All Chapters of รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1: Chapter 21 - Chapter 30

6 เงินที่ได้จากการขายผักป่า 10 หยวน เป็นเงินที่ซูเหม่ยได้จับเป็นครั้งแรกในการเข้ามาอยู่ในโลกแห่งนี้และการได้เข้ามาอยู่ในร่างของซูเหม่ย แม้ว่ามันจะเป็นเงินอันน้อยนิดแต่ถ้าเก็บใช้จ่ายอย่างประหยัดก็สามารถมีเงินเยอะขึ้นมาได้เช่นกัน การขายของโดยการเอาผักป่ามาขายกลายเป็นอาชีพของซูเหม่ยที่เธอจะต้องทำเป็นชีวิตประจำวัน อันที่จริงเธอไม่ทำงานก็ได้นะ แต่ว่าเดี๋ยวความเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีความโลภยังไงก็หนีไม่พ้นเรื่องหาเงินหรอกนะ ตั้งแต่ซูเหม่ยเดินทางเข้าออกหมู่บ้านซุยหนาน เธอก็เอาผักป่ามาขายที่ตลาดสดในหมู่บ้านเป็นประจำทุกวันจนชาวบ้านแถวนั้นรู้สึกผิดสังเกตที่เธอหาเลี้ยงตนเองโดยการเอาผักป่ามาขาย มันเป็นที่น่าภูมิใจสำหรับชาวบ้านบางคนที่มองเธอเปลี่ยนไป เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป สำหรับชาวบ้านบางคนนี้ แต่ชาวบ้านอีกกลุ่มหนึ่งอาไม่คิดเช่นนั้น ไม่ว่าจะยังไงในสายตาของพวกเขาก็เห็นซูเหม่ยเป็นคนจรจัดอยู่ดี พวกเขาไม่ยอมให้ภาพลักษณ์ภายนอกของซูเหม่ยหลอกเอาได้เป็นอันขาด ตอนนี้ซูเหม่ยเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่คนที่พวกชาวบ้านรู้จัก แล้วไม่ว่าชาวบ้านคนอื่นจะคิดยังไงเธอก็ไม่ส

8 ระยะทางจากพื้นที่ที่ซูเหม่ยเดินทางเข้ามาหมู่บ้านซุยหนานนั้นใช้เวลาเพียงไม่นานก็เดินทางมาถึง แล้วพื้นที่ที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้นั้นก็เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยป่าที่น้อยคนนักจะเข้ามา นั่นก็เพราะว่าบริเวณที่เธออาศัยพื้นที่เป็นทางเปิดของมิติส่วนตัวนั้นไม่มีผักป่าหรือของป่าเติบโตขึ้น ก็เลยสะดวกและปลอดภัยสำหรับซูเหม่ย แต่ทว่าซูเหม่ยในตอนนี้ยังไม่มีที่อยู่อาศัยเป็นของตนเอง จะบอกว่าไม่มีมันก็ไม่ใช่ เพราะว่าเธอมีที่อยู่อาศัยภายในมิติส่วนตัว ซึ่งหากมีคนเข้ามาถามเธอก็คงไม่ตอบตามความเป็นจริง ดังนั้น การที่เธอจะมีบ้านอีกสักหลังเพื่อเป็นฉากบังหน้าเกี่ยวกับบ้านที่อยู่ในมิติส่วนตัวก็ถือว่าเป็นที่ดีจะได้ไม่ต้องถูกใครหรือชาวบ้านสงสัยถึงความเป็นอยู่ วันนี้ซูเหม่ยเดินทางไปกลับจากตลาดเพื่อเอาผักป่าและโสมภูเขาไปขายเสร็จเรียบร้อยเธอก็เดินทางกลับมาบ้านเพื่อที่จะเตรียมทำอะไรบางอย่างอยู่ตัวคนเดียว แล้วสิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้ก็คือการดูรูปภาพบ้านในหนังสือที่เธอเอามาจากมิติส่วนตัว “บ้านหลังนี้ก็ใหญ่ หลังนี้ก็สวย เลือกไม่ถูกเลย” ภาพบ้านในหนังสือมีบ้านอยู่ด้วยกันหลายแบบ ส่วนใหญ

10 เกวียนวัวหรือไม่ก็เกวียนม้ายังคงเป็นพาหนะโดยสารของชาวบ้านในยุคนี้ แม้ว่าเศรษฐกิจจะเปลี่ยนให้สามารถทำการค้าเสรีได้ แต่ถึงอย่างนั้นชาวบ้านที่อยู่ในช่วงเวลายุคนี้ก็ยังใช้พวกมันเป็นยานพาหนะอยู่ดี สำหรับซูเหม่ยแล้วต่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปมากสักแค่ไหนแต่ความเป็นวิถีชีวิตก็ไม่อาจที่จะเปลี่ยนแปลงกันได้โดยเร็ว ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเวลา เช้าสายของวันที่มีอากาศร้อนแบบนี้ซูเหม่ยเดินทางไปยังเมืองกวางตุ้งโดยนั่งเกวียนวัวไปพร้อมกับน้าเมี่ยงหญิงวัยกลางคนที่แนะนำซูเหม่ยในเรื่องของเห็ดหลินจือว่าเธอนั่นพอจะมีร้านที่รับซื้อเห็ดหลินจือโดยเฉพาะ “เมืองกวางตุ้งเป็นเมืองที่มีพ่อค้าแม่ค้าที่มีหน้าร้านเป็นของตัวเองอยู่ด้วยกันหลายคน ส่วนใหญ่พวกเขาจะรับซื้อวัตถุดิบจากหมู่บ้านใกล้เคียงแล้วเอามาขายในเมือง ทำให้พวกเขาได้กำไรจากการขายวัตถุดิบที่ได้มาในราคาถูก” “หนูเข้าใจแล้วค่ะว่าทำไมพวกเขาถึงได้รับซื้อกันในราคาถูก” “นั่นแหละ ก็เพราะพวกเขาน่ะจะเอาไปขายในเมืองน่ะสิ ไม่ใช่แค่เมืองกวางตุ้งหรอกนะ เมืองเสฉวนเองก็ด้วย” ระหว่างทางน้าเมี่ยงก็พูดคุยถึงเรื่องภาย

12 หลังจากเสร็จธุระขายเห็ดหลินจือเรียบร้อยแล้ว ซูเหม่ยเองก็ไม่ได้มีธุระอะไรกับที่เมืองกวางตุ้ง เธอจึงเดินทางกลับบ้าน แต่ก่อนหน้านั้น ด้วยความที่น้าเมี่ยงหญิงวัยกลางคนที่ซูเหม่ยเอาผักป่ามาขายให้เธอเป็นประจำได้ช่วยเหลือในเรื่องพาซูเหม่ยเอาเห็ดหลินจือมาขาย ซูเหม่ยก็ได้แบ่งเงินที่ขายให้กับน้าเมี่ยง 100 หยวน อันที่จริงน้าเมี่ยงปฏิเสธที่จะรับเงิน เธอเพียงแค่อยากช่วยซูเหม่ยด้วยจริงใจเท่านั้น แต่ด้วยความเป็นซูเหม่ยที่หากมีใครช่วยเหลือเธอจึงต้องตอบแทนอีกฝ่ายกลับด้วยความรู้สึกของเธอ นอกจากเรื่องเงินแล้วซูเหม่ยก็ไม่รู้จะตอบแทนน้าเมี่ยงยังไงดี จะให้ไปบ้านเลี้ยงข้าวอะไรแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่อง เดี๋ยวความลับที่เก็บเอาไว้จะแตกออกมา แบบนี้ไม่ดีแน่ ซูเหม่ยนั่งเกวียนวัวกลับมายังหมู่บ้านซุยหนานแล้วเดินทางกลับไปยังบ้านของตนเองพร้อมกับเงิน 600 หยวน และเงินที่ขายผักให้น้าเมี่ยงอีก 10 หยวน ด้วยกัน ตอนนี้ซูเหม่ยกลายเป็นคนที่มีเงินโดยไม่ต้องไปขโมยชาวบ้านคนอื่นแล้ว ถึงแม้ว่าเรื่องที่ผ่านมาจะเป็นซูเหม่ยคนเก่าก็ตาม “เย็นนี้กินอะไรดีนะ”

14 “ใครเข้ามาขวางฉัน เจอดีแน่” คำพูดของซูเหม่ยทำให้ชาวบ้านไม่กล้าเข้าใกล้เธอ หากใครเข้าใกล้คงถูกกำปั้นซัดเข้าหน้าเป็นแน่ ซูเหม่ยเดินตรงไปยังหญิงสาวสองคนนั้นต่อ แต่อุปสรรคมันก็ยังไม่จางหายไป พวกชาวบ้านยังดันทางเดินของซูเหม่ยจนทำให้เธอรู้สึกรำคาญ “ถอยไป ไม่อย่างนั้นฉันจะซัดหน้าเหมือนกับผู้ชายคนนั้น” คำพูดหนักแน่นที่มาพร้อมกับใบหน้าแห่งความโกรธแค้นของซูเหม่ยนี้ทำให้ชาวบ้านที่ต่อต้านเธอไม่กล้าเข้าใกล้ เกรงว่าอาจโดนกำปั้นแห่งความโกรธอัดใส่หน้าเป็นแน่ พวกชาวบ้านจึงหลีกทางให้ซูเหม่ยไปต่อ แต่ก็มีชาวบ้านอยู่บางคนที่รอจังหวะตอบโต้คืนเธอด้วยการใช้ของที่หยิบจับได้เตรียมพร้อมที่จะปาใส่ซูเหม่ยเหมือนที่พวกเขาเคยกระทำมาก่อนหน้านี้ หญิงสาวสองคนที่กลายเป็นเป้าหมายของซูเหม่ยเกิดอาการกลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเจน พวกเธอคิดว่าถ้าหากมีชาวบ้านที่เป็นฝ่ายพวกเธออยู่ด้วยนั้นยังไงซูเหม่ยก็ไม่มีทางมาถึงตัวได้ แต่ทว่าความคิดแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับขุดหลุมฝังตัวเองเลย “อีพวกนางสารเลว กล้ามากเลยนะที่มาทำร้ายน้าเมี่ยง” “เข้ามาสิ แกคิดว่า