บุปผาสะพรั่งแต่ใจยังค้างคา

นางกระชับเสื้อตัวในอันบางเฉียบเข้าหากัน เอ่ยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “คิดดีแล้ว ความปรารถนาของข้าคือ ออกไปจากวังหลวง”

น้ำเสียงของเย่อิ่นราบเรียบ “ชื่อของเจ้าถูกบันทึกอยู่ในทำเนียบ การจะออกไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นอกเสียจาก... แกล้งตาย แล้วเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่”

“ตกลง” ลู่อีซวงพยักหน้า จะแกล้งตายหรือเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่ก็ช่าง ขอเพียงแค่ได้ออกไปจากวังหลวงแห่งนี้ แบบไหนนางก็ยอมทั้งสิ้น

“อีกครึ่งเดือน ข้าจะมารับเจ้า” เงาดำกล่าวจบก็เลือนหายไปในความมืดมิด ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

ลู่อีซวงมองพระจันทร์เสี้ยวบนขอบฟ้า ก่อนถอนลมหายใจออกยาว

ในที่สุด... มันกำลังจะจบลงแล้ว

เดิมทีนางไม่ควรเป็นคนของวังหลวงแห่งนี้ การเข้ามาที่นี่เป็นเพียงความผิดพลาดเรื่องหนึ่งเท่านั้น

เมื่อสามปีก่อน นางยังเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่ไม่ได้รับความโปรดปรานที่สุดของจวนอัครเสนาบดี

พี่สาวทายาทตรงของนางอย่างลู่ชิงอี๋คือไข่มุกเม็ดงามที่ผู้คนทั้งจวนตามใจและทะนุถนอม ทั้งยังรักใคร่ชอบพอกับเซวียนหยวนอี้ ซึ่งในตอนนั้นยังเป็นองค์ชายหก

ทว่าบิดาลู่กลับเห็นว่าองค์ชายสี่มีแววจะได้ขึ้นครองบัลลังก์มากกว่า จึงฝืนแยกคนรักทั้งสอง และจับลู่ชิงอี๋แต่งงานกับองค์ชายสี่

ใครจะไปคาดคิดว่าผู้ที่ได้ขึ้นครองราชย์ในท้ายที่สุดกลับเป็นเซวียนหยวนอี้

ฮ่องเต้กริ้วอย่างหนัก อัครเสนาบดีถูกปลดและเนรเทศ

เพื่อระงับความโกรธของฮ่องเต้ บิดาจึงส่งนางบุตรสาวอนุที่ไม่มีใครเหลียวแล เข้าวังไปเป็นนางกำนัลรับใช้ใกล้ชิด ปล่อยให้ฮ่องเต้ทรมานตามใจ

นางยังจำภาพเหตุการณ์ยามที่พบเซวียนหยวนอี้ครั้งแรกได้ดี

ฮ่องเต้หนุ่มผู้หล่อเหลาในฉลองพระองค์มังกรสีดำขลับ จ้องลู่อีซวงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสายตาโหดเหี้ยม “บุตรสาวตระกูลลู่อย่างนั้นหรือ?”

เซวียนหยวนอี้ระบายความแค้นทั้งหมดลงที่นางจริง ๆ

ทั้งโบยแส้ สั่งคุกเข่าบนเศษกระเบื้องเคลือบในฤดูหนาวอันเยือกเย็น... ทั่วร่างของนางแทบไม่มีเนื้อดีเหลืออยู่เลย

จนกระทั่งค่ำคืนนั้น เขาเมาสุราและเข้าใจผิด คิดว่านางคือลู่ชิงอี๋ จึงฝืนครอบครองนาง

ความผิดพลาดในครั้งนี้ ยืดเยื้อมานานถึงสามปี

นางต้องรองรับอารมณ์รักทุกค่ำคืนจนร่างกายแทบรับไม่ไหว เดิมทีคิดจะอดทนรอจนถึงกำหนดอายุที่จะได้ออกจากวัง ทว่าวันนี้ยามที่ไปรับป้ายอนุญาตออกจากวัง กลับถูกขัดขวางไว้

“ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการ ห้ามปล่อยตัว” น้ำเสียงแหลมเล็กของขันทีทิ่มแทงจนแก้วหูนางเจ็บปวด

วินาทีนั้น นางถึงได้เข้าใจในที่สุดว่า ชั่วชีวิตนี้ของนาง คงไม่มีวันหนีไปจากกรงทองแห่งนี้ได้แล้ว

ยังดีที่เมื่อหนึ่งปีก่อน นางบังเอิญช่วยชีวิตชายชุดดำที่บาดเจ็บสาหัสเอาไว้คนหนึ่ง

ต่อมาถึงได้รู้ว่า เขาคือเย่อิ่น มือสังหารอันดับหนึ่งของทำเนียบ

“ข้าติดหนี้ชีวิตเจ้า จะตอบแทนด้วยการทำให้ความปรารถนาของเจ้าหนึ่งข้อเป็นจริง” เขาเคยกล่าวไว้

มาตอนนี้ ความปรารถนาของนางมีเพียงสิ่งเดียว…

ออกไปจากที่นี่!

นางหันหลังกลับ ทว่าในจังหวะที่เดินกลับเข้าตำหนัก กลับต้องสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลึกล้ำและเย็นเยียบ

เซวียนหยวนอี้ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ยืนอยู่ใต้ระเบียง ดวงตาดำมืดจ้องนาง “เมื่อครู่ ไปไหนมา?”

“หม่อมฉันรู้สึกกระหายน้ำ จึงไปดื่มน้ำมาเพคะ” นางบังคับตัวเองให้สงบนิ่งเพื่อโกหก

สายตาของเซวียนหยวนอี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันควัน “กลับมา”

นางยอมกลับขึ้นไปบนเตียงบรรทมมังกรอย่างว่าง่าย ทว่ากลับถูกฝ่าบาทบีบเข้าที่คางอย่างแรง “จำใส่หัวไว้ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามเจ้าก้าวออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว”

“เพคะ”

เขาปล่อยมืออย่างพอใจ ก่อนดึงนางเข้าไปกอด

นางสูดกลิ่นกำยานหลงเซียนที่ติดกายเขา พร้อมกับนับเสียงหยดน้ำคอยท่าวันใหม่

เช้าตรู่วันถัดมา ขาทั้งสองข้างของลู่อีซวงอ่อนเปลี้ยจนแทบยืนไม่อยู่

เซวียนหยวนอี้ยิ้มเยาะ “อ่อนแอเสียจริง แค่ไม่กี่ครั้งก็ยืนไม่ไหวแล้ว นั่งเกี้ยวของข้ากลับไปเสีย”

“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ...”

ยังพูดไม่ทันจบ เซวียนหยวนอี้ก็อุ้มนางขึ้นในอ้อมแขน ก่อนก้าวยาวๆ ไปยังเกี้ยวประทับมังกรที่อยู่นอกตำหนัก

“ฝ่าบาท! เช่นนี้ผิดธรรมเนียมนะเพคะ…” นางตกใจรีบคว้าชายฉลองพระองค์ของเขาไว้

“หุบปาก” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจับนางยัดเข้าไปในเกี้ยวทันที

ยามที่เกี้ยวเคลื่อนมาถึงสำนักซักล้าง เซวียนหยวนอี้ก็ยกมือสั่งให้หยุด

ลู่อีซวงมองตามสายตาของเขา เห็นเพียงหญิงสาวในชุดนางกำนัลสีน้ำเงินครามกำลังตากผ้าไหมอยู่

นางกำนัลที่ชื่อลวี่หลัว ผู้นี้โครงหน้าดวงตากลับมีส่วนคล้ายกับพี่สาวทายาทตรงของนางอยู่มาก

“นางกำนัลคนนั้น คืนนี้ให้มาปรนนิบัติบนเตียง” เซวียนหยวนอี้กล่าวเรียบๆ

หัวหน้าขันทีหลี่เข้าใจความหมายในทันที จึงส่งคนไปแจ้งแก่ลวี่หลัว

ลวี่หลัวดีใจจนแทบคลั่ง มีความสุขตลอดทั้งวัน ลองเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หลายชุด แถมยังอาบน้ำซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง เฝ้ารอเพียงให้ค่ำคืนมาถึง

ทว่าลู่อีซวงกลับมิได้ใส่ใจ เมื่อคืนนี้เซวียนหยวนอี้ต้องการนางอย่างหนักหน่วง นางรู้สึกเพียงว่าสมองมึนงง พร่าเบลอ ร่างกายหนักอึ้งเป็นพิเศษ และทรมานจากพิษไข้

เมื่อถึงเวลาปฏิบัติหน้าที่ หัวหน้าขันทีหลี่เห็นนางยังไม่ไปปฏิบัติหน้าที่เสียที จึงเดินมาตามหาด้วยตัวเอง

“หัวหน้าขันทีหลี่ ข้ารู้สึกไม่สบาย รบกวนท่านช่วยลาหยุดให้ข้าทีนะเจ้าคะ” นางนอนอยู่บนเตียง เอ่ยปากอย่างอ่อนแรง

หัวหน้าขันทีหลี่สงสารนางจับใจ จึงรีบตอบรับ “เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด ทางฝ่าบาท ข้าจะไปกราบทูลเอง”

ผ่านไปครู่หนึ่ง เรือนพักก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ลู่อีซวงตัวร้อนรุ่มราวกับไฟแผดเผา ดื่มยาลงไปแล้วก็ยังไม่ทุเลา

จวบจนค่ำคืน ขณะที่สติของนางเริ่มเลือนราง ลวี่หลัวกลับวิ่งร้องไห้ตาแดงก่ำกลับมา แล้วตบหน้านางฉาดใหญ่ด้วยความโกรธแค้น

“ลู่อีซวง เจ้าจงใจใช่ไหม?! กว่าฝ่าบาทจะสนใจข้าได้ แต่ยังไม่ทันขึ้นเตียงบรรทมมังกร เจ้ากลับแกล้งทำเป็นป่วยมีไข้ พอฝ่าบาททรงทราบก็เป็นห่วง ทอดทิ้งข้าไว้แล้วหันหลังกลับมาหาเจ้า!”

“หลายปีมานี้พระราชวังหลังของฝ่าบาทว่างเปล่า มีเพียงเจ้าคนเดียวที่ได้ถวายตัว หรือว่าเจ้าคิดจะครอบครองฝ่าบาทไว้แต่เพียงผู้เดียวฮะ?”

ลู่อีซวงไข้ขึ้นจนหน้ามืดตาลาย นางไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยสักนิด เซวียนหยวนอี้จะมาหานางได้อย่างไรกัน?

“ข้าป่วยเป็นไข้จริงๆ นะ...”

ทว่าลวี่หลัวไม่มีทางเชื่อ นางทุบตีระบายอารมณ์ใส่ลู่อีซวงอย่างบ้าคลั่ง

“นังแพศยาที่เอาแต่ยั่วยวนบุรุษ นังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ คอยดูเถอะ วันนี้ข้าจะฉีกใบหน้ายั่วยวนของเจ้าให้แหลก!”

เดิมทีลู่อีซวงก็ทรมานเจ็บป่วยจะแย่อยู่แล้ว เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับข้อกล่าวหาอันไร้สาระนี้ นางจึงกักเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ แล้วพูดออกไปในที่สุด

“ข้ากำลังจะไปจากที่นี่อยู่แล้ว จะยั่วยวนฝ่าบาทไปเพื่ออะไร?”

“ไปจากที่นี่งั้นรึ?”

เสียงเย็นเยียบดังมาจากหน้าประตู เลือดทั่วร่างของนางพลันเย็นเฉียบในทันที

เซวียนหยวนอี้ในฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองอร่ามยืนอยู่ตรงประตู แววตาโหดเหี้ยมดุดันจนน่ากลัว “ลู่อีซวง เจ้าคิดจะไปที่ใด?”