All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1: Chapter 31 - Chapter 40

17 “ถ้าความรู้สึกนี้เป็นความรักที่ผมมีให้ คุณจะปฏิเสธผมไหมครับ คุณซูเหม่ย” คำพูดที่กลั่นกรองออกมาจากใจของชายหนุ่มรูปหล่ออย่างโจวนั้นเป็นความรู้สึกจากใจจริงแท้แน่นอน แม้แต่ซูเหม่ยเองก็ยังสัมผัสมันได้ทันที มันไม่ใช่คำพูดที่พูดออกมาล้อเล่นกันเลย ในความรู้สึกของซูเหม่ยตอนนี้แล้วเธอไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งนั้นโดยเฉพาะกับพวกชาวบ้านที่เคยทำร้ายเธอจนเกือบตาย เธอเพียงแค่อยากมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเท่านั้นเอง มีชีวิตอยู่เพื่อใช้ชีวิตในโลกย้อนยุคที่ไม่สมเหตุสมผลซึ่งแตกต่างจากโลกที่มีประวัติศาสตร์ไม่ตรงกันนี้ เธออยากมีชีวิตอยู่เพื่อให้ตนเองนั้นมีความสุขกับการได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างซูเหม่ยคนนี้ ส่วนเรื่องอื่นค่อยมาว่ากันอีกทีหากมันเกิดขึ้นกับตนเอง ทว่าตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว มันเกิดความรักขึ้นระหว่างตัวเธอเองกับชายหนุ่มคนนี้ที่นั่งอยู่แคร่ข้างๆกับเธอ (นี่เขาสารภาพรักกับฉันเหรอ กับคนที่เพิ่งเจอกันไม่นานเนี่ยนะ) ครั้งแรกที่ได้พบเจอกับโจวนั้นซูเหม่ยเองก็รู้สึกแปลกตั้งแต่ตอนนี้ ไม่ใช่ว่าเขาจ้องมองเธอแล้วรู้สึกแปลก แต่มันเป็นความรู้สึกที่

19 “สวัสดีค่ะพี่ซูเหม่ย” “สวัสดีซิน เป็นยังไงบ้าง ขายดีไหม” “ดีมากเลยค่ะ ตั้งแต่พี่โจวออกจากบ้านไปอยู่กับพี่ซูเหม่ย ร้านของหนูก็ขายดีมากเลย” “ดีแล้วแหละนะ” ซูเหม่ยรู้สึกว่าโจวจะถูกน้องสาวพูดด่าลับหลังที่พอไม่มีพี่ชายอยู่ร้านแล้วสามารถทำกำไรเข้าบ้านได้มากขึ้น แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก เพราะว่าเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันนั่นแหละ เช้าวันรุ่งขึ้นซูเหม่ยเดินทางมายังเมืองกวางตุ้งเพื่อเอาโสมภูเขาและเห็ดหลินจือมาขายที่ร้านสมุนไพรของซิน ซึ่งเดิมที่มีโจวอยู่ด้วย แต่ตอนนี้เธออยู่กับพ่อแม่แล้วกลายเป็นเจ้าของร้านเต็มตัว ซินและพ่อแม่ของเธอหรือก็คือพ่อแม่ของโจวไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับมิติส่วนตัวของซูเหม่ย ต่อให้เขาคบกับซูเหม่ยในตอนนี้แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจแต่ด้วยความปลอดภัยของผู้ที่จะเป็นภรรยาในอนาคตจะต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก การปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ถือว่าเป็นเรื่องฉลาดที่สุด “แล้ววันนี้พี่โจวจะค้างคืนที่นี่ไหม” “ไม่ พี่ไม่อยากรบกวนน้องกับพ่อแม่น่ะ” “แหม รบกวนอะไรกั

21 หญิงวัยกลางคนที่มาพร้อมกับหญิงสาวที่ดูไม่มีอะไรเป็นพิเศษซึ่งเธอน่าจะเป็นคนรับใช้ของหญิงวัยกลางคน พวกเขาทั้งสองคนเดินทางไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหรือก็คือบ้านของลุงไห่ “สวัสดีค่ะหัวหน้าหมู่บ้าน” “อ้าว หลินไม่ใช่เหรอ” “ใช่แล้วค่ะ วันนี้ฉันจะมาพูดคุยเรื่องที่ดินในละแวกหมู่บ้านน่ะค่ะ” ลุงไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าพักหลังมานี้คนที่มาสอบถามเรื่องที่ดินก็มีแต่ซูเหม่ยหรือไม่ก็หลินหญิงวัยกลางหรือที่ซูเหม่ยเรียกเธอว่ามนุษย์ป้าหัวร้อน เดิมทีแล้วหลินไม่ใช่คนในพื้นที่ แต่เธอย้ายถิ่นฐานมาปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านซุยหนานด้วยเหตุผลส่วนตัวซึ่งไม่มีใครรู้ ลุงไห่เชิญชวนหลินเข้าไปนั่งพูดคุยกันในห้องรับแขกเหมือนกับซูเหม่ย ส่วนหญิงสาวคนรับใช้นั้นรออยู่ข้างนอกบ้าน “ฉันอยากรู้ว่าชาวบ้านคนไหนครอบครองที่ดินเอาไว้บ้าง ฉันจะได้ไปเจรจาขอซื้อที่ดินน่ะ” “แต่หลินมีที่ดินอยู่เยอะแล้วไม่ใช่เหรอ จะเอาไปทำอะไรตั้งเยอะแยะ” “ก็ที่ดินมันถูกนี่นาลุงไห่ ถ้าฉันซื้อเก็บเอาไว้สักสิบปีหรือไม่ก็ยี่สิบปี ราคาที่ดินอาจสูงขึ้นกว่าน

23 เช้าวันรุ่งขึ้นซูเหม่ยและโจวทั้งสองคนก็ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับเพลิงไหม้ที่หมู่บ้านซุยหนานอีกครั้งจากปากของน้าเมี่ยงที่เดินทางมาบ้านซูเหม่ยเพื่อมาซื้อผักป่าไปขายเหมือนอย่างเคย “ตอนนี้ที่หมู่บ้านซุยหนานพวกชาวบ้านต่างก็กังวลจนไม่กล้าที่จะทำอะไรแล้วด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าความสงบสุขจะกลับมาอีกเมื่อไหร่” น้าเมี่ยงพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ตราบใดที่สถานการณ์ยังไม่คลี่คลายลง ความสงบสุขก็จะไม่กลับมา ทุกคนรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเมื่อไหร่กันแน่ (คนที่ทำเรื่องแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่) เรื่องทุกอย่างที่ผ่านมามันมีแต่ความสงสัยเข้ามาในหัวของซูเหม่ย ไม่ใช่แค่เธอหรอก โจวและน้าเมี่ยงเองก็คงสงสัยไม่ต่างกัน แต่ไม่ว่ายังไงสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็ต้องมีเหตุผลของมัน ถ้าหากเรื่องนี้เป็นการกระทำของฝีมือมนุษย์คนที่ทำก็ต้องมีเหตุผลนั่นแหละ แต่มันสมควรหรือไม่กับการกระทำเช่นนี้ ไม่อย่างแน่นอน “แล้วก็นะ ชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบเห็นว่าพวกเขาเอาที่ดินทำกินไปขายแล้วย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วน่ะ เท่าที่ได้ยินก็มีอยู่ด้วยกันหลายคน”

1 หญิงสาวสะสวยน่ารักดูมีระดับที่ทำงานอยู่บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองกลับต้องมาพบเจอกับภาพตรงหน้าที่มันไม่น่าจะได้เห็นกันในเมือง “ที่นี่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่” กันยา พนักงานสาวแสนสวยทำงานอยู่บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เธอเห็นมันอยู่ตอนนี้ เพราะที่นี่ไม่ใช่สำนักงานของบริษัทแต่มันเป็นป่าหญ้ารกร้างที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ภายในสำนักงาน ก่อนหน้านี้ประมาณ 1 ชั่วโมง กันยาเธอนั่งหลับอยู่ภายในห้องทำงานของตนเองเพื่อนอนพักผ่อนเอาแรงมาสู้กับงานตอนบ่ายที่จะถึง แต่พอตื่นขึ้นมามันก็กลายเป็นอย่างที่เห็น ไม่ใช่แค่นั้น กันยาในตอนนี้สวมเสื้อผ้าที่ดูย้อนยุคไม่สมกับยุคปัจจุบันที่มีเสื้อผ้าสวยหรูยิ่งกว่าตอนนี้ อย่างกับว่าเธอหลุดเข้ามาอยู่ในโลกล้าหลังในยุค 70 หรือไม่ก็ยุค 80 “นี่มันไม่ตลกเลยนะ” ไม่รู้ว่าตนเองนั้นอยู่ที่ไหน กันยาในตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกเกิดความกลัวขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้จะเป็นกลางวัน แต่มันก็ทำให้เธอกลัวเพราะอยู่สถานที่ที่ไม่รู้จัก นอกจากป่าหญ้ารกร้างก็มีบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งตั้งอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว