ยามใบไม้ผลัดใบ

หลังจากยื่นเรื่องเรียบร้อย เสียงออดเลิกเรียนก็ดังขึ้นมาพอดี

ผู้อำนวยการมองฉันอย่างลำบากใจเล็กน้อย สุดท้ายเธอก็อดพูดออกมาไม่ได้

“อาจารย์จ้าว เมื่อวานซืนเธอยังออกแบบการ์ดงานแต่งของเธอกับอาจารย์หลินอยู่เลย เดือนหน้าก็งานแต่งของพวกเธอแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึง......”

ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

ไปทำวิจัยและดูงานที่ต่างประเทศอย่างน้อยต้องใช้เวลาสามปี คู่รักที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ จะอดทนกับรักทางไกลได้เหรอ ยิ่งไปกว่านั้นคนทั้งโรงเรียนรู้ว่าฉันตามจีบหลินอวี้มาสี่ปี แล้วก็คบกันสามปี อีกไม่นานเราก็จะจับมือเดินเข้าประตูวิวาห์แล้ว

ฉันจะทิ้งเขาไปต่างประเทศได้ยังไง

แต่ความรู้สึกที่ไม่อยากห่างจากคนรัก ต้องเกิดจากการที่คนสองคนรักกัน แต่ฉันเพิ่งรู้ว่าคนที่จะแต่งงานกับฉัน อาจไม่ได้รักฉันเหมือนอย่างที่ฉันรักเขา

ฉันเขี่ยคราบเลือดแห้งกรังที่ติดอยู่ตรงง่ามนิ้ว มันเปื้อนตอนที่ฉันเอาทิชชูที่พับจนหนามารองไว้ที่กางเกงชั้นใน ฉันเอ่ยเสียงเบาว่า

“ฉันกับเขาคงไม่ได้เกิดมาคู่กันจริงๆ”

“ผู้อำนวยการ ฉันขอร้องล่ะ อย่าให้คนอื่นรู้เรื่องนี้ได้ไหม”

เธอขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววเห็นใจเล็กน้อย

“ได้ ฉันจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ”

“ทีมที่จะไปทำวิจัยและดูงานที่ต่างประเทศทีมแรกออกเดินทางพรุ่งนี้พอดี ถ้าเธอจะไปจริงๆ เดี๋ยวฉันจัดการให้เธอไปพร้อมกันเลย”

ฉันพยักหน้า โค้งขอบคุณแล้วเดินออกจากห้องทำงานผู้อำนวยการ

มือถือดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ฉันกดเปิดดู เห็นข้อความที่หลินอวี้ส่งมา

“มัวทำอะไรอยู่เนี่ย เลยเวลาเลิกงานมาสิบนาทีแล้ว ทำไมยังไม่ลงมาอีก”

ตั้งแต่มาอยู่กับหลินอวี้ หลังเลิกงานฉันจะกลับบ้านพร้อมเขาทุกวัน

แม้หลินอวี้เลิกงานช้ากว่าฉันตั้งสองชั่วโมง แม้ฉันต้องนั่งรอในห้องทำงานตั้งสองชั่วโมง ฉันก็ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

แต่วันนี้เขารอฉันแค่สิบนาที เขาก็เริ่มหงุดหงิดแล้ว

ฉันเม้มปากเบาๆ ตั้งใจสัมผัสความรู้สึกภายในใจ มันไม่ได้ทรมานเหมือนจะขาดใจตายอย่างที่คิดไว้ ฉันถึงรู้ว่าตัวเองปล่อยวางทุกอย่างแล้ว

ฉันตอบกลับไปว่า

“ฉันยังมีงานนิดหน่อย นายกลับก่อนได้เลย”

ฉันกลับมาเก็บหนังสือเรียนที่ห้องทำงาน รวมถึงจัดการเอกสารและข้อมูลนักเรียนในชั้นเรียนให้อาจารย์ที่มารับช่วงต่อ หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ฉันหมุนหัวไหล่เพื่อขับไล่ความเมื่อยล้าแล้วเดินออกจากโรงเรียน

ฉันจะเอามือถือออกมาเรียกรถ แต่เสียงแตรที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้งโหยง พอหันไปมอง ฉันเห็นรถของหลินอวี้จอดอยู่ด้านหลัง

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จนเขาบีบแตรอีกรอบพร้อมกับชะโงกหน้าออกมา