All Chapters of หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่เป็นสตรีผู้โง่งม: Chapter 41 - Chapter 45

บทที่ 19 ส่งมอบตราลัญจกร (1)เซียวมู่เสวียนในตอนนี้มีร่างกายเป็นแค่เด็กห้าขวบ แต่ทว่าสติปัญญาของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ความทรงจำในอดีตอันโหดร้ายติดตัวเขามาเหมือนเงา ภาพแรกที่เขาจำได้คือใบหน้าอันงดงามของมารดาที่ส่งยิ้มให้แก่เขาเขาเกิดมาในตระกูลเซียว บิดาของเขาก็คือพ่อบุญธรรมในชาติก่อนอย่างเซียวหนานกง นี่เป็นความปรารถนาอันสูงสุดของเขา เขาสงสัยอยู่นานว่าเหตุใดทุกอย่างถึงได้แปรเปลี่ยนไป ทว่าเมื่อพินิจดูแล้ว ท่านแม่คงเป็นผู้กลับมาก่อนเขา เดิมทีเขาอยากจะบอกความจริงแก่ท่านแม่ เพียงแต่นางกลับมองว่าเขาเป็นเด็กที่แสนบริสุทธิ์ เซียวมู่เสวียนจึงไม่เคยคิดจะพูดเรื่องพวกนั้นออกมาเพื่อทำร้ายจิตใจของมารดาอีกทว่าในเวลานี้ มหาเสนาบดีหลิวกับองค์ชายสี่ถึงกับใช้ไพ่ใบสุดท้ายของตนเอง ปลุกระดมคนหลายฝ่ายให้ลุกฮือขึ้นมาก่อกบฏ หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง จุดจบสุดท้ายคงหนีไม่พ้นที่ตระกูลหยวนและตระกูลเซียวที่อยู่ฝ่ายเดียวกับองค์รัชทายาทจะต้องถูกกวาดล้างเขายอมไม่ได้ที่จะเห็นท่านแม่ล้มหายตายจากไปอีกครั้งดังนั้นก็มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะจัดการเรื่องทั้งหมดได้ เ

บทที่ 20 รู้แล้วอย่างไร (1)หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ หน้าซุ้มประตูทางเข้าของจวนสกุลเซียว“เจ้าท้องโตขนาดนี้ จะไปไหว้พระทำไมกัน” เซียวฮูหยินเอ่ยพลางมองสะใภ้ที่ดื้อรั้นซึ่งนางดึงดันจะพาตัวเองที่ท้องโตใกล้คลอดไปไหว้พระขอพรที่อารามซึ่งอยู่ไกลจากตัวเมืองความจริงวัดชุ่ยหลงเซียงไม่ใช่วัดที่ห่างไกลขนาดนั้น เพียงอยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่เท่าไหร่ หยวนหนิงเซี่ยรู้ดีว่านางกำลังท้อง เพียงแต่หากไม่ไปตอนนี้ พอหลังคลอดจะเดินทางก็ยิ่งไม่มีโอกาส ดังนั้นวันนี้นางจะต้องเดินทางไปที่นั่นให้ได้วันนี้ตั้งใจจะไปไหว้ขอพร ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เมตตานาง และลูกชายของนาง ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมาแก้ไขชะตาชีวิตของตัวเอง นางตั้งใจแล้วว่าต่อจากนี้นางจะตั้งใจหมั่นทำความดีเท่าที่ทำได้ เพื่อชดเชยสิ่งที่นางและลูกเคยกระทำผิดพลาดมาในอดีต  “ท่านย่า แต่ข้าอยากไปเที่ยว ข้าจะดูแลท่านแม่เองขอรับ” เซียวมู่เสวียนเอ่ยปากออกหน้าแทนมารดา ท่านย่าหลงรักเขาและตามใจเขามากที่สุด หากเขาเป็นคนเอ่ยปาก ท่านย่าย่อมไม่ห้ามปรามท่านแม่อีก“เจ้าตัวแค่นี้จะท

บทที่ 21 จบสิ้นเสียทีย๊ากกก!ทันทีที่เกิดเสียงหวีดหวิวจากการเป่าก้านนิ้วมือ เพียงชั่วอึดใจเดียว เหยี่ยวตัวใหญ่ปีกหนาตาแดงก่ำก็บินโฉบตัวลงมาจากกิ่งไม้สูง มันเกี่ยวกรงเล็บเข้าที่ใบหน้าของโจวเสิ่นเยี่ยนกระทั่งเขาล้มหงายหลังเทิ้ม“นกเหยี่ยวที่ท่านลุงสามให้เจ้าเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสองปีก่อน เจ้าเลี้ยงไว้และเฝ้าฝึกฝนมันมาเป็นปี ๆ เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนหนิงเซี่ยประหลาดใจนัก ที่เห็นเหยี่ยวของบุตรชายบินโฉบลงมาช่วย มันมีชื่อว่าเจ้าถังเป่า ชื่อของมันฟังดูน่ารักทีเดียว แต่ทว่ากลิ่นอายสังหารในดวงตาของมันไม่ได้ดูน่ารักเหมือนชื่อของมันเลยสักนิด“สิ่งที่ลูกจะทำให้ท่านแม่แปลกใจยังไม่หมดเพียงเท่านี้ขอรับ” เด็กน้อยคลี่ยิ้มมุมปาก แววตาของเขาคมกริบขึ้นประกายวาววับดูมีเลศนัย“ยังมีอีกงั้นหรือ?”พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเลยด้วยซ้ำ จู่ ๆ ชายร่างสูงโปร่งปราดเปรียวก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน เขาคนนี้มีชื่อว่าติงชวี่เป็นองครักษ์เงาฝีมือดีที่ท่านลุงฮ่องเต้ยกให้เ