หวนคืนมาครานี้ ข้าจะไม่เป็นสตรีผู้โง่งม의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

บทนำ ความผิดพลาดในอดีต (1)“ท่านแม่... ข้าขออภัย” เสียงสั่นเครือของบุตรชายเอ่ย เขายืนมองผู้เป็นมารดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ความเจ็บปวดภายในใจของเขาไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ หยวนหนิงเซี่ย ดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดอยู่ต่อหน้าบุตรชายยาพิษร้ายกาจทำลายอวัยวะภายในของนางมาเนิ่นนาน ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะพรากชีวิตของนาง ความเจ็บปวดจากการโดนพิษฮวาเฉาทำให้นางทุกข์ทรมานเป็นอย่างยิ่งถึงแม้ว่าบุตรชายจะไม่ได้หาทางช่วยชีวิตนาง เอาแต่ยืนมองนางเฉย ๆ เช่นนี้ แต่ทว่านางกลับไม่เจ็บแค้นเคืองโกรธบุตรชายของตนอย่าง โจวมู่เสวียน เลยแม้แต่น้อย เพราะความโง่เขลาในยามที่นางยังเยาว์วัย เป็นที่มาและเป็นบ่อเกิดของปัญหาทั้งหมด จึงทำให้นางมีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนี้ในตอนนั้นนางช่างเป็นสตรีที่ไร้เดียงสานักตอนนั้นนางเป็นถึงบุตรสาวเพียงคนเดียวของจวนแม่ทัพหยวนเหลียง นางมีพี่ชายทั้งหมดสามคน พวกเขาล้วนแต่ดำเนินรอยตามบิดาทั้งหมด เว้นเสียแต่นางที่ไม่เอาไหน แต่ทว่าท่านพ่อของนางก็ยังรักนางยิ่ง พี่ชายทั้งสามคนของนางล้วนแต่เฝ้าถนอมนางดั่งดาวล้อมเดือนปีนั้นนางได้พบกับ โจวเสิ่นเยี่ยน โดยบังเ

บทที่ 1 หารือเรื่องออกเรือน (1)ณ จวนแม่ทัพตระกูลหยวนแดดร่มลมตก สองสตรีต่างวัยกำลังนั่งจิบชากินขนมอยู่ในศาลาทรงหกเหลี่ยมในสวนหย่อม ท่าทางของหยวนหนิงเซี่ยในตอนนี้ดูเกียจคร้านยิ่งนัก แต่กระนั้นผู้เป็นมารดาก็ไม่ได้ถือสา เพราะนางก็เป็นของนางเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร“งานเลี้ยงตระกูลไป๋ครั้งนี้จะไม่ไปไม่ได้แล้วนะเซี่ยเอ๋อร์ หลายเดือนแล้วที่เจ้าไม่ยอมออกจากจวนไปไหนเลย อยู่อุดอู้แต่ในจวนเจ้าไม่เบื่อบ้างหรือไร นี่เป็นช่วงเวลาทองของหญิงสาว เจ้าควรออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง” ซูเนี่ยนอี๋ผู้เป็นฮูหยินของจวนแม่ทัพกล่าวกับบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงตั้งแต่บุตรสาวของนางหายป่วยครั้งนั้น เซี่ยเอ๋อร์ก็ไม่ยอมออกจากจวนไปไหนอีกเลย ทั้งที่เมื่อก่อนนางเป็นคนที่ชอบออกไปเที่ยวเล่นจนเป็นชีวิตจิตใจ มาบัดนี้กลับทำตัวเบื่อหน่ายโลก ไม่ยอมออกไปพบเจอผู้คน เห็นเป็นเช่นนี้หัวอกผู้เป็นมารดาก็นึกห่วงใยยิ่งนัก“ข้าไม่อยากไปเจ้าค่ะ” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยหนึ่งคำก็หยิบขนมเข้าปากหนึ่งคำ ท่าทางไม่สำรวมของนางมันน่าตียิ่งนัก“แล้วเจ้าไม่คิดถึงเรื่องแต่งงานบ้างหรือ สตรีปักปิ่นแล้ว อีกไม่นานก็ควรออกเรือน หาใช่อุดอู้อยู่แต่ในจวน บิดาเจ้านึกเป

บทที่ 2 คนที่นางเลือก (1)หยวนหนิงเซี่ยในวันนี้นางถูกมารดาจับแต่งกายอย่างงดงามด้วยเสื้อเป้ยจื่อตัวยาวสีขาวนวล สาบเสื้อปักลายเส้นไหมสีเงินละเอียดลออ ทั้งยังสวมเอี๊ยมคาดหน้าอกสีขาวสะดุดตา รัดทรวดทรงให้ดูเรียบร้อย แต่ขณะเดียวกันก็ดูเย้ายวนตาเล็ก ๆกระโปรงจีบรอบตัวทิ้งตัวสยายดุจหางหงส์ ทุกครั้งที่ย่างก้าวชายกระโปรงของนางจะสะบัดเคลื่อนไหวอย่างงดงาม ลายดอกไม้ที่ถูกปักลงบนชายกระโปรงซึ่งช่วยเพิ่มความอ่อนหวานให้นางได้ดีก็คือดอกท้อ หยวนหนิงเซี่ยไม่ใช่ยอดหญิงงามล่มเมือง ไม่ใช่หญิงสาวผู้สูงศักดิ์จนถึงขั้นที่ผู้คนต้องหมอบคำนับกราบกราน แต่ทว่าสถานะของนางนับว่าโดดเด่นอยู่ไม่น้อย นางเป็นถึงบุตรีของจวนแม่ทัพ หนำซ้ำยังเป็นหลานสาวที่พระสนมอวิ๋นกุ้ยเฟยรักใคร่เอ็นดู ผู้ใดจะไม่ให้เกียรตินางและจะไม่ชอบขี้หน้านางก็ต้องคิดให้มากสักหน่อยหยวนหนิงเซี่ยเดินเข้ามาในงานเลี้ยงของจวนสกุลเหวินด้วยท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาหงส์ขาว แม้รูปโฉมของนางไม่ได้จัดว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเหอฉี แต่รูปปากเล็ก ๆ จิ้มลิ้มนั้น เส้นคิ้วที่เรียวโค้งปานคันศรนั้น ปลา

บทที่ 2 คนที่นางเลือก (3) เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นหยวนหนิงเซี่ยก็ไม่ได้พิรี้พิไรเข้าไปหาเซียวหนานกงจนดูเกินงาม นางผ่านโลกมามาก นางรู้จักวางตัว หากเข้าหาฝ่ายชายมากไป อาจทำให้ท่านพ่อนางขายหน้าเอาได้ อย่างไรเซียวหนานกงผู้นั้นก็หนีนางไม่พ้นหรอก ขนาดชาติที่แล้ว นางแต่งงานกับชายอื่นไปแล้ว มีบุตรกับชายอื่นไปแล้ว กระทั่งนางตายไปแล้วเขาก็ยังไม่ลืมนาง คอยเวียนวนไปดื่มเหล้าอยู่หน้าหลุมศพนางอยู่บ่อย ๆความรักที่เซียวหนานกงมีให้นางช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งนัก เสียดายที่ชาตินั้นนางกับเขาแคล้วคลาดกัน ดังนั้นชาตินี้นางจะไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นอีก นางจะไม่แคล้วคลาดกับเขา นางจะสนองความรักความปรารถนาที่เขามีต่อนางบุรุษเช่นเขานี่แหละที่นางจะแต่งงานด้วย!หยวนหนิงเซี่ยนั่งชมเหล่านางระบำร่ายรำไปพลาง กินขนมไปพลางก็ฉุกคิดเรื่องนี้ไปพลาง แม้สายตาของนางจะไม่ได้จับจ้องอยู่ที่เขาเป็นพิเศษ แต่โสตสำนึกในสมองน้อย ๆ ของนางนั้นล้วนคิดถึงแต่เรื่องของเขาและเรื่องที่ตนเคยผิดพลาดในอดีตงานเลี้ยงวันนี้จบลงอย่างราบรื่น แม้บางจังหวะจะดูน่าเบื่อไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็

บทที่ 3 สืบเสาะ (2) “ข้าชอบพอโจวเสิ่นเยี่ยนงั้นหรือ? ท่านพี่... ก่อนนี้ข้าเคยมาที่นี่แล้วหรือเจ้าคะ?” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยถามพี่ชาย เพื่อยืนยันว่านางจำช่วงเวลาผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงจริงหรือไม่“หลายครั้งทีเดียว ข้านึกว่าเจ้าพอใจโจวเสิ่นเยี่ยนเสียอีก ผลงานเขาก็ดี นิสัยก็พอใช้ได้ แต่ดูเป็นคนซับซ้อนไปสักหน่อย อีกทั้งยังเป็นคนฝ่ายขององค์ชายสี่ ดังนั้นคนผู้นี้ไว้ใจไม่ค่อยได้” หยวนวั่งเฟิงเอ่ยข้อเท็จจริงให้น้องสาวฟังเขาจดจำได้ว่าน้องสาวเคยพูดว่าชอบอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก และอยากให้อีกฝ่ายเป็นสามี อยากให้จวนหยวนส่งแม่สื่อไปพูดคุย เพียงแต่ท่านพ่อไม่เห็นด้วย เขาเองก็เช่นกัน เรื่องส่งแม่สื่อไปพูดคุยจึงยังไม่เกิดขึ้น แต่กระนั้นก็ไม่มีการกีดขวางการพบปะของหญิงชายทั้งสอง เพราะน้องสาวเป็นดั่งไข่มุกในอุ้งมือของพวกเขา จะบีบบังคับฝืนใจนางไม่ให้พบปะกับชายในดวงใจก็ไม่อาจทำได้จริง ๆ“ข้าชอบเขางั้นหรือ อืม... แต่ช่างมันเถอะ... เอาเป็นว่าตอนนี้ข้าไม่ชอบเขาแล้ว” หยวนหนิงเซี่ยคาดเดาเวลาผิด ทว่าก็ไม่แปลกนัก เวลาผ่านมานับหลาย