All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1: Chapter 101 - Chapter 105

12 บริเวณบ้านของหนิงอันมีพื้นที่สามารถปลูกผักสวนครัวได้หลายแปลงด้วยกัน ในเมื่อไห่หลงมาหาถึงบ้านเธอจึงขอแรงของเขาให้มาช่วยทำแปลงผักข้างบ้าน แล้วไห่หลงก็ดูจะยินดีที่จะทำให้ หนิงอันไม่ได้หลอกให้ไห่หลงทำเพราะรู้ว่าเขานั้นมีใจให้กับเธอ แต่เธอเห็นว่าพึ่งพาได้ในยามต้องการเธอก็เลยขอแรงให้เขามาช่วยเท่านั้น แล้วด้วยความรู้สึกของหนิงอันเธอก็ไม่ได้รังเกียจไห่หลง เพียงแต่ว่าด้วยวัยของพวกเธอในตอนนี้มันยังเร็วเกินไป เอาไว้ให้เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้เสียก่อน ถึงตอนนั้นถ้าไห่หลงยังมีใจของเธออยู่ เธอก็จะคบกับเขาในฐานะคนรักและผู้ชายคนหนึ่ง เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ไห่หลงจึงเริ่มทำแปลงผักสวนครัวให้กับหนิงอันโดยเธอนั้นมีอุปกรณ์ในการทำแปลงผักอยู่แล้ว แล้วอุปกรณ์เหล่านี้เธอก็เอามาจากมิติส่วนตัวของเธอ ไม่จำเป็นจะต้องไปขอยืมที่บ้านของลี่อิน “พื้นที่ตรงนี้ทำแปลงผักง่าย” “ทำไมเหรอ” หนิงอันถามไห่หลง “ดินที่นี่เป็นดินที่เหมาะแก่การเพาะปลูก” “รู้ดีจังเลยนะ” “ที่บ้านของฉันก็ปลูกผักกินเองเหมือนกัน ฉันก็เลยรู้ว่าดินแบบ

14 เพียะ! เพียะ! เพียะ! นี่ไม่ใช่การแสดงละคร แต่เป็นการทะเลาะวิวาท ตบจริงเจ็บจริง แล้วที่พวกเขาตบตีกันอยู่นี้ก็เป็นเพราะพวกมนุษย์ป้าเอาเรื่องของหนิงอันมาพูดให้เสียหาย จึงทำให้หนิงอันโกรธแค้นเป็นอย่างมาก เธอจึงต้องลงมือตบปากหมาของมนุษย์ป้าพวกนี้ “เป็นแค่มนุษย์ป้า อย่าคิดว่าเด็กอย่างฉันจะไม่กล้าตบปากนะ” หนิงอันดึงผมของมนุษย์ป้าคนหนึ่งขึ้นมาแล้วตบปากจนล้มลงกับพื้น ส่วนมนุษย์ป้าอีกคนก็ได้โอกาสเข้าไปดึงผมของหนิงอันก่อนที่เธอจะใช้ฝ่ามือคุณป้าตบหน้าสวยของหนิงอันจนหน้าหัน สองรุมหนึ่งไม่ถือว่าเป็นการรุม หนิงอันไม่สนใจว่าพวกมนุษย์ป้าจะมีสักกี่คน เธอสนใจเพียงแค่ว่าจะได้ตบปากพวกมันได้สักกี่ครั้ง แล้วอย่างน้อยการทะเลาะกับคนพวกนี้ก็จะทำให้เป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น ทำให้คนที่คิดจะเอาเรื่องของเธอมาพูดต้องคิดให้ดีเสียก่อน ไม่อย่างนั้นอาจโดนฝ่ามืออรหันต์ก็เป็นได้ “เด็กมีปัญหาอย่างแก คงจะไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่สินะ ถึงได้กล้าทำเรื่องแบบนี้ พ่อแม่คงไม่ได้สั่งสอนเลยล่ะสิ” “หุบปากเน่าๆของป้าไปเถอะ” เพียะ!

16 อรุณรุ่งเช้าแสงแดดส่องเข้าไปยังห้องนอนของหญิงสาวร่างบาง ทำให้เปลือกตาที่ปิดอยู่นั้นขยับเล็กน้อยก่อนจะลืมตาตื่นเพื่อรับเช้าวันใหม่ “เช้าแล้วเหรอ” ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ยังไม่ทันจะทำอะไร หนิงอันที่ตื่นนอนอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ใครมาเคาะประตูหน้าบ้านกันนะ” หนิงอันเกิดความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงรบกวน ถึงอย่างเธอก็เดินไปเปิดประตู พอเปิดประตูออกมาก็เห็นลี่อินทำหน้าตื่นตกใจ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงทำหน้าแบบนั้น “มีอะไรเหรอลี่อิน” “หนิงอัน ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ” “เรื่องอะไร” “บ้านของเธอน่ะหายหมดแล้ว” “ห๊ะ!” บ้านของเธอหายหมดแล้ว คืออะไรกันแน่ ก็บ้านที่เธออยู่ก็บ้านหลังนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วบ้านมันจะหายไปได้ยังไง “ลี่อิน ที่เธอพูดมันหมายความว่ายังไง” “ก็บ้านของเธอน่ะถูกไฟไหม้ไม่เหลือซากเลย” หนิงอันเข้าใจแล้วว่าลี่อินอยากสื่ออะไรกับเธอ บ้านที่ลี่อินพูดถึงเป็นบ้านของเธอที่มีพ่อแม่อาศัยอยู่ แต่ว่าตอนนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับ