All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1: Chapter 41 - Chapter 50

3 ใบหน้าสวยเงยหน้ามองดูท้องฟ้าในยามเช้า อากาศวันนี้เย็นสบายดี ทำให้ไม่ต้องกังวลว่าจะร้อนจนอยู่ไม่ได้ ถึงภายในบ้านจะไม่มีไฟฟ้าใช้เหมือนบ้านคนอื่น แต่แค่มีเทียนและตะเกียงไฟก็เพียงพอแล้ว นี่เป็นความรู้สึกของเหมยลี่ในตอนนี้ “ขอให้อากาศเป็นแบบนี้ตลอดไป” เหมยลี่พูดบ่นกับตนเอง ตั้งแต่เธอมาอาศัยในร่างของเหมยลี่คนเก่าจนมาถึงตอนนี้ กันยาที่เข้ามาอยู่ในร่างเหมยลี่ก็เริ่มที่จะปรับตัวและยอมรับสภาพตนเองได้แล้ว พอมีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างมิติส่วนตัวมันก็ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกแห่งนี้มันก็ไม่ได้แย่ แต่สำหรับคนอื่นแล้วก็คงจะมีความรู้สึกที่ไม่ต่างกับเธอตอนก่อนที่ไม่มีมิติส่วนตัว เหมยลี่เองก็คิดอยู่เหมือนกันว่าหากไม่มีมิติส่วนตัว ตนเองจะสามารถอยู่ในโลกแห่งนี้ได้นานเท่าไหร่ แค่คิดก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว (นี่ก็ผ่านมาได้หลายเดือนแล้วนะ เราควรจะบอกไห่หลานดีไหมว่าเราไม่ใช่เหมยลี่ที่เขารู้จัก) ก่อนหน้านี้ไห่หลานสามีของเหมยลี่ได้พูดว่าเหมยลี่เปลี่ยนไปจากเดิมเป็นอย่างมาก อย่างกับว่าตัวเธอนั้นไม่ใช่เหมยลี่ที่เขารู้จัก อะไรทำนอง

5 เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้ เหมยลี่จึงเดินทางไปยังหมู่บ้านซีเจียงเพื่อพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้าน บ้านของเหมยลี่อยู่ในเขตพื้นที่การดูแลของหมู่บ้านซีเจียง การติดต่อขอเอกสารหรือเรื่องงานจะต้องผ่านหมู่บ้านที่ตนเองนั้นอาศัยอยู่เสียก่อน ไม่อย่างนั้นจะเป็นการข้ามหน้าข้ามตากันเกิดขึ้น แล้วพวกชาวบ้านที่รู้ก็จะเอาเรื่องนี้ไปนินทาสนุกปากแมวกันทันที ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรจะต้องติดต่อหัวหน้าหมู่บ้านที่ดูแลเท่านั้น หัวหน้าหมู่บ้านท่านเป็นคนใจดีก็เลยพูดคุยเจรจาต่อรองกันได้ง่าย ทำให้เหมยลี่ไม่ต้องเหนื่อยให้เสียเวลา “ขอบคุณมากนะคะหัวหน้าหมู่บ้าน” “ไม่เป็นไรหรอกหนูเหมยลี่ คนในหมู่บ้านเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว” ก็ประมาณนี้ หลังจากพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเรียบร้อย เหมยลี่ก็เดินตรงกลับเข้ามาบ้านแล้วเตรียมกับข้าวมื้อเที่ยงที่จะถึงอีกไม่กี่นาที “ไห่หลาน มื้อเที่ยงอยากกินอะไรอร่อยไหม” “ผมเลือกได้ใช่ไหม” “แน่นอน คุณเลือกได้” “ถ้าอย่างนั้นผมขอเป็นหมูผัดเปรี้ยวหวานครับ”

7 “เหมยลี่ คนพวกนั้นกลับไปแล้วใช่ไหม” “อืม กลับไปแล้วน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น” “ดีแล้วแหละครับ” คนพวกนั้นจากไปด้วยดี หากดูคนพวกนี้แล้วไม่ได้คิดอะไรก็เหมือนคนทั่วไปที่เข้ามาพูดคุยกันตามปกติ แต่ถ้าหากมองดูใบหน้าของพวกเขาแล้วกลับกลายเป็นว่าพวกเขานั้นกำลังเดือด เดือดนี้ไม่ใช่เดือดร้อนนะ แต่มันเดือดเพราะความโกรธที่ถูกเหมยลี่พูดด้วยเหตุผลแล้วตนเองไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลยนอกจากยืนฟังเพียงอย่างเดียว ดูท่าคงจะเจ็บใจกันน่าดู เอาเป็นช่างเรื่องพวกนินทาชาวบ้านไปก่อน ตอนนี้เหมยลี่กำลังขุดดินเพื่อทำแปลงผักข้างบ้านซึ่งเธอมีพื้นที่เอาไว้ปลูกพืชผักสวนครัวอยู่หลายพื้นที่ด้วยกัน (ได้บ้านและได้ที่ดินมามันก็ต้องเอามาใช้ประโยชน์) เหมยลี่ต้องการที่จะปลูกผักสวนครัวหลายชนิดด้วยกัน เหตุผลที่ปลูกผักคงต้องถามให้มากความหรอกนะว่าปลูกไปทำไม ปลูกไปเพื่ออะไร มิติส่วนตัวถูกเปิดออก เหมยลี่หยิบเมล็ดเพาะปลูกออกมาแล้วนำมันไปหว่านที่ดินที่ตนเองเพิ่งขุดได้ไม่นานก่อนจะรดน้ำตามไป ส่วนเรื่องปุ๋ยไม่ต้องเป็นห่วง เพราะที่ดินที่

9 ตั้งแต่หลันและหลินสองพี่น้องที่เข้ามาพูดปากดีที่บ้าน เหมยลี่และไห่หลานก็ไม่เห็นพวกเขาอีกเลย บ้านของพวกเขานั้นอยู่ในหมู่บ้านซีเจียง แล้วเป็นบ้านที่มีฐานะร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่นั้น บ้านที่มีไว้สำหรับธุรกิจค้าไม้ที่อยู่ในเมืองเสฉวนเองก็หลังใหญ่ไม่แพ้กัน สรุปก็คือพวกเธอเป็นคนมีฐานะร่ำรวย แล้วในหมู่บ้านซีเจียงก็ไม่มีใครร่ำรวยไปกว่าบ้านของพวกเธออีกแล้ว เหมยลี่ไม่เข้าใจเรื่องที่ว่าพวกชาวบ้านเอาเรื่องของเธอไปพูดในทำนองที่ว่าเหมยลี่นั้นเป็นคนร่ำรวย เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงพูดเช่นนั้น แล้วที่ไม่เข้าใจอีกอย่างก็คือทำไมสองพี่น้องพวกนั้นถึงได้อยากรู้ว่าเหมยลี่ร่ำรวยจริงหรือไม่ จนมาถึงตอนนี้ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แต่จากที่ฟังไห่หลานสามีตนเองบอกมานั้น หลันและหลินไม่ชอบให้ใครอยู่เหนือกว่าพวกเธอโดยเฉพาะเรื่องฐานะ พอเห็นใครไม่ชอบหน้าหรือดูจะร่ำรวยกว่า พวกเธอจะทำทุกอย่างเพื่อกดดันจนไม่ให้มีที่ยืน โดยเฉพาะหลันเธอไม่ยอมใครทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม อะไรที่เธออยากได้เธอก็ต้องได้ อย่างเช่นเธออยากได้ไห่หลานไปเป็นสามี เธอก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้ได้ไห่หลานม

11 เช้าวันนี้ที่ตลาดในหมู่บ้านซีเจียงก็ยังดูคึกคักมีชีวิตชีวากันเหมือนทุกวัน แล้ววันนี้เหมยลี่ก็ได้เข้ามาในตลาดพร้อมสามีตนเอง ทำให้พวกชาวบ้านต่างก็ตกใจที่เธอนั้นพาสามีที่นอนติดเตียงมาด้วย พอเห็นเป็นอย่างนั้นก็เกิดความสงสัยจนต้องซุบซิบกันด้วยความอย่างรู้ “สวัสดีค่ะคุณน้า” “สวัสดีจ๊ะหนูเหมยลี่ แล้วก็ไห่หลานด้วยนะ” “สวัสดีครับคุณน้า” “แล้วไห่หลานหายดีแล้วเหรอ” “ก็อย่างที่เห็นครับ ผมกลับมาเดินได้แล้วครับ แต่ว่ามันก็เหนื่อยเวลาที่ขยับตัวครับคุณน้า” “งั้นเหรอ ดีแล้วแหละนะที่กลับมา” น้าซินเป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านซีเจียง เธอทำอาชีพขายผักป่าและผลไม้เป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ขายดีขนาดที่ขายหมดภายในวัน เพราะว่าในตลาดยังมีพ่อค้าและแม่ค้าคนอื่นที่ขายเหมือนกันด้วย “ผักป่าพวกนี้น่ากินจังเลยค่ะคุณน้าซิน” “เอาไหมจ๊ะหนูเหมยลี่ น้าลดให้” “ไม่ต้องลดก็ได้ค่ะคุณน้าซิน” เหมยลี่ว่ายังไงแม่ค้าอย่างน้าซินก็ต้องว่าไปตามนั้น หลังจากอุดหนุนผักป่าของน้าซิน เหมยลี่ก็มีเรื่องพูดคุย