جميع فصول : الفصل -الفصل 20

นาทีที่ได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของลู่ชิงอี๋ก็ราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ นางฝืนยกยิ้มขึ้นมาแวบหนึ่ง แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ“ฝ่าบาท ทรงตรัสล้อหม่อมฉันเล่นหรือเพคะ? เหตุใดหม่อมฉันถึงฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด? อีซวงเป็นน้องสาวของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะไปลงมือทำร้ายนางได้อย่างไรกันเพคะ? น้องสาวรังแกหม่อมฉันอยู่หลายครั้งหลายครา หม่อมฉันก็ทนมาโดยตลอด หากต้องใช้เลือดของหม่อมฉันเพื่อช่วยเหลือน้องสาว หม่อมฉันก็ยินดีเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันไม่อยากให้ฝ่าบาทต้องได้รับบาดเจ็บ มีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยหรือไม่เพคะ?”“อาอี้ ยามนั้นการแต่งงานให้องค์ชายสี่มิใช่ความปรารถนาของหม่อมฉัน ตลอดหลายปีมานี้ฝ่าบาทจะทรงเคืองแค้นหม่อมฉันก็ช่างเถิด ยามนี้หม่อมฉันเพียงแค่ไม่อยากเห็นฝ่าบาทต้องเจ็บตัวเท่านั้น ฝ่าบาทเกลียดชังหม่อมฉันถึงเพียงนั้นเชียวหรือเพคะ? น้องสาวของหม่อมฉันต้องมาตายเพราะเรื่องนี้ ท่านพ่อของหม่อมฉันถูกเนรเทศไปยังแดนเหนืออันหนาวเหน็บ ทั้งหมดยังไม่พออีกหรือเพคะ? หรือว่าจะต้องให้หม่อมฉันใช้ความตายเพื่อไถ่โทษ พระองค์ถึงจะทรงพอพระทัย?”“หากเป็นเช่นนั้น งั้นหม่อมฉันไปตายเสียยังดีกว่า จะได้ไม

วันถัดมา เป็นวันหยุดราชการทว่าหัวหน้าขันทีหลี่กลับมาคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักตั้งแต่เช้าตรู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ พร้อมด้วยความมุ่งมั่นเปี่ยมล้นที่ยอมแลกด้วยชีวิต“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญยิ่งจักต้องทูลรายงาน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ ลู่ชิงอี๋ ต่อให้วันนี้ฝ่าบาทจะทรงรับสั่งลงโทษเอาชีวิตกระหม่อมเพราะเรื่องนี้ กระหม่อมก็จำเป็นต้องทูลออกไปพ่ะย่ะค่ะ!”“แม่นางลู่ชิงอี๋กลั่นแกล้งและใส่ร้ายลู่อีซวงมาหลายครั้ง กระหม่อมพบหลักฐานครบถ้วนแล้ว! วันที่งานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ แม่นางอีซวงตกน้ำก็เป็นฝีมือของลู่ชิงอี๋กับสาวใช้ของนาง! แม่นางอีซวงไม่ได้ตีนางเลย แต่เป็นลู่ชิงอี๋ที่ตบตัวเองเพื่อหลอกฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”“หลังจากแม่นางอีซวงแท้งครรภ์ ลู่ชิงอี๋ยังพาเหล่าสาวใช้หลายคนเข้ามารอบชกตบตีแม่นางอีซวง แล้วพูดย้ำว่าจะตีจนกว่านางจะไม่อาจมีลูกได้อีก หลังจากนั้นเรื่องหยกประดับและเรื่องการได้รับยาพิษ ต่างก็เป็นลู่ชิงอี๋ที่สร้างเรื่องใส่ร้ายทั้งสิ้น! ลู่ชิงอี๋จิตใจชั่วร้ายอำมหิตยิ่งนัก ไม่อาจแบกรับตำแหน่งพระชายาสี่ได้ ขอฝ่าบาทโปรดปลดนางลงเป็นสามัญชน และลากตัวเข้าคุกหลวงเพื่อใช้ความตายไถ

เมื่อข่าวไปถึงหูของเซวียนหยวนอี้ มือที่กำลังควักเลือดจากปลายหัวใจของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบาๆ เพียงคำว่า “โง่เขลา” แล้วลงมือต่อการเป็นองค์ชายเสเพลไม่แย่งชิงอำนาจ ก็เป็นเพียงภาพลวงตาในสายตาคนนอกเท่านั้นนกกระสากับหอยกาบต่อสู้กัน ชาวประมงคือผู้ได้รับประโยชน์หากเผยคมโดดเด่นออกมาเร็วเกินไป ก็จะตกเป็นเป้าโจมตีของคนทุกคนความโปรดปรานของฮ่องเต้องค์ก่อน สำหรับเขาแล้วไม่เคยสำคัญเลยแม้แต่น้อยเพราะบทเรียนของเสด็จแม่ ยังคงเด่นชัดติดตาอยู่ทุกฉากทุกตอนเขาเป็นโอรสของฮองเฮา แต่กลับเป็นพระราชโอรสองค์ที่หกของฮ่องเต้เสด็จแม่เป็นธิดาของท่านแม่ทัพใหญ่ หลังจากช่วยผลักดันให้ฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองราชย์ได้แล้ว กลับถูกฮ่องเต้ระแวงและรังเกียจ แม้แต่การให้กำเนิดเขาก็เป็นเพียงอุบัติเหตุที่ไม่ตั้งใจเสด็จแม่แลกชีวิตเพื่อให้เขามีชีวิตอยู่รอด เขาถูกเลี้ยงดูจนเติบโตมาโดยซูเฟย ซึ่งก็คือไทเฮาในปัจจุบันเพื่อไม่ให้ถูกระแวงระวัง เขาจึงจำต้องสวมหน้ากากเป็นองค์ชายเสเพล เที่ยวชมธรรมชาติไปวันๆ แต่ลู่ชิงอี๋กลับสายตาคับแคบ มองเห็นเพียงผลประโยชน์ตรงหน้า อีกทั้งยังเป็นพวกนกสองหัวเปลี่ยนฝั่งไปมาต่อให้ไม่มีน

พริบตาเดียว เวลาผ่านไปสามปีแล้วลู่อีซวงเปิดกิจการโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งอยู่ที่ชายแดนชายตีเหล็กรูปร่างกำยำผิวคล้ำ โยนเศษเงินก้อนหนึ่งให้เด็กบริการ "เหมือนเดิม สุราชิงฮวาเหนียงมาสามกา เมียข้าที่บ้านชอบดื่ม"เหล่าชายหญิงที่นั่งดื่มสุราอยู่ชั้นล่าง ต่างพูดคุยหยอกล้อกันอย่างเป็นกันเอง"เหยาเหนียง สามีเจ้าไปคุ้มกันสินค้ายังไม่กลับมาอีกหรือ? นี่มันกี่วันกี่คืนแล้ว? เกือบจะผ่านไปเดือนหนึ่งแล้วมั้ง? เขายังไม่กลับมาอีก หรือว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรข้างนอกหรือเปล่า?""ถ้าให้ข้าพูดนะ เจ้าออกจะผิวพรรณผุดผ่องมีน้ำมีนวล หน้าตาแม้จะไม่ถึงกับงดงามล่มเมือง แต่ถ้าจะหาสามีดีๆ ใช้ชีวิตอย่างสงบก็มีให้เลือกมากมาย สามีเจ้าไม่อยู่ข้างกายตลอดทั้งปี เจ้าจะไม่ลองพิจารณาแต่งงานใหม่จริงหรือ?""นั่นสิ เกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ เจ้าจะได้มีคนให้พึ่งพา อาศัย ชายแดนแบบนี้ ดีกว่าต้องมาทนเป็นแม่ม่ายทั้งเป็นแบบนี้"ผู้คนต่างพากันหยอกล้อกัน ทว่าคำพูดเหล่านั้นก็มาจากใจจริงของพวกเขาหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตรงกลางเป็นแม่สื่อ นางมานั่งดื่มสุราที่นี่อยู่หลายวันแล้ว เพียงเพราะขุนนางข้าหลวงคนหนึ่งเกิดถูกตาต้องใจเหยาเหนียงหรือก็ค

หลังจากทั้งสองเก็บโรงเตี๊ยมจนเรียบร้อย ก็ปิดร้านก่อนเวลาแล้วกลับบ้านแต่ภายในลานเรือนที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ร่วง ชายรูปงามสง่า สีหน้าเย็นชาคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้า ท่าทางอุ้มเด็กของเขาไม่คล่องเอาเสียเลย ดูเก้งก้างจนน่าขันเด็กน้อยหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา แต่ร้องไห้ไม่หยุดทันทีที่เห็นเซวียนหยวนอี้ ลู่อีซวงก็รู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้าซีดขาวและตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แถมยังอุ้มลูกชายของนางอีก!นางหวาดผวาจนอยากจะคว้าลูกชายแล้ววิ่งหนีไปเดี๋ยวนั้น“เหยาเหนียง เจ้าไหวไหม?” เย่อิ่นถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง และประคองนางอย่างอ่อนโยน ก่อนจับมือนางเดินเข้าไปในลานเรือนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ใต้เท้าท่านนี้ พอจะวางลูกของข้ากับเหยาเหนียงลงได้หรือไม่ เขาร้องไห้หนักมาก และปกติก็ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าอุ้มด้วย"ลู่อีซวงเองก็พยายามสะกดหัวใจที่เต้นแรง ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วเอ่ยขึ้น “ใช่แล้ว อันอันขี้กลัวคนแปลกหน้า หากร้องต่อไปแบบนี้คอจะเสียเอาได้ ใต้เท้าโปรดคืนลูกให้ข้าเถอะ”“หึ… กลัวคนแปลกหน้าหรือ?” เซวียนหยวนอี้หัวเราะเยาะเบาๆ แม้ในใจจะเดือดด