บททั้งหมดของ หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่เป็นสตรีผู้โง่งม: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 9 ฮูหยินซ่อนคม (2) “ฮูหยินน้อย ขนมที่ท่านทำ ส่งกลับไปที่จวนให้กับท่านแม่ทัพแล้วเจ้าค่ะ” หญิงรับใช้คนหนึ่งเอ่ยหยวนหนิงเซี่ยพยักหน้าเล็กน้อย นางต้องการลงมือกับบุตรชายทั้งสองของอนุฮั่ว ช่วงเวลานี้ก็นับว่าเหมาะสมที่สุด พวกเขาอยู่ไกลจากเมืองหลวง เป็นช่วงเวลาที่กำลังสร้างผลงาน สิ่งที่นางควรทำ ก็คือการทำลายพวกเขา อย่าให้พวกเขาได้กลับเข้าจวนสกุลเซียวในสภาพที่สมบูรณ์ใกล้จะถึงวันเทศกาลจงชิวเจี้ย แต่นางไม่อาจเดินทางกลับบ้านเดิมได้ นางจึงทำขนมไหว้พระจันทร์ขึ้นมาหนึ่งกล่อง ซึ่งขนมเหล่านี้แม้หน้าตาจะขี้เหร่เกินไปสักหน่อย แต่ทว่ามันไม่ใช่ขนมธรรมดา ๆ มันคือขนมที่สอดไส้จดหมายด้วยกระบวนการวิธีลับที่ใช้เฉพาะในกองทัพอาชาทมิฬวิธีส่งสารทำนองนี้มีเพียงแค่ระดับนายกองชั้นสูงกับแม่ทัพไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ แม้แต่นางที่เป็นบุตรสาวแม่ทัพก็ยังไม่เคยรู้ แต่ทว่าที่นางรู้วิธีนี้ได้ก็เพราะครั้งที่นางเป็นวิญญาณ นางได้เรียนรู้มาจากบุตรชาย ซึ่งบุตรชายของนางก็เรียนรู้มาจากพ่อบุญธรรมอย่างเซียวหนานกงอีกทอดหนึ่งแม่ทัพหยวนเหลียงมองขนมไหว้พระจัน

บทที่ 10 ทำให้สั่นคลอน (2)ยามซื่อสองเค่อ [1] จวนสกุลเซียว ณ เรือนพักของหยวนหนิงเซี่ยกับเซียวหนานกง“ฮูหยินน้อย ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะว่าทำแบบนี้จะได้ผล เวลาก็ผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว แต่ว่า…” เถาชิงเอ่ยถามหยวนหนิงเซี่ยด้วยความสงสัย วิธีการของหยวนหนิงเซี่ยเป็นวิธีการที่เหลวไหลนัก การสร้างรอยเท้า เทเหงื่อบุรุษในน้ำมันบำรุงผิว ทำให้ผ้าปูบนเตียงมีรอยยับยู่ยี่ โกงเงินไม่กี่สิบตำลึงในบัญชี หืม… มันช่างไร้สาระยิ่งนัก“เจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าทำมันเหลวไหลไร้ประโยชน์และจะไม่ได้ผลงั้นหรือ หึหึ” หยวนหนิงเซี่ยคลี่ยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ แววตาจิ้งจอกของนางขึ้นประกายวิบวับ“เจ้าค่ะ” เถาชิงเอ่ยอย่างไม่ปิดบัง“เจ้าก็รอดูไปก่อนเถอะ แผนของข้าอาจไม่ได้ผลในวันนี้ แต่วันหน้าย่อมไม่แน่ คนอย่างเซียวจิ้งโหว เขาจะไม่สังเกตเชียวหรือ ว่ามีอะไรผิดแผกแปลกไปบ้าง ข้าอุตส่าห์ทุ่มเทเงินทองและเปลืองแรงไปไม่น้อยสำหรับสร้างสถานการณ์ทุกอย่าง

บทที่ 11 เจ้าว่าอย่างไรนะ (2) สองสัปดาห์ต่อมางานเลี้ยงในวังหลวงครั้งนี้หยวนหนิงเซี่ยไม่ได้เข้าร่วม นางตั้งครรภ์แล้ว จำเป็นต้องเก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่ออกงานสังคมพร่ำเพรื่อ ดังนั้นในงานเลี้ยงของวังหลวงจึงมีเพียงแต่เซียวจิ้งและเซียวหนานกงเท่านั้นที่ไปเข้าร่วมหลังงานเลี้ยงดำเนินไปได้สักระยะหนึ่ง ความแปลกประหลาดบางอย่างก็เกิดขึ้น เหล่าขุนนางทั้งหลายเกิดอาการคลื่นไส้ หน้ามืด พวกเขาพากันอาเจียนออกมาไม่หยุด เซียวหนานกงเองก็ไม่รอดด้วยเช่นกัน เหล่าหมอหลวงถูกตามตัวมารักษาคนป่วยอย่างจ้าละหวั่นเซียวจิ้งเองก็เหมือนจะมีอาการหนักกว่าใคร เขานอนพังพาบในตำหนักรับรองแขกแห่งหนึ่งโดยมีขันทีผู้หนึ่งที่ได้รับหน้าที่ให้มาดูแลเขาโดยเฉพาะคอยยืนสำรวจอาการของเขาอยู่ใกล้ ๆ ร่วมกับท่านหมออาวุโสแซ่ฉิน“ท่านหมอ ข้าเป็นอะไรกันแน่ เหตุใดถึงได้มีอาการหนักกว่าคนอื่นเล่า” เซียวจิ้งโหวเอ่ยถามอย่างเป็นกังวลใจ แต่ทว่าในขณะเดียวกันนั้นสีหน้าของท่านหมอกลับดูกังวลใจยิ่งกว่าคนป่วยเสียอีก“เอ่อ... ใต้เท้าเซียว

บทที่ 12 หูผึ่งตาสว่าง (2) “เหตุใดถึงไม่ชังข้าแล้ว?” ชั่ววูบหนึ่งเซียวจิ้งโหวเกิดความรู้สึกผิดต่อนาง แต่ด้วยศักดิ์ศรีค้ำคอ จึงไม่อาจอ้าปากเอ่ยคำว่าขอโทษ“เพราะตอนนี้ชีวิตของข้าสงบสุขดียิ่ง สะไภ้หยวนแวะเวียนมาหาข้าอยู่บ่อย ๆ นางมักมากินข้าวเป็นเพื่อนข้า ชวนข้าพูดคุยเรื่องสุขภาพ ทั้งยังชอบอ่านบทกวีให้ข้าฟัง ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ อีกไม่นานก็จะมีหลานตัวน้อย ๆ มาวิ่งเล่นคอยอยู่เป็นเพื่อนข้า ท่านพี่ข้าคงไม่เหงาไม่โดดเดี่ยวเดียวดายอีกต่อไปแล้ว ชีวิตของข้าสุขสงบถึงเพียงนี้ ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ข้าจะไปมัวคิดแค้นชิงชังท่านอยู่อีก”เซียวฮูหยินหรือลู่ซินเหนียงเอ่ยอย่างลื่นไหล นางพยายามปั้นให้ใบหน้าของนางดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับสิ่งใด แต่ทว่านิ้วมือของนางกลับกำสร้อยลูกประคำแน่น แววตาคู่เดิมของนางไหวระริกอย่างไม่อาจซ่อนเร้นเซียวจิ้งโหวใจร้ายกับนางมากถึงเพียงนั้น หนำซ้ำในทุก ๆ วันนางยังต้องคอยมองสีหน้าของอนุฮั่ว ต้องคอยสังเกตว่าอนุฮั่วอารมณ์ดีหรือไม่ พอใจนางหรือไม่ หากไม่พอใจ นางกับบุตรชายจะถูกรังแกหรือไม่ มันช่างเป็นความรู

บทที่ 13 ความจริงเป็นอย่างไรกันแน่ (2) ครานี้ในเมื่อนางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน เช่นนั้นเขาก็จะเอ่ยกับนางอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน เขารักนางชอบนางที่นางเป็นคนซุกซนน่าเอ็นดู แม้ยามที่นางทำหน้าบึ้งตึงบอกว่าโกรธเกลียดเขา นางก็ยังดูน่ารักน่าถนอม การได้ฟังถ้อยคำเหล่านั้นแม้ในใจจะเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่กลับไม่เจ็บปวดเท่ากับเห็นนางเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้หยวนหนิงเซี่ยถอนหายใจยาวเหยียด น้ำตาของนางไหลเอ่อออกมาเป็นสาย นางรู้สึกน้อยใจที่สามีตั้งคำถามกับนางเช่นนี้ นางแต่งกับเขาก็เพื่อความอยู่รอดของทุกคน และเพราะมีใจเสน่หาในตัวเขาอยู่บ้าง และทุกสิ่งทุกอย่างที่นางวางแผนทำลงไป ก็ล้วนทำเพื่อตระกูลเซียวของเขา ดังนั้นก็ไม่แปลกที่นางจะมีน้ำตาเมื่อได้ยินเขาเอ่ยกับนางเช่นนั้น"ท่านพี่... เดิมทีข้าไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับท่าน เพราะเรื่องราวมันซับซ้อนเกินไป และมันน่าเหลือเชื่อเกินกว่าที่ท่านจะยอมเชื่อในสิ่งที่ข้าพูด" หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าคนตรงหน้านางก็ยังเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่อ้าแขนโผเข้ามากอดนางเหมือนอย่างเคย ไม่เอื้อมนิ้วมือใหญ่ ๆ มาเช็ดคราบน้ำตาออกจากช่อแก้มให้นา