جميع فصول : الفصل -الفصل 23

23 فصول

บทที่ 21

คำพูดของเขาพูดยังไม่ทันจบ เย่อิ่นที่มีใบหน้าดำมืดกะทันหัน ก็ชกหมัดใส่ใบหน้าของเซวียนหยวนอี้เต็มแรงฝีมือของเขาทั้งคล่องแคล่วและปราดเปรียว แม้เซวียนหยวนอี้จะผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีและเคยผ่านสมรภูมิรบ แต่สุดท้ายก็ยังเทียบไม่ได้กับมือสังหารอันดับหนึ่งที่ผ่านการฆ่าฟันฝ่าดงคนมานับไม่ถ้วนหมัดของเย่อิ่นทุกหมัดหนักหน่วงถึงเนื้อถึงตัว ทุกกระบวนท่ามุ่งโจมตีจุดตายของเซวียนหยวนอี้ ราวกับอยากสังหารเขาตรงนั้นเสียเดี๋ยวนี้มือสังหารไม่เคยสนใจว่าจะใช้วิธีสังหารที่อำมหิตเพียงใด การลอบโจมตีด้วยอาวุธลับก็ยิ่งใช้ได้ทุกเล่ห์เหลี่ยมทว่าเซวียนหยวนอี้ก็เป็นฮ่องเต้ องครักษ์เงาจำนวนนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาล้อมรอบเข้าโจมตีเย่อิ่นไม่ขาดสาย ต่างรับมือตามกระบวนท่าเพื่อปกป้องเซวียนหยวนอี้เข็มเงินอาบยาพิษหลายเล่มพุ่งตรงไปยังเซวียนหยวนอี้ องครักษ์เงานายหนึ่งยอมสละชีวิตเอาตัวเข้าบังไว้เมื่อเห็นว่าวิชาหมัดมวยทั่วไปมิอาจสังหารเซวียนหยวนอี้ได้ การโจมตีของเหล่าองครักษ์เงาก็ยิ่งดุเดือดขึ้นแววตาของเย่อิ่นฉายแววเด็ดขาด เขากำลังจะใช้ท่าสังหารสุดท้ายโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด หวังจะลากเซวียนหยวนอี้ไปตายด้วยกัน เพื่อแลกกับอิสรภาพ
اقرأ المزيد

บทที่ 22

เมื่อเห็นเด็กน้อย หัวหน้าขันทีหลี่ก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนคอยหยอกล้อและกล่อมอันอันแปลกดีแท้ อันอันทำราวกับว่าเกลียดชังแค่เซวียนหยวนอี้เพียงคนเดียว ขอแค่ได้เห็นหน้าเขาเมื่อไหร่ ก็จะเบะปากร้องไห้โฮทันทีตลอดทั้งวัน อันอันร้องไห้อยู่หลายครั้งลู่อีซวงรู้สึกหงุดหงิดใจ ทว่าในหัวได้เริ่มวางแผนที่จะไปจากที่นี่แล้ว"เย่อิ่น ในเมื่อพวกเขาชอบที่นี่นัก งั้นก็ยกที่นี่ให้พวกเขาไปเถิด ต่อไปพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกไปเที่ยวชมป่าเขาหยุดพักผ่อนตามใจชอบกันดีกว่า""ได้ ทุกอย่างตามใจเจ้า" เย่อิ่นแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยใส่ใจว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่ใดสำหรับเขาแล้ว ที่ไหนก็เหมือนกันหมด เว้นเสียแต่สถานที่ที่มีลู่อีซวงอยู่นั้นแตกต่างออกไป ที่ใดมีลู่อีซวง ที่นั่นก็คือบ้านของเขาเย่อิ่นลงมือทำสิ่งต่างๆ ได้รวดเร็วมาก เพียงครู่เดียวก็เก็บสัมภาระที่จะนำติดตัวไปเสร็จเรียบร้อย พร้อมที่จะเดินทางออกไปได้ทุกเมื่อทว่า ครอบครัวสามคนของพวกเขาเพิ่งจะเดินทางมาถึงจุดพักแห่งใหม่ ก็กลับต้องเผชิญหน้ากับเซวียนหยวนอี้เข้าอีกครั้งคิ้วของลู่อีซวงขมวดมุ่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม นางทนไม่ไหวจริงๆ จนต้องก้าวเท้าเดินเข้าไปหา"เซวียนหยวนอี้ ฝ่า
اقرأ المزيد

บทที่ 23

หลังจากสั่งคนไว้คอยติดตามลู่อีซวงตลอดเวลาแล้ว เซวียนหยวนอี้ก็กลับวังหลวงไปจัดการราชกิจไม่ว่าลู่อีซวงจะเดินทางไปที่ใด หลังจัดการราชกิจเสร็จ เซวียนหยวนอี้ก็มักจะตามพวกเขาไปในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเสมอตราบใดที่นางไม่รู้ตัวก็พอเย่ยิ่นจับมือลู่อีซวงไว้ แม้ในใจจะหงุดหงิด แต่ก็จนปัญญาแม้เขาจะเป็นมือสังหารอันดับหนึ่งแห่งทำเนียบ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานองครักษ์เงาและนักสังหารของเซวียนหยวนอี้ที่มีไม่รู้จบยิ่งไปกว่านั้น หากสังหารผู้บริสุทธิ์มากเกินไปจนอีซวงพบเข้า นางย่อมต้องโกรธเคืองเป็นแน่เขาไม่อยากทำให้นางต้องโกรธด้วยเหตุนี้ เย่อิ่นจึงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แทบอยากจะสิงสถิตอยู่ข้างกายลู่อีซวงตลอดเวลาโดยไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียวเวลาล่วงเลยไปห้าปี อันอันได้เติบโตกลายเป็นเด็กหนุ่มผู้แสนรู้ความในวันงานเลี้ยงวันเกิด เย่อันอุ้มกล่องใบหนึ่งเดินเข้ามาหาลู่อีซวง แม้ปกติเขาจะมีนิสัยสุขุมเยือกเย็น แต่ยามนี้กลับมีความลนลานอยู่บ้าง"ท่านแม่ ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ ข้ารับไว้ได้หรือไม่ขอรับ?"ลู่อีซวงไม่เข้าใจความหมาย จึงเปิดกล่องไม้จันทน์ทองที่ดูเรียบง่ายทว่าหรูหราออก ตราประทับหยกสื
اقرأ المزيد
السابق
123
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status