บททั้งหมดของ หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่เป็นสตรีผู้โง่งม: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 4 จงคิดให้ดี (1)ในขณะที่เจ้ารองกับน้องหญิงสี่กำลังพูดคุยกันอย่างเป็นจริงเป็นจัง หยวนต้าเจิ้งผู้เป็นพี่ใหญ่ที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูทางเข้ามาพักหนึ่งแล้ว ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร้อนให้น้องรองกับน้องสี่หันขวับไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน“เซียวหนานกงเป็นบุตรชายของฮูหยินจวนโหวก็จริง แต่มารดาของเขาเป็นภรรยาดั้งเดิมที่ไม่อาจหย่าขาดได้ ฐานะของนางเป็นเพียงหญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง ไม่มีตระกูลขุนนางคอยหนุนหลัง ต่างจากอนุภรรยาของเซียวจิ้งโหวที่นางเป็นถึงบุตรสาวคนรองของจวนตระกูลฮั่ว ตระกูลฮั่วนั้นเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ทำให้เซียวจิ้งโหวรักและเชิดชูนางเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งนางมีบุตรชายให้เซียวจิ้งโหวมากถึงสองคน สถานะของนางในจวนโหวนั้นจึงเหนือกว่ามารดาของเซียวหนานกงที่เป็นฮูหยินเอก" "พี่ใหญ่..." หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยเสียงอ้อยอิ่ง"น้องพี่... ตระกูลหยวนของเราอยู่ฝ่ายองค์รัชทายาท แต่ทว่าคนของจวนเซียวโหวอยู่ฝ่ายเดียวกับองค์ชายสี่ องค์รัชทายาทที่เปรียบดั่งเป็นพี่ชายของเจ้าอีกคนอยู่คนละขั้วอำนาจกับอง

บทที่ 5 ออดอ้อนออเซาะ (1)หยวนหนิงเซี่ยกลับมาใช้ชีวิตภายในจวนตระกูลหยวน แต่ละวันนางดื่มด่ำกับชีวิตอันแสนสงบสุข การย้อนอดีตของนางนับว่าไม่ได้ดีพร้อมนัก แต่ก็ไม่ได้ย่ำแย่ถึงเพียงนั้น อย่างไรการได้ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตของตัวเอง ก็ดีกว่าการเป็นแค่วิญญาณร้ายที่ทำอะไรไม่ได้เลยนางจดจำเรื่องราวในราชสำนักไม่ค่อยได้ ตอนนั้นนางถูกขังอยู่ในเรือนท้ายจวนสกุลโจวหลายปี แม้กระทั่งการเติบโตของบุตรชายนางก็ไม่ได้เป็นคนดูแล นางไม่แน่ใจว่าแต่ละฝ่ายลงมืออย่างไร แต่คิดดูแล้วลูกพี่ลูกน้ององค์รัชทายาทของนางมีความสามารถเหนือกว่าอีกฝ่ายอยู่มากโข ในอดีตนางผิดต่อองค์รัชทายาททำให้เขาพลอยถูกปลดพ้นตำแหน่ง ครานี้ขอเพียงนางปกป้องตระกูลหยวนของตนไว้ได้ ก็จะเหมือนเป็นการไถ่โทษและจะไม่มีสิ่งใดทำลายตำแหน่งองค์รัชทายาทลงได้“คุณหนูเจ้าคะ มีคนมาขอพบท่านเจ้าค่ะ” เสี่ยวผิงสาวใช้คนสนิทของหยวนหนิงเซี่ยรีบเดินปรี่เข้ามารายงานคุณหนูของตน“ใครกัน” หยวนหนิงเซี่ยเงยหน้าจากภาพวาดพู่กันในมือเพื่อจะถามสาวใช้ แต่ทว่าไม่ทันไรชายผู้นั้นก็บุกเข้ามาหานางถึง

บทที่ 6 สตรีที่น่าอิจฉา (1)การหมั้นหมายแลกเปลี่ยนสินสอดของสองตระกูลเป็นที่โจษจันกันไปทั่วเมืองหลวง เดิมทีโจวเสิ่นเยี่ยนนั้นเคยปล่อยข่าวลือเรื่องราวรักใคร่ของเขากับหยวนหนิงเซี่ยออกไปแล้ว แต่ทว่าเรื่องราวกลับพลิกผันด้วยข่าวการแต่งงานของคุณหนูหยวนกับเซียวซื่อจื่อแบบสายฟ้าแลบ ด้วยเหตุฉะนี้จึงทำให้มหาเสนาบดีหลิวที่เป็นดั่งมือขวาในเงามืดขององค์ชายสี่โกรธขึ้งจนหน้าดำหน้าแดง“เจ้าโง่เอ๊ย ข้าเห็นหน้าตาเจ้าดีที่สุดในบรรดาคนของข้า คารมเจ้าก็ยอดเยี่ยม ไฉนถึงได้ปล่อยให้นางเด็กนั่นหลุดมือไปได้” มหาเสนาบดีหลิวถีบไปที่อกของโจวเสิ่นเยี่ยนด้วยความเดือดดาล“ข้าคิดว่านางตกหลุมพรางข้าแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางถึงหันไปให้ความสนใจกับเซียวซื่อจื่อผู้นั้น” โจวเสิ่นเยี่ยนหยัดกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าผู้เป็นนาย แล้วเอ่ยต่ออย่างทันควัน แต่กระนั้นก็ไม่อาจทำให้มหาเสนาบดีหลิวใจเย็นลงได้“พยัคฆ์ไม่ออกลูกเป็นสุนัข นางคงไม่ใช่สุนัขที่เจ้าจะหลอกใช้ได้อย่างแน่นอน เจ้าโง่!! ออกไปไกล ๆ สายตาข้าเลยไป” มหาเสนาบด

บทที่ 7 ตื่นเถิดคนงาม (1)วันนี้เป็นวันมงคลของสหายเซียว ไม่แปลกที่เหล่าสหายรักจะมาร่วมยินดีกับเขา คนพวกนั้นกะเอาให้เขาตายคาจอกหรืออย่างไรกัน ทั้งที่เห็นเขาเมามายเอาป่านนี้ ยังคะยั้นคะยอจะให้เขาดื่มอีกอยู่ได้เซียวหนานกงผู้ขึ้นชื่อว่าพันจอกไม่เมามาย บัดนี้รู้สึกว่าร่างกายตนเดินซวนเซเสียการทรงตัวอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นเขาจะไม่หลับคอพับกลางอากาศเด็ดขาด เพราะยอดดวงใจของเขากำลังนั่งรอเขาอยู่ในห้องหอ ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายเขาก็ต้องเข้าหอกับภรรยาให้ได้‘แกร๊ก’ ทันทีที่บานประตูห้องหอเปิดออกกลิ่นสุราเข้มข้นก็ลอยคลุ้งตลบอบอวลในอากาศกลบกลิ่นดอกโม่ลี่จนมิด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ภายในห้องหับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสุราฉุนกึกจนแสบโพรงจมูกเซียวหนานกงยืนมองเจ้าสาวด้วยสายตาหวานเยิ้ม ไม่รู้ว่าหวานเยิ้มเพราะเห็นนางเป็นภรรยา หรือหวานเยิ้มเพราะเมาหนักกันแน่ เขาไม่มัวรอช้าอยู่อีก รีบเดินปรี่เข้าไปหานางที่เตียงนอน เขายกไม้ชั่งขึ้นมาเกี่ยวผ้าปิดหน้าสีแดงออก ใบหน้าที่เขาคุ้นตามาตั้งแต่เล็กจนโตวันนี้ดูงดงามเป็นพิเศษหยวนหนิงเซี่ยแย้มยิ้มร

บทที่ 8 ไม่นิ่งนอนใจ (1)“เจ้าก็เห็นแล้วใช่หรือไม่ แม้ข้าจะมีตำแหน่งซื่อจื่อ แต่ฐานะจริง ๆ กลับไม่ใช่อย่างที่เจ้าเห็น ข้าต้องคอยระวังทุกฝีก้าวเพื่อไม่ให้ตำแหน่งหลุดลอยไป” เซียวหนานกงเอ่ยกับภรรยาหลังจากเดินพ้นออกมาจากห้องโถงใหญ่ สีหน้าท่าทางของเขาดูลำบากใจมิใช่น้อย เขาคงกำลังรู้สึกผิดต่อนางเสียเต็มประดา“ท่านพี่ เราเพิ่งมีความสุขกันมาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ไฉนทำหน้าเศร้าแบบนี้แล้วเจ้าคะ ข้าเกิดมาในตระกูลที่ดีก็จริง แต่ไม่ใช่คนโง่เขลาเสียหน่อย อีกอย่างข้ายอมใครง่าย ๆ เสียที่ไหน ท่านมีนิสัยอ่อนโยนเหมือนมารดาท่านก็แล้วไปเถิด แต่ข้าหาใช่เป็นเช่นนั้น”หยวนหนิงเซี่ยยื่นมือไปกุมมือสามีเบา ๆ นางบีบเคล้นฝ่ามือของเขาเล่น กิริยาท่าทางออดอ้อนเช่นนี้นางไม่เคยทำกับใครมาก่อน“อนุฮั่วจัดการไม่ยากหรอกเจ้าค่ะ กับคนพรรค์นั้นข้ามีวิธีของข้า” หยวนหนิงเซี่ยเผยอริมฝีปากยิ้มกริ่ม นัยน์ตาของนางฉายประกายความซุกซนเล็กน้อย“เจ้าจะทำอะไร อย่าได้คิดก่อเรื่อง หรือทำอะไรอนุฮั่วเด็ดขาด ท่านพ่อหลงใหลอนุฮั่วมาก หากเกิดอะไรขึ้