บทที่ 4

เพราะใกล้ถึงงานแต่งแล้ว ฉันต้องจ่ายเงินเพิ่มเพื่อลัดคิว เร่งทางร้านให้รีบแต่งภาพ

แต่หลินอวี้แอบเอาสิ่งที่ฉันตั้งใจเลือกอย่างดีไปให้คนอื่น

คนที่เอาแต่บอกว่าไม่ชอบถ่ายรูปอย่างเขา กลับถ่ายรูปกับเจียงพั่นพั่นตั้งห้าเซ็ตโดยที่ไม่บ่นสักคำ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาไม่ชอบถ่ายรูปจริงๆ หรือไม่ชอบที่ต้องถ่ายรูปกับฉันกันแน่

รถมาจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ฉันเปิดดูโพสต์ของเจียงพั่นพั่น เธอโพสต์รูปอีกหนึ่งเซ็ต แถมยังใจดีเบลอหน้าให้หลินอวี้ด้วย

“ติ๊งต่องๆ ปีนี้ได้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าเป็นรูปสวยๆ เซ็ตนี้ เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดเลย ขอบคุณ...มากๆ เลย!”

หลินอวี้ยืนอยู่นอกรถ เขาเอามือถือออกมา วินาทีต่อมาเขากดไลก์โพสต์ของเจียงพั่นพั่น ฉันเห็นหัวใจสีแดงดวงเล็กๆ แล้วอดขำไม่ได้

เขาไม่เคยกดไลก์โพสต์ของฉันด้วยซ้ำ

“ถึงบ้านแล้ว มัวนั่งอยู่ในรถทำไม?”

พอเห็นว่าฉันไม่ลงจากรถสักที หลินอวี้จึงเคาะกระจกรถ ฉันพูดกับเขาผ่านกระจกรถที่กั้นอยู่

“ไหนๆ ก็ไปถ่ายรูปกับเจียงพั่นพั่นแล้ว ทำไมไม่ถ่ายพรีเวดดิ้งที่ฉันจองไว้เลยล่ะ? ยังไงพวกนายก็ดูเหมือนคู่รักอยู่แล้วนิ”

หลินอวี้ชะงักไป เขาขมวดคิ้วทันที

“จ้าวถัง เป็นบ้าอะไรของเธอ?”

“ฉันจองถ่ายรูปพรีเวดดิ้งไว้ แต่นายดันเปลี่ยนเป็นธีมวันเกิด ถ่ายรูปวันเกิดกับคนอื่น นายยังมีหน้ามาถามว่าฉันเป็นบ้าอะไร?”

“หลินอวี้ คนที่บ้าคือนายต่างหาก!”

ฉันนึกว่าตัวเองจะทนได้ แต่สุดท้ายฉันก็ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา ฉันจ้องหลินอวี้เขม็ง รอฟังคำตอบจากเขา

เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด

“พั่นพั่นเป็นเด็กวัยรุ่น เพิ่งมาฝึกสอน ไม่มีใครจัดงานวันเกิดให้ ฉันเป็นครูพี่เลี้ยงของเธอ มีหน้าที่ต้องดูแลเธออยู่แล้ว”

“อีกอย่างก็แค่ถ่ายพรีเวดดิ้ง ครั้งนี้ไม่ได้ถ่าย ไว้ถ่ายครั้งหน้าก็ได้ จะโวยวายใหญ่โตทำไม?”

ฉันมองใบหน้าที่ไม่มีความสะทกสะท้านใดๆ ความโกรธในใจหายไปจนหมด

“ช่างเถอะ”

ฉันพูดแค่นั้น เก็บคำพูดที่เหลือไว้ในใจ ยังไงมันก็ไม่มีความหมายแล้ว

สีหน้าหลินอวี้ดูโล่งใจทันที

เขาพิมพ์แชตตอบใครบางคน พอฉันลงจากรถ เขากลับเข้าไปนั่งในรถอีกรอบ

“เธอกลับไปก่อน พรุ่งนี้วันเกิดพั่นพั่น เธอจะชวนครูในโรงเรียนไปกินข้าวที่บ้าน เธอทำคนเดียวไม่ทัน เดี๋ยวฉันไปช่วยเธอเตรียมของก่อน”

ฉันกะพริบตาปริบๆ ฉันกะว่าคืนนี้จะคุยเรื่องยกเลิกงานแต่งกับเขา แต่คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ

ฉันพยักหน้าแล้วกลับมาที่บ้านหลังใหม่ของเราคนเดียว

ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางออกมา เมื่อเห็นห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของของฉัน ฉันกลับไม่เอาอะไรไปสักอย่าง เอาไปแค่ยาแก้ปวดกับผ้าอนามัยที่ฉันซื้อมาเก็บไว้เยอะมาก

แล้วก็โทรไปยกเลิกโรงแรมที่จัดงานแต่ง ทางโรงแรมไม่คืนเงินมัดจำ ส่วนสินสอดที่หลินอวี้ให้ฉันอยู่ในบัตรที่วางไว้ตรงหัวเตียง เงินอยู่ครบทุกบาททุกสตางค์ สุดท้ายฉันถอดแหวนหมั้นแล้ววางมันลงบนบัตร

หลังจากนั้นฉันลากกระเป๋าเดินทางที่ไม่ค่อยหนักมากนักออกจากบ้าน นั่งรถไปสนามบิน ฉันส่งข้อความหาหลินอวี้ก่อนเครื่องออก

[หลินอวี้ ยกเลิกงานแต่งของเราเถอะ ฉันอธิบายให้พ่อแม่ของเราฟังแล้ว สุดท้ายฉันขอให้นายเจอคนที่นายรักอย่างแท้จริง]

ฉันกดส่งข้อความแล้วเปิดโหมดเครื่องบิน

ฉันนั่งพิงเบาะแล้วหลับไป ลืมตาอีกทีก็ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว พอฉันปิดโหมดเครื่องบิน มีแจ้งเตือนสายไม่ได้รับหลายร้อยสาย