All Chapters of ทะลุมิติมาอยู่ในยุค80 ฉันจะเอาใบหย่าฟาดหน้าสามี: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นยาคละคลุ้งรอบตัวทำร่างที่หลับไหลของสะใภ้คนโตตระกูลเสิ่นเริ่มรู้สึกตัว แต่เสียงพูดคุยที่อยู่ไม่ไกล ทำลู่หลินไม่ยอมลืมตา ยังรักษาท่าทางนอนนิ่งๆไว้ได้อย่างดีเยี่ยม“เรื่องส่งข่าวให้เสี่ยวหลัวหน่ะ ยังไม่ต้องหรอก ทำงานก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้เราๆก็จัดการกันเองได้” “แม่คับ ที่พี่สะใภ้ใหญ่เป็นก็หนักหนา สภาพจิตใจคงแย่เหมือนกัน เรื่องนี้ควรจะบอกพี่ใหญ่สักหน่อย”“จะบอกทำไมกัน!! เมียแท้งลูกหมายความว่าไม่รู้จักดูแลตัวเองให้ดี แม่บอกอาหลัวแล้วตอนพามันกลับมาหน่ะ สะใภ้ใหญ่อยู่ชนบทมาก่อนทำงานแลกตั๋วข้าว ลูกคิดดูสิอาเฉิน ร่างกายแบบนี้ไม่เหมาะจะอุ้มท้องอยู่แล้ว“ คุณนายเสิ่นยังเถียงลูกชายคนรองอย่างเอาเป็นเอาตาย อย่างไรก็จะไม่ให้รายงานเรื่องนี้ไปถึงหูเสิ่นอู๋หลัวที่ตอนนี้อยู่ในกรม”แม่พูดถูกแล้ว สะใภ้ใหญ่ดูแลตัวเองไม่ดี ชีวิตมันว่างมากหรือไงถึงเอาแต่ไปตามผัวที่กรม ใช้ไม่ได้ๆ“ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลเสิ่นที่กำลังจะแต่งงานอีกไม่กี่วันพูดสอดขึ้นมาบ้าง”เลิกเถียงกันเถอะ เขาสามีภรรยากัน จะทุกข์จะสุขก็ต้องบอก เซี่ยเฉินรายงานไปที่อู๋หลัวให้เขามาเยี่ยมลู่หลิน ส่วนคุณ…ลองตอบคำถามผมมาสักคำ ทำไมถึงให้คน

แม้แต่พ่อสามียังไม่คัดค้าน ชีวิตของน้องสามีที่เคยรังแกเธอมาตลอดจะเลือกอะไรได้ ตุบ!! ลีีอิ่งที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ร้องไห้น้ำตานองหน้า คุกเข่าลงอย่างยากจะขัดขืน“พี่สะใภ้ใหญ่ค่ะ ฉันขอโทษค่ะ” เห็นสายตาเชือดเฉือนของพี่ชายจำใจต้องพูดออกมา“พะ พอแล้วๆ อู๋หลัวน้องมันยืมนิดๆหน่อยๆเราก็คนกันเองทั้งนั้น” ไฉ่หงรีบเข้ามาประคองลูกสาว พร้อมพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ“เรื่องยาในน้ำชาของลู่หลินหล่ะคับ แม่จะว่ายังไง” ตอนนี้เธอไม่พูดปล่อยให้สามีที่แสนเย็นชาจัดการตามเรื่องที่ควรทำ“โถ่ว เรื่องนั้นต้องสืบไล่เรียงมา แม่บ้านหวังอาจทำผิดพลาด แม่จะกลับบ้านไปตรวจสอบเอง อู๋หลัว งานในกองทัพลูกยุ่งมาก คนเป็นแม่จะทำร้ายลูกได้ยังไง นั่นก็หลานในใส้” ลู่หลินรู้อยู่แล้วว่าแม่สามีกลับดำเป็นขาวได้ เธอมองคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีคล้ายคนแปลกหน้า แม้แต่ตัวเขาเองยังใจกระตุกวูบ“เรื่องนั้นผมผิดเอง ผมทำงานจนลืมถามไถ่ ผม…” เธอยกมือขึ้นห้ามให้เขาพูด ก่อนจะมองหน้าเขานิ่ง เป็นครั้งแรกที่ทุกคนมองออกว่าลู่หลินคนนี้ไม่เหลือความรู้สึกโหยหา รักไคร่สามีอย่างที่ผ่านมา“ฉันต้องการหย่า การหย่าของเรามันคงพอจะชดใช้ชีวิตน้อย ๆที่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก

วันทั้งวันเธอเอาแต่คิดเนื้อเรื่องในนิยายที่อ่านมา สลับกับนอนพัก เธอเลือกกินอาหารที่มีประโยชน์เพราะร่างกายนี้สำคัญมาก จากนั้นเมื่อหลับจนรู้สึกดีขึ้นก็เป็นช่วงเวลาที่นางเอกของเรื่องอย่างเยว่ถิงถิงมาเยี่ยมพร้อมสมุดและปากกา“สามีเธอหล่ะ” สายตาของลู่หลินกวาดมองไปรอบๆ ดีที่ชื่อเธอกับร่างเดิมเหมือนกัน จึงไม่ต้องลืมตัวสลับไปมา และเพราะชื่อเหมือนกันนี่แหละเธอจึงสนใจเป็นพิเศษ“ไม่ได้มาค่ะ เห็นแม่สามีบอกว่าลูกสาวเพื่อนหลงทางเลยให้พี่เฉินไปรับ” เสียงหงอยๆนั่นทำเธอจุ๊ปาก ในเนื้อเรื่องมันมีเหมือนกัน แล้วลูกสาวเพื่อนคนนี้ก็คือตัวร้ายในเรื่องที่ตอนแรกตามติดสามีเธอแจ ตอนนี้เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นพระเอกของเรื่องแทน“ถิงถิง ฟังฉันนะ เรื่องราวและเหตุการณ์ที่ฉันจะเขียนใส่ในสมุดนี้ เป็นเรื่องที่มันจะต้องเกิดขึ้น ไม่ต้องถามว่าฉันรู้ได้ยังไง เอาเป็นว่าคืนนี้สามีเธอจะไม่กลับบ้าน ไม่ต้องกังวลใจไปหล่ะ เขาไม่นอกใจเธอหรอก แค่โดนความเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ตามไม่ทันก็เท่านั้น“ เธอพูดแบบนั้นหญิงสาวตรงหน้าก็ขมวดคิ้วทันทีก่อนจะลังเล แต่ลู่หลินไม่มีเวลาเธอเขียนเหตุการณ์ที่จำได้ใส่เป็นข้อๆ พร้อมกับบอกระยะเวลาที่กะประมาณให้ใกล้

มือที่ถือเอกสารการยื่นเรื่องหย่าสั่นเทา ใบรับรองทางการแพทย์แจ้งว่าเด็กในครรภ์เสียชีวิตเพราะยาขับเลือด พร้อมทั้งบาดแผลจากวัตถุหนักที่บริเวณหัวคิ้ว ทำร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงกับพื้น “พี่สะใภ้ใหญ่ เอาเงินในตู้ไปโดยการนับออกเป็นครึ่งๆ ถิงถิงเป็นพยานให้ได้ค่ะเธอนับให้เห็นเลย ส่วนเงินที่พี่สามีให้เธอที่โรงพยาบาล เธอเอาไปจ้างทนายความแล้วค่ะ” คำบอกเล่าของน้องสะใภ้เหมือนเข็มนับร้อยทิ่มผ่านร่าง ไม่เจ็บปวดเจียนตาย แต่เจ็บลึกจนพยุงตัวเองไม่ไหว“ลู่หลินบอกไหม ว่าเธอจะไปที่ไหน” นานกว่าเขาจะเค้นเสียงตัวเองออกมา เสียงวิ่งหนักๆดังมาจากด้านล่าง เซี่ยเฉินหยุดยืนหอบหน้าประตู มองมือพี่ชายที่ถือกระดาษใบนั้นด้วยใจเจ็บปวดแทน“ผิดที่ผมเอง ผมห้ามแม่ไม่อยู่พี่สะใภ้ถึงเจ็บตัว” อู๋หลัวส่ายหน้าก่อนหลับตาลง มือถือสมุดจดทะเบียนเล่มสีแดงเอาไว้แนบอก“พี่สะใภ้น่าจะกลับบ้านที่จิงเจียง ก่อนไปเธอบอกว่าเรื่องนี้พี่สามีไม่ผิด แต่เป็นเธอเองที่รอให้พี่ปกป้องเธอไม่ไหว” จบสิ้นคำพูดถิงถิง น้ำตาของคนที่เข้มแข็งที่สุดรินล่วงลงมาจนร่างหนาสั่นเทา“อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ อีกแค่นิดเดียวพี่จะทำเรื่องขอบ้านได้แล้วแท้ๆ ลู่หลิน ฉันขอโทษ!!” ทางด

เธอเข้าใจแล้วว่าตอนนี้คงเป็นช่วงยกเลิกระบอบต่างๆ แต่แค่ยังไม่100% และชนบทแบบนี้ความเจริญเข้ามาถึงช้า ยังมีบางส่วนที่ต้องทำงานแบ่งกับทางรัฐเช่น แบ่งเรื่องพืชผล ทำงานแลกคูปองอาหาร สำหรับคนที่ยังตั้งตัวไม่ได้“ถ้าแบบนั้น วันนี้ฉันจะไปตลาดอีกรอบ” เธอเตรียมตัวลุกขึ้นยืน แต่พี่สะใภ้อย่างเจียงหลีดึงเมือเธอเอาไว้ก่อน“รอบ้านตรงข้ามกลับมาจากไร่ก่อน บ้านนั้นมีรถอีแต๊ก เขาจะเข้าไปส่งผักในตลาด ส่วนนี่คูปองเธอเอาไปไว้ใช้จ่าย” มือหยาบกร้านยืนคูปองที่ยับยู่ยี่มาให้ ลู่หลินดันมือกลับก่อนจะส่ายหัว“ฉันพอมีเงินค่าใช้จ่ายอยู่บ้าง พี่สะใภ้อย่าห่วงไปเลย ว่าแล้ว ฉันว่าฉันควรพาพี่ไปหาหมอด้วยเลยจะดีกว่า” คนป่วยส่ายหน้าแต่ไม่เป็นผล เธอสั่งหลานๆให้ไปเตรียมเสื้อคลุมมาให้ผู้เป็นแม่ ก่อนจะรอเวลาให้บ้านตรงข้ามกลับมาจากไร่ เพราะนี่ถือว่ายังเช้าอยู่มากรอไม่นานบ้านตรงข้ามก็กลับมา ก่อนที่จะทักทายเธอพี่สะใภ้ก็แจ้งจุดประสงค์ว่าจะขอติดรถไปลงที่ตลาดด้วย“ขาไปหน่ะได้ แต่ขากลับไม่รู้ว่าฉันหรือพวกเธอจะเสร็จก่อนหน่ะสิ” ป้าเข่ออวี๋บอกอย่างคิดหนักเพราะเธอแจ้งว่าจะพาพี่สะใภ้ไปหาหมอ“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ รถนี่ฉันเหมาทั้งไปแล