ทะลุมิติมาอยู่ในยุค80 ฉันจะเอาใบหย่าฟาดหน้าสามี

เว่ยลู่หลินอยากรู้ว่านิยายที่เพื่อนสาวชมว่าสนุกนักหนามันมีดีอะไร จึงหยิบมันขึ้นมาอ่าน จริงๆเนื้อเรื่องก็สนุกอย่างที่เพื่อนบอก แต่ว่า… มันติดอยู่อย่างเดียว พี่สะใภ้ของพระเอกที่เป็นสะใภ้คนโตของบ้านนี้ โดนหางเลขถูกโขลกสับมาตั้งแต่เริ่มเรื่อง ตอนจบแยกออกไปใช้ชีวิตที่ไหนก็ไม่รู้ คนทำอย่างแม่สามีแค่สำนึกผิดนิดหน่อยและอยู่ด้วยกันอย่างสุขสันต์

“แล้วพี่สะใภ้นั่นเขาควรได้รับการปฏิบัติแบบนั้นหรือไง!! บ้าเอ้ย หงุดหงิดชะมัด!!” เธอหวนนึกถึงเนื้อเรื่องแล้วเผลอโกรธแทนพี่สะใภ้ใหญ่

ทั้งถูกนางร้ายใส่ร้าย ตามหาผัวจนแท้งลูก ผัวเย็นชา แม่ผัวบังคับให้หย่า เริ่ด!! ชีวิตมันเริ่ดจนเธอเดินด่ามาไม่หยุดตั้งแต่อ่านจบ!!

“ชิส์ พระเอกนางเอกจบสุขนิยม แต่คู่พี่สะใภ้นั่นหล่ะ แท้งลูกฟรี เจ็บตัวฟรี ผัวตามหาแทบบ้า แม่ผัวไม่รู้สึกผิด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ถึงจะเป็นคู่รองแต่ก็ช่วยให้สมหวังหน่อยสิยะ!!”

ปริ้นนนนนนนน

โคร้มมมม

.

.

.

ดวงตากลมที่มึนงงกับความเจ็บปวดนี้ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ เสียงวุ่นวายตรงหน้าทำเธอขมวดคิ้ว

“นี่อะไร ทำไมถึง…มีป้ายเขียนว่าบ้านผู้บังคับบัญชานายพล…เสิ่น!!“

คำว่าเสิ่นอู๋หลัวแว่บเข้ามาในหัว ดวงตากลมโตกวาดตามองรอบๆ เสียงพูดดังเข้ามาในโสตประสาทเป็นระยะๆ

“ตายแล้ว!! นั่นเลือดออกขนาดนั้นจะแท้งลูกไหมเนี่ย!!”

“นั่นสิ เห็นว่าไปตามนายพลเสิ่นที่ค่ายทหารแต่ไม่เจอ แม่ผัวก็สั่งคนรถให้กลับไม่ต้องรอรับ!!”

“ระยะทางนั่นมันไกลมากเลยนะ ตกเลือดแล้วๆ” เสียงนั่นดังไปทั่วบริเวณแต่คนที่สติพล่าเลือนอีกครั้ง ทำได้แค่เอามือกุมท้อง ความเจ็บปวดที่ได้รับรู้ มันยิ่งบีบรัดให้เว่ยลู่หลินเข้าใจความรู้สึกของสะใภ้ใหญ่ตระกูลเสิ่นทันที

“ปวดขนาดนี้เลยหรอ? อ่าา” เสียงครางผละแผ่วมาพร้อมเสียงเรียกของใครบางคน

“พี่สะใภ้ทำใจดีๆไว้นะ เราจะพาพี่ส่งโรงพยาบาล” ถ้าจำไม่ผิดคนนี้คือเยว่ถิงถิง นางเอกของเรื่อง แต่ตอนนี้จะเป็นใครก็ชั่งมันเถอะ เธอจะตายอยู่แล้ว!!