جميع فصول : الفصل -الفصل 10

นางกระชับเสื้อตัวในอันบางเฉียบเข้าหากัน เอ่ยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “คิดดีแล้ว ความปรารถนาของข้าคือ ออกไปจากวังหลวง”น้ำเสียงของเย่อิ่นราบเรียบ “ชื่อของเจ้าถูกบันทึกอยู่ในทำเนียบ การจะออกไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นอกเสียจาก... แกล้งตาย แล้วเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่”“ตกลง” ลู่อีซวงพยักหน้า จะแกล้งตายหรือเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่ก็ช่าง ขอเพียงแค่ได้ออกไปจากวังหลวงแห่งนี้ แบบไหนนางก็ยอมทั้งสิ้น“อีกครึ่งเดือน ข้าจะมารับเจ้า” เงาดำกล่าวจบก็เลือนหายไปในความมืดมิด ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนลู่อีซวงมองพระจันทร์เสี้ยวบนขอบฟ้า ก่อนถอนลมหายใจออกยาวในที่สุด... มันกำลังจะจบลงแล้วเดิมทีนางไม่ควรเป็นคนของวังหลวงแห่งนี้ การเข้ามาที่นี่เป็นเพียงความผิดพลาดเรื่องหนึ่งเท่านั้นเมื่อสามปีก่อน นางยังเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่ไม่ได้รับความโปรดปรานที่สุดของจวนอัครเสนาบดีพี่สาวทายาทตรงของนางอย่างลู่ชิงอี๋คือไข่มุกเม็ดงามที่ผู้คนทั้งจวนตามใจและทะนุถนอม ทั้งยังรักใคร่ชอบพอกับเซวียนหยวนอี้ ซึ่งในตอนนั้นยังเป็นองค์ชายหกทว่าบิดาลู่กลับเห็นว่าองค์ชายสี่มีแววจะได้ขึ้นครองบัลลังก์มากกว่า จึงฝืนแยกคนรักทั้งสอง และจับลู่ช

เซวียนหยวนอี้จงใจกลั่นแกล้งนางอย่างรุนแรง “ข้าจะสมสู่กับใคร ที่ไหน มันไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาสอดปากพูด”หางตาของลู่อีซวงเหลือบไปเห็นลู่ชิงอี๋ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ มือจิกกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นถึงได้รู้แจ้งในยามนี้เองว่า เขาก็แค่กำลังหึงหวงลู่ชิงอี๋ดังนั้น จึงคิดจะทำให้ลู่ชิงอี๋หึงกลับเท่านั้นทว่าแล้วนางเล่า?ในฐานะสตรีผู้หนึ่ง เขาเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า การกระทำเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน จะทำให้นางอับอายเพียงใดเหล่าขุนนางข้าราชบริพารทั้งราชสำนักต่างพากันหันหลังกลับโดยพร้อมเพรียง แม้กระทั่งนักดนตรีก็ยังหยุดบรรเลงท้องพระโรงอันกว้างใหญ่เงียบสงัดลงในพริบตา เหลือเพียงเสียงผ้าฉีกขาดกับเสียงสะอื้นของนางเมื่อเซวียนหยวนอี้พอใจและลุกขึ้นจัดฉลองพระองค์เรียบร้อยแล้ว ลู่อีซวงกลับอยู่ในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น น่าเวทนาอย่างยิ่งร่างของนางร่วงหล่นจากเก้าอี้มังกรราวกับเศษผ้าขี้ริ้วชิ้นหนึ่ง ทว่าเซวียนหยวนอี้กลับไม่แม้แต่จะปรายตามองแล้ว เดินตรงไปยังภายนอกตำหนักทันทีบรรดาข้ารับใช้ในวังยังคงหันหลังให้นาง ราวกับว่าบทรักอันป่าเถื่อนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนลู่อีซวงขดตัวอยู่บนพื้น เล็บจิกฝ่ามือตัวเอ

ลู่อีซวงชะงักอึ้งไปทั้งที่ฝ่าบาทยังคงรักลู่ชิงอี๋ ทั้งที่อีกไม่นานก็คงจะรับนางกลับเข้าวังได้แล้ว เหตุใด... ถึงยังต้องกักขังตนไว้เช่นนี้อีกนางก้มตาลง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ”เซวียนหยวนอี้จ้องมองใบหน้าที่ขาวซีดและร่างกายผอมแห้งของนาง ก่อนขมวดคิ้วแน่น “ในเมื่อพักผ่อนจนหายดีแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จงมาปรนนิบัติอยู่ข้างกายข้าทั้งกลางวันและกลางคืน”ในวันต่อๆ มา เซวียนหยวนอี้ก็เริ่มแสดงความไม่พอใจในรสชาติอาหารขึ้นมาอีกครั้งห้องเครื่องหลวงนำอาหารบำรุงสารพัดชนิดมาถวาย แต่เขาชิมเพียงคำเดียวก็โยนให้ลู่อีซวง “รสชาติแย่สิ้นดี ข้าให้เจ้าแล้วกัน”ลู่อีซวงทำได้เพียงจำใจกลืนกินอาหารเลิศรสเหล่านั้นลงคอไปทีละคำ ภายใต้สายตาที่จับจ้องอยู่และร่างกายของนางก็ค่อยๆ ฟื้นตัวแข็งแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวในวันล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง เซวียนหยวนอี้ยังคงยืนกรานที่จะพาลู่อีซวงร่วมเดินทางไปด้วยณ ลานล่าสัตว์ ลู่ชิงอี๋ควบม้าเคียงคู่ไปกับองค์ชายสี่ แววตาของเขาก็เย็นเยียบลงฉับพลัน ก่อนดึงลู่อีซวงขึ้นหลังม้าทันที“กรี๊ด!” ลู่อีซวงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ“หุบปาก!” เขากอดรัดเอวของนางไว้ ก่อนก

เมื่อลู่อีซวงตื่นขึ้นมาจากอาการสลบไสล บาดแผลบนแผ่นหลังเจ็บปวดแสบร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผาหัวหน้าขันทีหลี่ประคองถ้วยยา ยืนอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นนางฟื้นแล้วก็รีบก้าวเข้ามาประคอง“แม่นาง ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว” หัวหน้าขันทีหลี่ถอนหายใจพร้อมกับยื่นถ้วยยาให้นาง “เหตุใดเจ้าต้องแข็งข้อกับฝ่าบาทด้วยเล่า? ข้ารับใช้ฝ่าบาทมาหลายปี เพิ่งเคยเห็นฝ่าบาทยืนอยู่หน้าตำหนักครึ่งค่อนคืนหลังลงโทษคนเป็นครั้งแรก”ลู่อีซวงรับถ้วยยามา น้ำยาอันขมขื่นไหลผ่านลงสู่ลำคอ ทว่ากลับเทียบไม่ได้เลยกับความขมขื่นในใจ“หัวหน้าขันทีกังวลเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้ามิเคยบังอาจถือดีกริ้วโกรธฝ่าบาทเลย”หัวหน้าขันทีหลี่ส่ายหน้า “แม่นางอย่าหาว่าข้าสอดปากเลย ฝ่าบาทแม้อาจจะทรงเข้มงวดกับเจ้าไปเสียหน่อย ทว่าทุกครั้งหลังจากที่ลงโทษเจ้าแล้ว ทรงกลับ...”เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “เอาเถิด ตอนนั้นบิดาของเจ้าเลือกข้างผิด เจ้าจึงพลอยรับเคราะห์ไปด้วย เมื่อวันหน้าพระชายาสี่เข้าวังแล้ว หากเจ้ายอมอ่อนข้อบ้าง ชีวิตก็คงจะดีขึ้น”ลู่อีซวงไม่ได้ตอบคำ นางเพียงแค่หยิบถุงเงินออกมาจากใต้หมอนแล้วยัดใส่มือหัวหน้าขันทีหลี่ “ขอบพระคุณหัวหน้าข

เพลิงไหม้ครั้งนี้โหมกระหน่ำยาวนานตลอดทั้งวัน เรือนเล็กของลู่อีซวงถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงซากปรักหักพังสีดำสนิทกลิ่นควันไหม้ฉุนจนแทบหายใจไม่ออก กำแพงวังสีแดงชาดเดิมถูกเขม่าควันย้อมจนดำเป็นบริเวณกว้าง มัวหม่นจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ของตกแต่งภายในห้องถูกเผาจนแทบไม่เหลือ บนตำแหน่งที่เคยเป็นเตียงนอน มีร่างไหม้เกรียมสีดำขดตัวอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับก่อนตายต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสเมื่อเห็นภาพนั้น รูม่านตาของเซวียนหยวนอี้หดตัวฉับพลัน หัวใจราวกับถูกฉีกเป็นแผลใหญ่ ทั้งเจ็บปวดและว่างเปล่าอย่างบรรยายไม่ถูกลู่อีซวง... ตายแล้วงั้นรึ?เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้? เมื่อคืนนางยังปกติดีอยู่แท้ๆ นางยังตกปากรับคำว่าจะมาเข้าถวายตัวในคืนนี้อยู่เลย!เซวียนหยวนอี้กำหมัดแน่นจนเลือดไหลหยดจากปลายนิ้ว ย้อมพื้นเป็นสีแดง“เรื่องเพลิงไหม้ที่ตำหนักฉู่ซิ่วกง จงไปสืบสวนหาความจริงมาให้เร็วที่สุด! หากหาตัวการผู้ก่อเหตุมิเจอ พวกเจ้าก็เตรียมตัดหัวมาพบข้าได้เลย!”เขาตะโกนลั่นใส่ผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนหากมิใช่ว่ายังคงหลงเหลือสติอยู่บ้าง ชั่วครู่ต่อมาคงได้ถือดาบออกไล่ฆ่าคนเป็นแ