บททั้งหมดของ หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่เป็นสตรีผู้โง่งม: บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่ 14 กลับจวนตระกูลหยวน (1)เซียวหนานกงที่นั่งอยู่ภายในห้องหนังสือ เขาถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อเห็นน้ำตาของนาง เขาอยากจะเข้าไปกอดปลอบนาง แต่เพราะความรู้สึกหวาดระแวงบางอย่าง ความรู้สึกคิดไม่ตก และเพราะความรู้สึกสับสนงุนงงที่ผุดขึ้นมาในโสตสมองกะทันหัน เขาจึงไม่อาจทำใจปลอบโยนนางได้ในเวลานี้ ทั้งที่ในใจก็เจ็บปวดยิ่งนักในขณะที่ฉู่เป่ยอ๋องพยายามสืบถึงเรื่องการตายของบุตรชายคนรองตระกูลเซียว จนไม่ได้สนใจบุตรชายคนที่สามของตระกูลเซียว เซียวอู่หานเขาก็กลับเมืองหลวงมาด้วยสีหน้าซีดเซียวคล้ายคนป่วยหนัก อาการป่วยของเขาปรากฏบนเนื้อตัวเป็นจุดแดง ๆ หลายแห่ง ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้หยวนหนิงเซี่ยรู้ดีทุกอย่าง ว่าเซียวอู่หานป่วยเป็นอะไร เพราะสายของบิดาส่งข่าวถึงนางมาก่อนแล้ว นางจึงได้บอกกล่าวเรื่องนี้แก่เซียวฮูหยิน และฝากบอกคนสนิทของเซียวหนานกงไว้ ว่าต่อจากนี้ไปให้ดูแลจัดการเรื่องในจวนให้ดี ๆ ส่วนตัวนางเลือกที่จะเดินทางกลับไปอยู่ที่จวนสกุลหยวนเช่นเดิมส่วนเหตุผลที่ทำให้นางตัดสินใจเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า... ตั้งแต่คืนวันนั้นเซียวหนานกงก็หายอ

บทที่ 15 เป็นเช่นนี้หรอกหรือ (1)ค่ำคืนที่เงียบสงัด เสียงร้องของหยวนหนิงเซี่ยชัดเจนจนทำให้ผู้คนในจวนสกุลหยวนออกอาการแตกตื่น“โอ๊ยยย” หยวนหนิงเซี่ยร้องออกมาเสียงหลง มีน้ำใส ๆ ไหลออกมาจากหว่างขา สีหน้าของนางซีดเซียว การคลอดในฤดูหนาวทรมานยิ่งนัก“คะ คุณหนู” เสี่ยวผิงเอ่ยกับเจ้านายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“รีบไปตามหมอตำแยมา ให้คนไปแจ้งท่านพ่อ ท่านแม่ด้วย ว่าข้าจะคลอดแล้ว” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยกับสาวใช้คนสนิท ก่อนจะมีสาวใช้อีกคนรีบเข้ามาประคองนางไปยังห้องคลอดบัดนี้ห้องคลอดด้านข้างถูกเตรียมไว้เป็นอย่างดี น่าเสียดายเหลือเกินที่ไม่ว่าจะชาติไหน นางก็ต้องคลอดอย่างเดียวดาย ไร้เงาของผู้เป็นสามีหยวนหนิงเซี่ยไม่รู้อะไรเลย จนกระทั่งการคลอดเริ่มต้น นางเจ็บปวดเหลือเกิน การคลอดผ่านไปอย่างยากลำบากเป็นเวลาหลายชั่วยาม คนสกุลหยวนแต่ละคนต่างนั่งไม่ติด หยวนเหลียงผู้เป็นบิดา เขามีบุตรสาวแสนรักอยู่เพียงคนเดียว หากนางเป็นอะไรไป เขาจะทำเช่นไร“ไม่น่าให้นางแต่งงานเลย เจ้าคนสารเลวแซ่เซียว เจ้าลูกศิษย์อกตัญญู ไอ

บทที่ 16 หวนกลับมา (1)“ขะ ขอน้ำหน่อย” หยวนหนิงเซี่ยสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยอาการแสบคอไปหมด คนข้างกายที่นั่งเฝ้านางอยู่ไม่ห่าง ทั้งที่อ่อนเพลียจนสัปหงกไปไม่รู้กี่ครั้ง เขารีบกุลีกุจอไปหยิบกาน้ำชา รินใส่จอก และป้อนนางในทันที“เซี่ยเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง” เซียวหนานกงโอบประคองร่างของภรรยาพลางป้อนชาอย่างเบามือ หน้าตาของเขาซูบซีด ดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง“ลูก... ลูกข้าอยู่ที่ใด” หยวนหนิงเซี่ยแสบคอจนเสียงแหบแห้งไปหมด นางพยายามถามหาถึงลูกอย่างเดียว แทบไม่สนใจชายหนุ่มตรงหน้าเลย“ลูกอยู่กับแม่นม เป็นแม่ของเจ้าช่วยเลี้ยงดูเขาอยู่ บางครั้งก็เป็นท่านย่าของเขามาดูแล” เซียวหนานกงตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เด็กคนนั้นสุขสบายเป็นอย่างยิ่ง แทบไม่ได้นอนลงกับเปลเลยสักครั้ง หากไม่ถูกท่านยายอุ้มก็เป็นท่านตา บางทีท่านย่าก็มาเยี่ยมหาเขา แม้แต่บิดาผู้เย็นชาของเขาอย่างเซียวจิ้งก็ยังมาที่นี่บ่อยครั้งนัก“ท่านหายโกรธข้าแล้วหรือ?” เมื่อได้ยินว่าบุตรชายของตนสบายดี และมีคนดูแลอย่างดี หยวนหนิงเ

บทที่ 17 จงระวังตัวไว้ (1)เวลาผ่านไปห้าปีเต็มเรื่องราวภายในเมืองหลวงสงบนิ่ง หยวนหนิงเซี่ยใช้ชีวิตภายในจวนสกุลเซียวอย่างมีความสุข ท่านพ่อสามีไม่ได้หมางเมินภรรยาเหมือนเช่นในอดีต เขากลับมารักใคร่กัน แม้จะมีความห่างเหินอยู่บ้าง แต่ก็มีหลานชายตัวน้อยเป็นสะพานให้พวกเขากลับเข้าหากันในที่สุดหยวนหนิงเซี่ยเองก็พอทราบว่าในตำหนักบูรพาเกิดเรื่องมากมาย องค์รัชทายาททราบเรื่องราวดีทุกอย่าง เขากระทำตัวเฉกเช่นเดิม แต่กลับเพิ่มความระมัดระวัง และคอยดูแลไท่จื่อเฟยมาโดยตลอด จนทั้งสองเริ่มรู้ใจกัน จากไม่รักใคร่มากนัก ก็กลายเป็นรักใคร่อย่างยิ่ง“เจ้าทำสีหน้าแบบนั้น กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่หรือ” เซียวหนานกงที่ตอนนี้เข้ารับราชการในสำนักราชเลขาแล้วก็ดูภูมิฐานและดูมีอำนาจบารมีอยู่ไม่น้อย เขาถามไถ่หยวนหนิงเซี่ยที่กำลังเหม่อลอยอยู่“ข้าคิดว่ามันเงียบสงบเกินไป ลางสังหรณ์บางอย่างบอกกับข้าว่า อีกไม่นานคงเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นมา” ตั้งแต่มีเรื่องเข้าใจผิดกันครั้งนั้น หยวนหนิงเซี่ยก็ไม่เคยมีอะไรปิดบังเซียวหนานกงอ

บทที่ 18 ถึงคราววิกฤติ (1)ภายในเมืองหลวงที่เคยเงียบสงบ ในที่สุดก็ถึงคราววุ่นวาย ฮ่องเต้ที่ร่างกายแข็งแรง อยู่ดี ๆ ก็เกิดประชวรขึ้นมาอย่างหนักจนไม่อาจว่าราชการได้ ทั้งวังหลวงวุ่นวายไปหมด วังหลังเองก็ไม่แตกต่างกัน ฮองเฮาอยู่ข้างพระวรกาย คอยดูแลฮ่องเต้มิห่าง ส่วนหวงกุ้ยเฟยผู้เป็นมารดาขององค์รัชทายาท ได้รับหน้าที่ให้ออกว่าราชการแทนฮ่องเต้เป็นการชั่วคราว แต่เหล่าบรรดาขุนนางกลับไม่พอใจ เวียนกันส่งหนังสือถวายฎีกาไม่ยอมรับหวงกุ้ยเฟยในการว่าราชการแทนพระองค์ด้านของเซียวหนานกงที่ทำงานให้กับองค์รัชทายาทและสำนักราชเลขาธิการ เมื่อเกิดความโกลาหลขึ้น เขาก็ย่อมต้องทำงานหนักมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว เป็นอย่างที่หยวนหนิงเซี่ยกำลังกังวลอยู่จริง ๆ ด้วย ว่าบัดนี้เมืองหลวงเงียบสงบมากจนเกินไป ลางสังหรณ์นั้นบอกนางว่า อีกไม่นานย่อมต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น การก่อกบฏเกิดขึ้นเร็วกว่าที่นางคาดเดา ตอนนี้นางกำลังท้องอยู่ นางจะวิ่งเต้นทำอะไรมากก็ไม่ได้ ประเดี๋ยวจะส่งผลเสียต่อลูกในครรภ์เห้อ… เหตุการณ์นี้ไม่ควรเกิดขึ้นตอนนี้เลย ยิ่ง