รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่ ทะลุมิติ SS1

1 เบื้องหน้าของหญิงสาวร่างบางมีแต่ความมืดมิดที่มองอะไรไม่เห็น ถึงแม้ว่าเธอจะมองอะไรไม่เห็น แต่เธอสามารถสัมผัสสิ่งที่อยู่รอบตัวได้ “ที่นี่ที่ไหน” เธอไม่รู้สึกคุ้นเคยกับพื้นที่รอบตัวและทัศนวิสัยที่เป็นอยู่ตอนนี้เลยสักนิดเดียว อย่างกับว่าที่นี่เป็นที่แปลกใหม่สำหรับเธอ มันก็แหงอยู่แล้วที่จะไม่คุ้นตา นั่นก็เพราะเธอไม่เคยมาเยือนสถานที่แห่งนี้เลยสักครั้งเดียว แล้วมีคำถามร้อยแปดพันเก้าคำถามว่าทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ ทั้งที่นอนหลับฝันดีอยู่ในบ้านของตนเอง แต่กลับกลายเป็นว่าตนเองนั้นได้มาอยู่ในที่แบบนี้ “ไม่เข้าใจเลย ทำไมฉันถึงได้มาอยู่ที่นี่” ผ่านไปสักพักหนึ่ง ดวงตาของเธอก็ปรับความคมชัดมองเห็นความมืดได้ดีระดับหนึ่ง อย่างน้อยก็ดีกว่าก่อนหน้านี้ ซินหยาน หญิงสาวร่างบางที่ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหนคนนี้ เธอเกิดความสับสนและกังวลใจเมื่อได้รู้ว่าตนเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก ห้องทรงสี่เหลี่ยมที่เห็นอยู่นี้เป็นห้องนอนของใครบางคน มีเตียงนอน โต๊ะขนาดเล็กที่อยู่หัวเตียง แล้วก็มีตะเกียงไฟเก่าตั้งอยู่บนโต๊ะ ถึงภายในห้องนี้จะดูเก่า

3 ที่โลกเดิมของซินหยาน เธอมีอายุ 20 ปี ส่วนโลกย้อนยุคแห่งนี้เธอมีอายุเพียงแค่ 18 ปี เธอกลับมาเป็นสาวอีกครั้ง แต่จะอายุเท่าไหร่เธอก็ยังเป็นเด็กสาวเพราะอายุยังน้อยและน่ารักสมกับวัยตนเอง ซินหยานไม่ได้นอนหลับทั้งคืน แต่เธอก็ยังมาทำงานตามปกติ “ซินหยาน หน้าตาดูไม่สดใสเลยนะ ไม่สบายหรือเปล่า” “เปล่าค่ะแม่ หนูสบายดี แม่ไม่ต้องห่วงหนูหรอกนะคะ” “จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง ลูกสาวทั้งคน” ไม่ว่าใครก็ต้องรักลูกตนเองอยู่แล้ว เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่ หลังจากกลับมาบ้าน ซินหยานก็หมดสภาพไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากกินข้าว อาบน้ำ เข้านอนแต่หัววันเพราะทำงานตากแดดมาตลอดทั้งวันแถมยังพักผ่อนไม่เพียงพออีก หมดสภาพก็ไม่แปลกอะไร ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูจากด้านนอก คงจะเป็นซินอี้แม่ของเธอหรือไม่ก็ซินเจียงพ่อของเธอนั่นแหละ พอเปิดประตูออกมาก็พบทั้งสองยืนอยู่หน้าห้อง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นห่วงซินหยานเอามาก “ซินหยาน ลูกมีอะไรปิดบังแม่กับพ่อหรือเปล่า ท่าทางลูกแปลกนะไป” “เอ๊ะ! หนูน่ะเหร

5 “เอ๊ะ! ลูกจะไม่ไปทำงานแล้วเหรอ” “ใช่แล้วค่ะ หนูจะไม่ไปทำงานแล้ว” หลังจากกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ ซินหยานก็ได้พูดคุยกับพ่อแม่ของเธอในเรื่องที่เธอจะไม่ไปทำงานแล้ว เหตุผลก็เพราะว่าเธอไม่อยากทำงานตากแดดตากฝน เธออยากเอาเวลามาช่วยเหลือพ่อแม่ในส่วนที่พวกท่านทำมาตลอด อย่างเช่น ทำงานบ้าน ทำกับข้าว อันที่จริงแล้วหน้าที่นี้ควรจะเป็นพ่อแม่เธอมากกว่า แต่ด้วยความที่ซินหยานมีมิติส่วนตัวคนเดียวและสามารถใช้ได้เพียงคนเดียวนี้เธอจึงอาสาที่จะอยู่บ้านเพื่อทำหน้าที่ที่ว่ามานี้ “พ่อกับแม่เองก็ไม่ต้องทำงานก็ได้” “ไม่ได้หรอกลูก” ซินเจียงพ่อของซินหยานพูดแล้วเขาก็พูดต่อ “จะพูดยังไงดี ลูกฟังพ่อนะ ถ้าพ่อกับแม่ออกมาน่ะมันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ว่าพวกชาวบ้านอาจสงสัยก็ได้ ถ้าลูกไม่อยากไปทำงานก็ไม่เป็นไร ลูกอยู่ที่บ้านดีกว่า ถ้าพ่อกับแม่กลับมาบ้านลูกก็เตรียมกับข้าวเอาไว้ก็พอ หรือไม่ก็เดินไปส่งกับข้าวที่ทุ่งนา” สิ่งที่ซินเจียงพูดมาฟังดูมีเหตุผล ถ้าหากครอบครัวซินออกจากงานแล้วมาอยู่บ้านโดยไม่ทำห่าอะไรเลยก็อาจจะทำให้พวกชาวบ้านละแวกบ้านสงส

7 “ก็อย่างที่เห็น หนูจะเลี้ยงเจ้าพวกนี้” เบื้องหน้าของซินเจียงและซินอี้ก็คือหมูป่าดำที่ซินหยานเก็บมาเลี้ยงหลังจากที่เธอเข้าไปในป่าเพื่อหาของป่าตามที่เธอต้องการ แล้วของป่าที่เธอได้มานั้นก็มีเพียงเห็ดหลากหลายชนิดเท่านั้น “จะเลี้ยงแม่กับพ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่ว่านี่มันหมูป่าดำไม่ใช่เหรอ แถมมันยังมีลูกอีก” “ไม่เป็นไรค่ะแม่ พวกมันไม่ทำร้ายหรอก เชื่อหนูเถอะนะคะ” ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันว่าพวกมันจะไม่ทำร้าย ซินหยานรู้สึกว่าพวกมันจะไม่ทำร้ายคนในบ้าน นั่นก็เพราะมันไม่ทำร้ายเธอตั้งแต่แรก ถ้าหากมันดุร้ายเธอก็คงไม่เอามันมาเลี้ยงหรอกนะ “แต่ว่านะลูก รั้วไม้มันไม่เล็กไปหน่อยเหรอ” ซินเจียงถามบ้าง รั้วไม้ที่ซินหยานทำขึ้นมาโดยได้วัสดุมาจากมิติส่วนตัวนั้นไม่ได้สูงพอที่จะกักขังหมูป่าดำพวกนี้ได้ “แค่นี้พอแล้วค่ะ พวกมันไม่หนีไปไหนหรอก” “ทำไมลูกถึงได้มั่นใจขนาดนั้นว่าพวกมันจะไม่หนีไปไหน อย่าบอกนะว่าลูกสื่อสารกับพวกมันได้น่ะ” “มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงกันคะพ่อ แต่หนูเชื่อของหนูว่าพว

9 “น่าจะพักเที่ยงแล้วนะ พ่อกับแม่จะเป็นยังไงกันบ้างนะ” เที่ยงวันนี้ซินหยานได้ทำกับข้าวมื้อเที่ยงให้กับพ่อแม่ แล้วตอนนี้เธอกำลังเดินไปส่งกับข้าวให้พวกเขา ปกติแล้วเธอจะทำกับข้าวเตรียมเอาไว้แล้วพ่อกับแม่ของเธอจะเอาไปด้วยทุกครั้ง แต่พอดีว่าวันนี้ซินหยานเธอตื่นสายก็เลยทำกับข้าวเช้าให้กินก่อนไปทำงานแค่นั้น ส่วนมื้อเที่ยงทำไม่ทัน เอาเป็นว่าตอนนี้เธอก็เดินมาถึงแล้ว แล้วทางด้านพ่อกับแม่ก็เดินเข้ามาที่ร่มไม้ใหญ่พอดี “นี่ค่ะ เที่ยงมื้อนี้เป็นปลาทอดและเนื้อแดดเดียวทอดกรอบกินกับข้าวสวยหุงใหม่” “ขอบใจนะลูกที่เอามาส่ง ที่จริงพ่อเดินไปเอาที่บ้านก็ได้” “ไม่ได้หรอกค่ะ พ่อทำงานเหนื่อยแล้วจะให้เดินไปกลับได้ยังไง หนูเอามาส่งให้ดีกว่า ถ้าอย่างนั้นหนูกลับบ้านก่อนนะคะ” ซินหยานพูดแค่นั้นก่อนจะเดินทางกลับบ้าน ปล่อยให้พ่อแม่กินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยหลังจากทำงานหามรุ่งมาตั้งแต่ครึ่งวันเช้า กับข้าวมื้อเที่ยงของบ้านซินดูยังไงก็เป็นกับข้าวมื้อที่อร่อยที่สุดจนทำให้ชาวบ้านที่ทำงานเกี่ยวข้าวด้วยกันยังต้องมองดูและอิจฉาที่บ้านซินได