Todos los capítulos de ทะลุมิติมาอยู่ในยุค80 ฉันจะเอาใบหย่าฟาดหน้าสามี: Capítulo 11 - Capítulo 20

ดีที่เธอตัดสินใจซื้อตะกร้าหวายหลายใบ ของดีๆเอาไว้ก้นตะกร้า ด้านบนปิดด้วยผัก ผลไม้และข้าวสาร ไม่ปล่อยจังหว่ะให้ใครสำรวจ เธอให้ร้านเดินไปส่งทีเดียวตอนกลับรถ“นี่ลู่หลิน เธอบอกว่าจะกลับมาอยู่นี่ แล้วผัวทหารของเธอหล่ะ” นั่นแหละเป็นเรื่องที่ชาวบ้านอยากรู้ที่สุด เธอรู้ดี“แยกกันอยู่ค่ะ ทัศนคติไม่ตรงกัน หนูอธิบายไปป้าคงไม่เข้าใจเอาเป็นว่าเราเข้ากันไม่ได้อย่างแรงหน่ะค่ะ” เธอไม่ต่อความยาว เรื่องเลิกกันอย่างไรก็มีคนรู้ นึกมาถึงตอนนี้ก็คิดว่าเรื่องหย่าหากไม่มีใครคัดค้านอีก1เดือนจะมีผลอนุมัติ ถึงตอนนั้นเธอมั่นใจว่าคดีความเรื่องทำร้ายร่างกายเธอ จะทำให้เขายอมถอย เพราะคงไม่มีใครทนอยู่กับผู้หญิงที่จับแม่เขาเข้าคุกแน่นอนหลังจากมาถึงบ้านก็เห็นผู้ชายร่างสูงผอม ตัดผมสั้น สวมชุดทำงานยืนอยู่หน้าบ้าน“พ่อ!!” เสียงเด็กๆเรื่องชายคนนั้นทำเธอเข้าใจ นี่คงจะเป็นพี่ชายของเธอ เว่ยตัวตั้ว“น้องเล็กเธอกลับมาบ้านไม่บอกพี่ก่อน ดีที่เจออาติง เขาไปส่งคนพี่ถึงรู้ว่าเธอกลับมา บ่ายนี้เลยขอลางาน” เธอยิ้มให้เขา มือก็ช่วยกันขนของลงรถ“ทั้งหมดนี่เลยหรอ?” เขานึกทึ่งตะกร้า5ใบของเต็มทุกใบแล้วยังมีจักรยานคันใหม่เอี่ยมอีกด้วย“ค่ะ

ตอนนี้คนทั้งบ้านเงียบกริบ ไฉ่หงจากร้องไห้ฟูมฟายกลับพูดไม่ออก“หลายปีมานี้หากไม่ได้บ้านพัก อาหลัวก็ทำเรื่องขอย้ายไปบ้านเดิมของสะใภ้ใหญ่ เพื่อตัดปัญหา แต่เพราะลู่หลินท้องก่อน เขาอยากให้ลูกสะดวกสบายจึงใจเย็นทนมาตลอด…แต่คุณ!!” มือหนายกขึ้นชี้หน้าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากอย่างเคืองขุ่น“คุณก็ยังหาทางทำร้ายพวกเขาอยู่ดี เพียงเพราะลู่หลินไม่มีครอบครัวใหญ่โตคอยสนับสนุน แต่คุณรู้ไหม การหย่าขาดโดยภรรยาเป็นคนเขียนคำร้อง อู๋หลัวจะมีความผิดทางวินัย!!” เรื่องนี้ไฉ่หงไม่เคยรู้ เพราะไม่เคยสนใจอะไรนักนอกจากใช้เงินและกลั่นแกล้งลูกสะใภ้”ผมจะส่งอู๋หลัวไปอยู่จิงเจียง ที่นั่นเขาจะโดนริบเงินเดือนครึ่งนึง และประจำการที่นั่นตลอดไป ห้ามทางบ้านช่วยเหลือ แสดงออกให้คนอื่นรู้ว่าเราจริงใจในการแก้ปัญหา และทั้งคู่ต้องปรับความเข้าใจกัน ทำให้คนอื่นเข้าใจว่าอู๋หลัวไม่เคยผิดต่อภรรยา อย่างที่คุณไปกุข่าวเรื่องลูกสาวนายพล!!“ ไฉ่หงรนราน ไม่คิดว่าสามีจะรู้ทุกเรื่องแม้แต่เรื่องที่เธอจับคู่ให้ลูกชายคนโต”ไม่ได้นะ!! ถ้าไปง้อมัน ก็เท่ากับว่าฉันแพ้!!“”ใช่!! คุณแพ้ การที่อาหลัวไม่ช่วยคุณเรื่องคดีไม่เป็นพยานให้ คุณคิดว่าคุณชนะอยู่หรอ? จ

เธอวางตะกร้าลงในนั้นมีปลาเต็มตะกร้า พร้อมคลี่ปากถุงพบปูเป็นๆอีกเต็มถุง”โอ้วว วันนี้เงินเดินออกพอดี ฉันสามารถรับซื้อไว้ได้“ เถ้าแก่มาจับดูพบว่ายังสดใหม่ก็รีบรับซื้อไว้ทันที”ทั้งหมดเลยหรือเปล่าคะ ปูดำนี่ก็มีไม่น้อยเหมือนกัน“ เธอถามพร้อมลุ้นไปด้วย ร้านค้าในชุมชนแบบนี้ไม่ค่อยมีกับข้าวขายเท่าไหร่ หรือถ้ามีก็ไม่มากนัก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นของที่ชาวบ้านเอามาขายมากกว่า แลกเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไป แต่เพราะตอนนี้คือวันเงินเดือนออก สินค้าที่นำมาขายส่วนใหญ่จะถูกคนงานมาซื้อจนหมด ถือว่าเป็นเวลาที่ดีทีเดียว”เอาหมดเลย ปูดำนี่เอาไปนึ่งกินได้ ดีที่นาข้าวเราไม่มีสารพิษ เอาหมดๆ“ ลู่หลินมองผลงานของตัวเองด้วยความภูมิใจ เธอลุ้นผลรับที่ระบบจะสร้างให้“ปลาทั้งหมด40โล โอ้โห้ตอนใส่ตะกร้ามาเหมือนน้อย แต่เยอะขนาดนี้ ดีๆ แบบนี้ไม่ต้องไปซื้อเนื้อเพิ่มแล้ว” เธอไม่ตอบอะไร แต่ตอนนี้เชื่อแล้วว่าระบบมีจริง เพราะตอนแบกมาไม่ได้รู้สึกหนักขนาด40โลด้วยซ้ำ“ปลาโลละ30เหมา ทั้งหมด12หยวน ปูนี่ได้5โลซื้อโลละ3เหมา เป็นเงิน1หยวนกับอีก5เหมา ทั้งหมด 13หยวน5เหมา รับไปๆ” เธอก้มหัวขอบคุณก่อนจะอุดหนุนขนม2-3อย่างไปให้เด็กๆ“อาหลินกลับมาแล้ว

“ดีเลย กระดาษขี้ผึ้งแบบสีนี้พี่ตัดไว้ตามที่เราบอกแล้ว เอาใส่ฝาไม้ปิดแยมส้มที่กวนไว้ น่าจะสวยงามทีเดียว” เธอรีบเช็ดมือแล้วเดินมาหยิบดูพบว่าที่เธอวางแบบไว้มันสวยงามมาก “ตื่นเต้นจังเลยค่ะ รอบนี้ฉันว่าจะเอาไปวางขายที่หน้าโรงงานเย็บผ้าด้วย ที่นั่นติดกับที่ทำการตำบล คนเดินทางมาไม่น้อย”พี่สะใภ้เห็นดีด้วยเธอจึงเขียนลงไปบนปฏิทินที่วางอยู่ที่โต๊ะกับข้าว“จันทร์-อังคาร ขายขนมทอฟฟี่หน้าโรงเรียนติดกับโรงงานไม้ พุธ-พฤหัสขายที่ทำการตำบล ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ ทำออเดอร์ที่สั่งแยก แบบนี้พี่ว่าดีไหมคะ““พี่ว่าใช้ได้เลยทีเดียว” นิ้วเล็กของพี่สะใภ้เคาะลงบนโต๊ะอย่างใช้ความคิด”แต่ว่าถ้ามีโอกาสเราเอาไปวางขายในตลาดตัวอำเภอ น่าจะมีคนสนใจเยอะ“ ข้อนี้เธอก็เห็นดีด้วยแต่อุปสรรคคือการเดินทาง”มีแค่จักรยานขนไปไม่หมดหรอกค่ะ เอาไว้อนาคตค่อยขยับขยายดีกว่า“ปึงๆ เสียงกระแทกประตูรั้วทำทั้งคู่เลิกคิ้วมอง ก่อนที่ลู่หลินจะเป็นคนวิ่งไปเปิด“มาแล้วค่ะ” แอ็ดดดดร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่าผ่าเผยปรากฏขึ้นตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างบอบบางของภรรยาที่เขาปล่อยปะละเลยมานับปีด้วยใจว้าวุ่นตุบ!! “ลู่หลิน เรื่องที่ผ่านมาผมขอโทษ

ร่างเล็กเขยิบเข้ามาคล้องแขนแกร่งของอู๋หลัวด้วยท่าทางดีใจที่คนทางหน่วยเข้าใจ ก่อนจะพูดด้วยหน้าตาสดใส“ยังไงก็ต้องฝากเนื้อฝากตัวสามีด้วยนะคะ จริงๆแล้วดิฉันตั้งใจจะนำของขวัญไปให้ท่านหัวหน้าหน่วยและเพื่อนร่วมงานอยู่พอดี วันนี้ไหนๆก็มาแล้วแบบนั้นดิฉันขออนุญาตมอบของแทนคำขอบคุณให้ทั้งสามท่านไปเลยนะคะ” เธอเดินเข้าไปด้านในหยิบกล่องทอฟฟี่ และกล่องผลไม้แห้งออกมา จัดการห่อกระดาษอย่างดีในเวลาเพียงไม่กี่นาที กล่องของขวัญสวยงามก็ถูกยื่นให้ทั้งสามคนด้วยความนอบน้อม“จริงๆแล้วของพวกนี้เป็นสินค้าที่ดิฉันกำลังจะทำขายอยู่พอดี แบบนี้ต้องรอรับคำติชมจากท่านหัวหน้าหน่วยและสหายของสามีแล้วล่ะค่ะ” เธอทำหน้าที่ภรรยาอย่างดีทั้งการยิ้มแย้มและการเชิดชูเกียรติของหัวหน้าสามี จากท่าทางที่มาอย่างหนักอกหนักใจในคราแรก ตอนนี้กลับอิ่มจนใจฟูกับการต้อนรับของภรรยาเสิ่นอู๋หลัว ทั้งยังมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“อู๋หลัวเป็นคนที่พูดอะไรตรงๆ ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเขาจะจัดการได้อย่างตรงไปตรงมา บางครั้งอาจจะไม่ถูกใจใครไปบ้าง แต่ดิฉันรับประกันได้ว่า…กับสามีของดิฉันเขาสามารถเป็นที่พึ่งให้กับเพื่อนร่วมอาชีพและหัวหน้าหน่วยที่คอยดูแลเขาได