จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 7

“ขอแค่คุณไม่ก่อเรื่อง คุณจะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของผมลู่เยี่ยนตลอดไป และลูกของเราก็จะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลลู่ตลอดไป”คำพูดของเขาทำให้บริเวณหน้าท้องของฉันที่เพิ่งจะทุเลาลง กลับปรากฏความเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างถี่ๆ อีกครั้งฉันมองดูใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมของเขา ทว่าบนนั้นกลับมองไม่เห็นเค้าโครงของเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในความทรงจำคนนั้นเลยแม้แต่น้อยลู่เยี่ยนเขาเปลี่ยนไปแล้ว หรือบางทีฉันอาจไม่เคยทำความเข้าใจเขาเลยตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงสิ้นสุดพูดจบ เขาก็วางแอปเปิ้ลลูกนั้นลงแล้วหันหลังเดินจากไปเพียงชั่วเวลาบ่ายเดียว หมอก็อนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้แล้วลู่เยี่ยนตั้งใจจะไปส่งฉันที่บ้าน แต่พอเดินพ้นประตูออกมาได้ไม่ทันไร พยาบาลก็เดินเข้ามาแจ้งว่าเสิ่นรั่วเฟยฟื้นแล้วมือที่ถือเสื้อผ้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคลึงหน้าผากเบาๆ และมองมาทางฉันด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย“อินอิน รั่วเฟยเขาไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ตรงนี้ยังขาดคนดูแลอยู่ชั่วคราว วันนี้คุณกลับไปเองก่อนแล้วกันนะ”ฉันพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง และปล่อยวางความคาดหวังริบหรี่เส้นสุดท้ายในก้นบึ้งของหัวใจลงอย่างแท้จริงลู่เยี่ยน

วินาทีต่อมา บานประตูกลับถูกผลักเปิดออกมาจากด้านในเสิ่นรั่วเฟยที่สวมชุดนอนของฉัน เมื่อเห็นฉันกำลังยืนจ้องมองลูกบิดประตูเธอก็แลบลิ้นใส่ฉัน พลางส่งยิ้มให้ด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน“คุณนายคะ พอดีประธานลู่เปลี่ยนรหัสผ่านใหม่น่ะค่ะ ฉันเองก็ยังไม่มีโอกาสได้บอกคุณเลย”“ความจำของฉันแย่มากเลย วันครบรอบแต่งงานของพวกคุณฉันจำไม่ได้ ประธานลู่เขาก็เลยเปลี่ยนรหัสผ่านให้เป็นวันเกิดของฉันแทน”ฉันเงยหน้าขึ้นมองลู่เยี่ยน แต่เขากลับเบนสายตาหนีไม่ยอมสบตาด้วย“ผมพาตัวรั่วเฟยกลับมาดูแลที่บ้านสักพัก คุณอย่าคิดมากไปเลย”ฉันพยักหน้ารับด้วยท่าทีเรียบเฉย ไม่มีอะไรที่จำเป็นต้องเก็บเอาไปคิดมากอีกแล้วเสิ่นรั่วเฟยรีบเข้ามาดึงมือฉันไว้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น “คุณนายคะ เมื่อบ่ายวันนี้ฉันกับประธานลู่เพิ่งจะพากันไปเลือกซื้อข้าวของให้เจ้าตัวเล็กมาตั้งเยอะแยะเลยค่ะ”พูดไปพลาง มือข้างหนึ่งของเธอก็ดึงตัวฉันไว้ ส่วนมืออีกข้างก็จูงลู่เยี่ยนเอาไว้แล้วพากันเดินตรงไปยังห้องนอนแขกภายในห้องนั้นถูกอัดแน่นไปด้วยเตียงเด็กอ่อน รถเข็นเด็ก รวมถึงของเล่นจนแทบไม่มีที่ว่างเสิ่นรั่วเฟยคอยหยิบของแต่ละชิ้นขึ้นมาแนะนำให้ฉันฟังทีละอย

ลู่เยี่ยนรู้สึกราวกับโลกมืดมนลงกะทันหันสวี่อินจากเขาไปแล้วจริงๆเขารู้สึกถึงความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาสวี่อินไม่เคยหายไปจากโลกของเขาอย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใยขนาดนี้มาก่อนโลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก สวี่อินอยากจะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแล้วเขาจะไปหาเธอเจอได้ยังไงน้ำตาของเขาไหลรินออกมาอย่างเงียบงันเขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป จึงตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งหมอและพยาบาลต้องรีบเข้ามาช่วยกันดึงตัวเขาเอาไว้เขาเดินอย่างคนไร้สติกลับมาที่ห้องผู้ป่วยของเสิ่นรั่วเฟยแต่กลับบังเอิญมาเห็นเสิ่นรั่วเฟยกำลังยืนคุยอยู่กับหมอพอดีนับเป็นครั้งแรกที่ลู่เยี่ยนไม่ยอมเคาะประตู ทว่ากลับแอบแนบหูฟังอยู่ตรงหน้าประตูแทน“คุณเสิ่นครับ เงินที่คุณสัญญาไว้จะโอนเข้าบัญชีเมื่อไหร่ครับ พวกเราคนทำงานก็ลำบากเหมือนกัน! การช่วยคุณปลอมแปลงเอกสารประวัติการรักษามันมีความเสี่ยงสูงมากเลยนะ”เสิ่นรั่วเฟยแสดงสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน “รู้แล้วน่า ฉันอุตส่าห์ไล่นังแพศยาสวี่อินนั่นออกไปได้แล้ว! ถึงตอนนั้นตระกูลลู่ทั้งตระกูลก็เป็นของฉัน คุณยังต้องกลัวว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายเงินห้าล้านนั่นอีกหรือไง!”ลู่เยี่ยนก้าวถอยหลังโ