวดที่เขาทำกับฉันด้วยความอ่อนโยนที่เขามีให้ฉันเป็นบางครั้ง กล้ำกลืนฝืนทนมาสามปี

จนกระทั่งวันนี้ ฉันทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

“ทำไมถึงใช้ไม่ได้?”

เขาถามคำถามนี้กับฉัน 17 ครั้งแล้ว และฉันก็อธิบายให้เขาฟัง 16 ครั้งแล้ว ครั้งนี้ฉันไม่อยากอธิบายอีกแล้ว ฉันโยนผ้าอนามัยลงถังขยะแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ก็บอกว่าใช้ไม่ได้ไง ในเมื่อนายกลัวฉันทำรถนายสกปรก งั้นฉันนั่งแท็กซี่กลับก็ได้”

เขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม สุดท้ายเขาเปิดประตูรถแล้วดันฉันเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ