Todos los capítulos de หนี้รัก ผูกชะตาแค้น: Capítulo 1 - Capítulo 9

เขาจ้องมองข้าอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หลบสายตา"บนโลกนี้มีเรื่องการคืนอายุขัยเสียที่ไหนกัน""แต่ตอนที่ท่านประทับโลหิต ท่านบอกว่าหากท่านทรยศข้า ก็ขอให้โรคร้ายรุมเร้า"ข้าเลื่อนสัญญาแลกอายุขัยไปข้างหน้าเฉินซื่อเหมิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ ขณะตอบ"คำพูดของคนใกล้ตาย เจ้าจะยึดถือจริงจังได้อย่างไร?"ข้ามองเขาอยู่เนิ่นนานเมื่อก่อนตอนป่วยหนักจนลุกไม่ขึ้น เขาเคยพร่ำบอกว่าหากมีชีวิตอยู่ได้อีกหนึ่งวัน ก็จะรักและทะนุถนอมข้าเพิ่มอีกหนึ่งวันตอนนั้นข้าเชื่อหมดใจ วันที่ขายเรือนบรรพบุรุษทิ้ง นิ้วเท้าของข้าเหน็บหนาวจนไร้ความรู้สึก ทว่าในใจยังคงคิดเพียงว่าแค่เขามีชีวิตอยู่ก็พอแล้วเฉินซื่อเหมิงยื่นมือมาหยิบสัญญาแลกอายุขัย "เก็บของสิ่งนี้ไว้มีแต่จะทำร้ายเจ้า"ข้าไม่ได้หลบเลี่ยงปลายนิ้วของเขาเพิ่งจะแตะลงบนหน้ากระดาษ ชาดแดงบนพันธสัญญาก็พลันสว่างวาบเฉินซื่อเหมิงราวกับถูกของร้อนลวกมือ รีบชักมือกลับไปทันทีบุตรสาวสายตรงของท่านเสนาบดีถามว่า "นี่คือสิ่งใดกัน?"ข้าตอบ "หลักฐานการติดหนี้"เฉินซื่อเหมิงฝืนยิ้ม "ก็แค่ชาดแดงโดนความร้อนแล้วเปลี่ยนสีเท่านั้น"ข้าถามกลับ "แล้วเส้นผมของท่านเล่า?"เขาล

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ามืดครึ้มมัวหม่น สายลมกรรโชกหวีดหวิวเฉินซื่อเหมิงแต่งกายเต็มยศเตรียมตัวออกเดินทาง"อาหนิง วันนี้เจ้ายืนอยู่ด้านหลังข้า ไม่ต้องพูดสิ่งใดทั้งสิ้น"เฉินซื่อเหมิงช่วยจัดแจงผูกสายรัดเสื้อคลุมให้ข้า มือของเขาเย็นเฉียบพลันนึกถึงเมื่อก่อน ตอนที่เขาแม้แต่ถ้วยยายังถือแทบไม่ไหว ทว่ากลับผูกด้ายแดงให้ข้า พร่ำบอกว่าด้ายแดงนี้ผูกมัดเราไว้ด้วยกันตลอดชีวิตทว่าบัดนี้เหตุผลที่เขาช่วยผูกสายเสื้อคลุมให้ ย่อมเพราะเกรงว่าข้าจะทำให้เขาต้องขายหน้าก็เท่านั้นข้าถามขึ้น "หากมีคนถามว่าข้าคือผู้ใดเล่า?""ก็บอกว่าเป็นคนรู้จัก""แล้วหากข้าถามท่านว่าจะยอมรับข้าเป็นภรรยาหรือไม่?"เขาชะงักมือ ก่อนตอบกลับเสียงแผ่ว "อย่าบีบคั้นข้านักเลย หากข้ายอมรับเจ้าต่อหน้าธารกำนัล งานแต่งก็คงต้องพังพินาศ เจ้าอดทนหน่อยเถิด รอให้ข้าตั้งตัวได้เมื่อใด ย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าลำบาก""ข้าอดทนมาถึงสามสิบปีแล้ว""เช่นนั้นก็อดทนอีกสักครั้งเถิด"เขากล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าชีวิตของข้ามีไว้สำหรับอดทนเพื่อเขาเท่านั้นในงานเลี้ยงพระราชทาน บุตรสาวสายตรงของท่านเสนาบดีถามผ่านม่านบังตาบางเบา "ทั่นฮวาเฉิน เหตุใดฮูหย

เฉินซื่อเหมิงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า"ข้าไม่เคยเปลี่ยนไป"ข้ามองเขา "เช่นนั้นท่านก็บอกต่อหน้าทุกคนสิ ว่าข้าคือภรรยาของท่าน"เขาอ้าปากค้างท่านเสนาบดีวางถ้วยชาลงสุ้มเสียงไม่หนักหน่วง ทว่ากลับสะกดให้คนทั้งโถงเงียบงัน"ทั่นฮวาเฉิน คิดให้ดี ราชสำนักไม่มีวันใช้งานคนที่มีโรคประหลาดหรือมีชื่อเสียงด่างพร้อย จวนเสนาบดีเองก็รับตัวปัญหาเช่นนี้เข้ามาไม่ได้เช่นกัน"เฉินซื่อเหมิงมองมาที่ข้า ในแววตาเต็มไปด้วยความสับสนห้วงเวลานั้น ข้ากลับยังคงรอคอยอยู่ชั่วอึดใจหนึ่งเพียงหนึ่งอึดใจเท่านั้นจากนั้นเขาก็พูดออกมา "อาหนิง ข้าจะชดเชยให้เจ้า"ข้าแย้มยิ้มไม้เท้าของผู้อาวุโสในตระกูลกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง"เจ้าชดเชยไม่ไหวหรอก"เถ้าถ่านของสัญญาแลกอายุขัยพลันปลิวออกจากแขนเสื้อข้าเล็กน้อย มันร่วงหล่นลงบนข้อมือของเฉินซื่อเหมิงร่างทั้งร่างของเขาสั่นสะท้าน โลหิตทะลักออกจากริมฝีปากอีกครั้งในขณะเดียวกัน เส้นผมสีขาวที่ปรกอยู่บนบ่าของข้า ก็กลับมาดำขลับอีกจำนวนหนึ่งเฉินซื่อเหมิงจ้องมองเส้นผมของข้า ในที่สุดก็ตื่นตระหนกขึ้นมาเขาพึมพำว่า "อาหนิง เจ้ากำลังจะจากข้าไปจริง ๆ หรือ"…"ทั่นฮวาเฉิน เรื่องแ

"เฉินซื่อเหมิงถูกปลดจากตำแหน่งขุนนางแล้ว"ตอนที่ได้ยินข่าวนี้ ข้ากำลังไถ่ถอนทรัพย์สินอยู่ที่โรงรับจำนำพอดีเถ้าแก่รื้อหากล่องไม้ใบเก่าออกมา ก่อนจะเป่าฝุ่นที่เกาะอยู่ด้านบนออกไป"ฮูหยิน หลายปีมานี้ท่านไม่เคยแวะมาเลย ข้านึกว่าท่านไม่ต้องการพวกมันแล้วเสียอีก"ข้าเปิดกล่องใบนั้นออกด้านในคือกำไลเงินหนึ่งคู่ ต่างหูเก่า ๆ หนึ่งข้าง และเศษผ้าแดงที่ขาดครึ่งอีกหนึ่งผืนล้วนเป็นสินเดิมที่ข้านำมาจำนำไว้ในปีนั้นขอบกำไลเงินมีรอยบุบปีที่แต่งงานกัน เฉินซื่อเหมิงป่วยหนักจนลุกจากเตียงไม่ไหว ข้าสวมกำไลคู่นี้ขณะต้มยาให้เขาพอเขาได้ยินเสียงกำไลกระทบกัน ก็ยังยิ้มชมว่า อาหนิงสวมกำไลเงินแล้วเสียงไพเราะนัก ราวกับกระดิ่งใบจิ๋วแต่ในเวลาต่อมา กระดิ่งที่ว่าก็ถูกเปลี่ยนเป็นค่ายาเถ้าแก่ลดเสียงเบาลง "ท่านทั่นฮวาผู้นั้น ได้ยินว่าเดินทางกลับบ้านเกิดแล้ว ผู้คนในหมู่บ้านต่างก็พากันด่าทอเขาทั้งสิ้น"ข้าวางเงินลงไป "ไถ่ถอนของพวกนี้พอหรือไม่?"เถ้าแก่รีบตอบ "พอขอรับ พอ มีทอนด้วยซ้ำ"ข้าไม่ได้เก็บเงินทอน ก่อนจะหันหลังเดินออกจากประตูไปบนหนทางกลับบ้านเกิด ข้าไม่ได้นั่งรถม้าที่เฉินซื่อเหมิงส่งมารับข้าว่าจ