บทที่ 3

“มันดึกแล้ว เธอนั่งแท็กซี่กลับ ไม่กลัวบ้างหรือไง? ช่างเถอะ ถือว่าฉันดวงไม่ดีเอง พรุ่งนี้ค่อยไปล้างรถก็ได้”

พูดเหมือนจะดีแบบนี้อีกแล้ว

ฉันกำเข็มขัดนิรภัยแน่น รู้สึกจุกในลำคอมาก

ฉันตัดสินใจเอามือถือออกมาส่งข้อความหาร้านถ่ายพรีเวดดิ้งที่จองไว้นานแล้ว

[สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยกเลิกถ่ายพรีเวดดิ้งที่จองไว้สัปดาห์หน้า ต้องทำยังไงบ้าง?]

ร้านถ่ายพรีเวดดิ้งพิมพ์ๆ ลบๆ อยู่หลายครั้ง หลังผ่านไปสิบกว่าครั้ง เธอส่งข้อความมาว่า

[คุณจ้าว ที่คุณจองถ่ายพรีเวดดิ้งไว้เมื่อสามวันก่อนเปลี่ยนเป็นธีมคู่รักฉลองวันเกิดแล้วค่ะ อีกอย่างคุณหลินโทรมาบอกให้เราถ่ายล่วงหน้าด้วย ทางร้านจะส่งไฟล์ภาพให้คืนนี้ค่ะ]

[คุณหลินไม่ได้บอกคุณเหรอ?]

ปลายนิ้วฉันค้างอยู่บนหน้าจอมือถือ ผ่านไปนานกว่าจะเห็นว่ามันสั่นมาก ฉันใช้มืออีกข้างจับข้อมือไว้ ทำให้มือถือไม่หล่นลงไป

ฉันหันไปมองหลินอวี้ เขากำลังตั้งใจขับรถ สายตามองไปด้านหน้า ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

เหมือนหลินอวี้รู้สึกได้ว่าฉันกำลังมองอยู่ เขาหันมาพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“มองฉันทำไม? โดนว่านิดว่าหน่อย ถึงกับน้อยใจเลยเหรอ?”

ฉันไม่ได้ตอบเขา มือสองข้างหายสั่นแล้ว ฉันค่อยๆ พิมพ์ตอบว่า

[ฉันขอดูรูปหน่อยได้ไหม?]

เจ้าของร้านพิมพ์ๆ ลบๆ อยู่หลายรอบอีกแล้ว จากนั้นก็ส่งรูปมาให้ มีคลิปความยาวสิบวินาทีด้วย

[ตอนนั้นแฟนคุณรับปากว่าจะไม่ทำให้เราเดือดร้อน เราเลยยอมเปลี่ยนและถ่ายภาพให้ล่วงหน้า คุณจ้าว คุณอย่าทำให้เราลำบากใจเลยนะ......]

ฉันไม่สนใจแล้วว่าเธอจะส่งอะไรมาอีก เมื่อเปิดภาพดู ใบหน้าคุ้นเคยสะท้อนอยู่ในดวงตาของฉัน มันชัดจนขอบตาฉันแดงระเรื่อ

คนในภาพคือเจียงพั่นพั่น ครูฝึกสอนที่เพิ่งมาใหม่ แล้วก็เป็นคนที่หลินอวี้เอาผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดไปให้ด้วย

รูปเยอะมาก ฉันค่อยๆ เลื่อนดูทีละรูป มีหลินอวี้อยู่ด้วยทุกรูป ทั้งสองคนแต่งตัวคล้ายกัน ดูเหมือนคู่รักที่รักกันปานจะกลืนกิน

สุดท้ายฉันเปิดคลิปนั้นดู

เจียงพั่นพั่นน่าจะถ่ายรูปจนเหนื่อย เธอทำหน้ามุ่ยแล้วบ่นว่า

“ปวดไหล่มากเลย หลินอวี้ นายนวดให้ฉันหน่อยสิ”

คลิปสั้นๆ เพียงสิบวินาที ทำให้ฉันได้เห็นอีกด้านของหลินอวี้ เขาอ่อนโยนจนฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“โอ๋ๆ ถ่ายเซ็ตสุดท้ายแล้วครับคุณหนู อดทนอีกนิดเดียว เสร็จแล้วฉันจะพาไปกินของอร่อยๆ”

เจียงพั่นพั่นยิ้มกว้างอีกครั้ง ชูมือสองข้างด้วยความดีใจ

“โอเค”

ขอบตาฉันร้อนผ่าว พอยกมือขึ้นมาแตะดู กลับไม่มีน้ำตารสชาติเค็มปร่าแม้แต่หยดเดียว ฉันไม่เสียน้ำตาให้หลินอวี้อีกแล้ว

แต่มันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวบางอย่าง

หลังจากเราหมั้นกันเรียบร้อย ฉันเคยบอกให้รีบไปถ่ายพรีเวดดิ้ง ไม่งั้นจะไม่ทัน

แต่หลินอวี้ไม่ยอม

“เธอก็รู้นิว่าฉันไม่ชอบถ่ายรูป รูปแต่งงานเอามาตั้งไว้ดูเฉยๆ ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ทำไมเธอต้องบังคับให้ฉันทำเรื่องไร้สาระด้วย”

ฉันขบริมฝีปาก เอ่ยเสียงเบาว่า

“มีประโยชน์สิ หลินอวี้ ถ้าเราแก่แล้วจำหน้าอีกฝ่ายไม่ได้ขึ้นมา เราจะได้เอารูปแต่งงานมาดูไง ถ้าเรามีลูก ลูกของเราก็จะได้รู้ว่าตอนนั้นพ่อกับแม่มีความสุขขนาดไหน”

“ฉันสัญญาว่าจะถ่ายแค่สองเซ็ต ถ่ายในสตูดิโอกับถ่ายนอกสถานที่ โอเคไหม? รับรองว่านายไม่เหนื่อยแน่นอน”

เขาเหลือบมองฉันแล้วพูดว่า

“เรื่องมาก”

แม้เป็นเช่นนี้ ฉันก็ยังไม่ยอมแพ้ เกลี้ยกล่อมหลินอวี้อยู่นาน โดนเขาพูดจาทำร้ายจิตใจจนร้องไห้ไปหลายรอบ เขาถึงยอมถ่ายพรีเวดดิ้งแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร

ฉันเตรียมข้อมูลต่างๆ เป็นอย่างดี ตั้งแต่เรื่องชุด สถานที่ รวมถึงช่างถ่ายภาพ เพราะอยากถ่ายให้เสร็จภายในครั้งเดียว แถมยังวางแผนเรื่องต่างๆ จนถึงตีสองตีสาม เช้ามาก็ต้องรวบรวมพลังไปสอนนักเรียนอีก