تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 5
أحدث فصل
จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว บทที่ 7
เช้าวันรุ่งขึ้นพอตื่นมา ฉันรู้สึกเพียงแค่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเขายังจะเอาอีก ฉันเลยเตะเขาออกไปเต็มแรงเขาทำอาหารเช้าให้ฉันด้วยท่าทางตัดพ้อฉันตอบรับการขอแต่งงานบนบอลลูนที่โจวเย่วางแผนไว้อย่างพิถีพิถันสามเดือนหลังจากขอแต่งงาน ฉันกับโจวเย่เดินทางกลับประเทศพร้อมกันเพื่อเตรียมฟ้องหย่าอย่างเป็นทางการในวันฟ้องหย่า ฉันได้พบกับลู่เยี่ยนอีกครั้งสามเดือนผ่านไป ใบหน้าของลู่เยี่ยนปรากฎขึ้นตรงหน้าฉันอีกครั้งฉันอดไม่ได้ที่จะแสดงความรังเกียจออกมาทางสีหน้าทันทีที่เห็นหน้าฉัน สีหน้าของลู่เยี่ยนก็เต็มไปด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความประหม่า“อินอิน คุณหายไปไหนมาตลอดช่วงที่ผ่านมา คุณรู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณแค่ไหน!”เห็นฉันไม่พูดอะไร ลู่เยี่ยนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“อินอิน ขอโทษนะ ผมผิดไปแล้ว ผมเห็นธาตุแท้ของเสิ่นรั่วเฟยแล้ว หล่อนเป็นนังสารเลว! ตอนนี้หล่อนได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับแล้ว”“อินอิน คุณให้อภัยผมได้ไหม?”ฉันจ้องมองเขาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยคำว่า ไม่ ออกมาท่ามกลางแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเขา“แต่คนเราไม่สามารถย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว และฉันก็ทำไม่
จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว บทที่ 6
ลู่เยี่ยนรู้สึกราวกับโลกมืดมนลงกะทันหันสวี่อินจากเขาไปแล้วจริงๆเขารู้สึกถึงความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาสวี่อินไม่เคยหายไปจากโลกของเขาอย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใยขนาดนี้มาก่อนโลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก สวี่อินอยากจะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแล้วเขาจะไปหาเธอเจอได้ยังไงน้ำตาของเขาไหลรินออกมาอย่างเงียบงันเขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป จึงตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งหมอและพยาบาลต้องรีบเข้ามาช่วยกันดึงตัวเขาเอาไว้เขาเดินอย่างคนไร้สติกลับมาที่ห้องผู้ป่วยของเสิ่นรั่วเฟยแต่กลับบังเอิญมาเห็นเสิ่นรั่วเฟยกำลังยืนคุยอยู่กับหมอพอดีนับเป็นครั้งแรกที่ลู่เยี่ยนไม่ยอมเคาะประตู ทว่ากลับแอบแนบหูฟังอยู่ตรงหน้าประตูแทน“คุณเสิ่นครับ เงินที่คุณสัญญาไว้จะโอนเข้าบัญชีเมื่อไหร่ครับ พวกเราคนทำงานก็ลำบากเหมือนกัน! การช่วยคุณปลอมแปลงเอกสารประวัติการรักษามันมีความเสี่ยงสูงมากเลยนะ”เสิ่นรั่วเฟยแสดงสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน “รู้แล้วน่า ฉันอุตส่าห์ไล่นังแพศยาสวี่อินนั่นออกไปได้แล้ว! ถึงตอนนั้นตระกูลลู่ทั้งตระกูลก็เป็นของฉัน คุณยังต้องกลัวว่าฉันไม่มีปัญญาจ่ายเงินห้าล้านนั่นอีกหรือไง!”ลู่เยี่ยนก้าวถอยหลังโ
จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว บทที่ 5
ตอนที่ลู่เยี่ยนอุ้มเสิ่นรั่วเฟยที่เนื้อตัวชุ่มด้วยเลือดไปโรงพยาบาลในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกลนลานและหวาดหวั่นอยู่ตลอดเวลาเบื้องหน้าของเขามักจะผุดภาพใบหน้าที่เศร้าโศกเจียนตายของสวี่อินขึ้นมาไม่หยุดก้นบึ้งของหัวใจเขาพลันกระตุกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรงเขาอดคิดไม่ได้ว่า ครั้งนี้ตัวเองทำเกินไปแล้วจริงๆ หรือเปล่าบางทีสวี่อินอาจจะแค่หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ตอนนี้รั่วเฟยก็ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิตแล้วไม่ใช่รึไงสวี่อินก็แค่สภาพจิตใจย่ำแย่เพราะกำลังตั้งท้อง ทำไมตัวเองถึงเห็นใจเธอสักนิดไม่ได้นะ?ตอนที่หมอมาแจ้งว่าเสิ่นรั่วเฟยฟื้นแล้ว ในสมองของเขากลับมีแต่ภาพของสวี่อินเต็มไปหมดสวี่อินผู้เคยแจกยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ผลิบานให้เขามานับครั้งไม่ถ้วนในวัยเยาว์แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เธอไม่เคยยิ้มให้เขาอีกเลยเป็นตอนที่เขานอกใจครั้งแรก หรือครั้งที่สองกันนะเขาจำไม่ได้แล้วจริงๆเสิ่นรั่วเฟยที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ตามตัว มองมาที่เขาด้วยนัยน์ตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา“ประธานลู่คะ เรื่องนี้อย่าไปตำหนิคุณนายเลยนะคะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรมาอยู่ข้างกายคุณเลย ไม่ควรมาทำตัวขวาง
จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว บทที่ 4
วินาทีต่อมา บานประตูกลับถูกผลักเปิดออกมาจากด้านในเสิ่นรั่วเฟยที่สวมชุดนอนของฉัน เมื่อเห็นฉันกำลังยืนจ้องมองลูกบิดประตูเธอก็แลบลิ้นใส่ฉัน พลางส่งยิ้มให้ด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน“คุณนายคะ พอดีประธานลู่เปลี่ยนรหัสผ่านใหม่น่ะค่ะ ฉันเองก็ยังไม่มีโอกาสได้บอกคุณเลย”“ความจำของฉันแย่มากเลย วันครบรอบแต่งงานของพวกคุณฉันจำไม่ได้ ประธานลู่เขาก็เลยเปลี่ยนรหัสผ่านให้เป็นวันเกิดของฉันแทน”ฉันเงยหน้าขึ้นมองลู่เยี่ยน แต่เขากลับเบนสายตาหนีไม่ยอมสบตาด้วย“ผมพาตัวรั่วเฟยกลับมาดูแลที่บ้านสักพัก คุณอย่าคิดมากไปเลย”ฉันพยักหน้ารับด้วยท่าทีเรียบเฉย ไม่มีอะไรที่จำเป็นต้องเก็บเอาไปคิดมากอีกแล้วเสิ่นรั่วเฟยรีบเข้ามาดึงมือฉันไว้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น “คุณนายคะ เมื่อบ่ายวันนี้ฉันกับประธานลู่เพิ่งจะพากันไปเลือกซื้อข้าวของให้เจ้าตัวเล็กมาตั้งเยอะแยะเลยค่ะ”พูดไปพลาง มือข้างหนึ่งของเธอก็ดึงตัวฉันไว้ ส่วนมืออีกข้างก็จูงลู่เยี่ยนเอาไว้แล้วพากันเดินตรงไปยังห้องนอนแขกภายในห้องนั้นถูกอัดแน่นไปด้วยเตียงเด็กอ่อน รถเข็นเด็ก รวมถึงของเล่นจนแทบไม่มีที่ว่างเสิ่นรั่วเฟยคอยหยิบของแต่ละชิ้นขึ้นมาแนะนำให้ฉันฟังทีละอย
จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว บทที่ 3
ตอนนั้นฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อผลักลู่เยี่ยนให้ออกห่าง ทว่าตัวฉันเองกลับถูกเศษกระจกแทงทะลุเข้าไปในปอดหมอถึงกับต้องออกใบแจ้งภาวะผู้ป่วยวิกฤตติดต่อกันถึงสามฉบับลู่เยี่ยนร้องไห้จนเสียงแหบแห้งอยู่นอกห้องผ่าตัด บอกว่าถ้าฉันตายเขาก็จะไม่ขออยู่ต่อแล้วเดิมทีฉันสะลึมสะลือจวนจะหลับอยู่แล้ว พอได้ยินประโยคนี้ของเขาเข้าก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันทีตอนที่ถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดก็เป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงให้หลังแล้ว วินาทีที่ลืมตาขึ้นมาคนที่เป็นโรคขยาดความสกปรกและรักความสะอาดปานนี้อย่างลู่เยี่ยน ปรากฏตัวตรงหน้าฉันในสภาพที่สะบักสะบอมเป็นครั้งแรกขอบตาแดงบวม ตอหนวดขึ้นเป็นสีเขียวครึ้มในแววตาของเขาคล้ายมีเปลวไฟไหวระริก เขาเอ่ยปากพูดที่ข้างหูของฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างถึงที่สุด“นับแต่นี้เป็นต้นไป จะไม่มีเรื่องราวใดๆ สามารถแยกพวกเราออกจากกันได้อีก”ในอดีตฉันก็เคยคิดว่าพวกเราได้ก้าวข้ามความเป็นความตายมาแล้ว ไม่มีสิ่งใดจะนำพาพวกเราให้แยกจากกันได้ทว่าเสิ่นรั่วเฟยเพียงคนเดียว ผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาปรากฏตัวในชีวิตของฉันกับเขาได้เพียงปีเดียวกลับทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างลงเพียงช่วงเวลาสั
จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว บทที่ 2
“ขอแค่คุณไม่ก่อเรื่อง คุณจะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของผมลู่เยี่ยนตลอดไป และลูกของเราก็จะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลลู่ตลอดไป”คำพูดของเขาทำให้บริเวณหน้าท้องของฉันที่เพิ่งจะทุเลาลง กลับปรากฏความเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างถี่ๆ อีกครั้งฉันมองดูใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมของเขา ทว่าบนนั้นกลับมองไม่เห็นเค้าโครงของเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในความทรงจำคนนั้นเลยแม้แต่น้อยลู่เยี่ยนเขาเปลี่ยนไปแล้ว หรือบางทีฉันอาจไม่เคยทำความเข้าใจเขาเลยตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงสิ้นสุดพูดจบ เขาก็วางแอปเปิ้ลลูกนั้นลงแล้วหันหลังเดินจากไปเพียงชั่วเวลาบ่ายเดียว หมอก็อนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้แล้วลู่เยี่ยนตั้งใจจะไปส่งฉันที่บ้าน แต่พอเดินพ้นประตูออกมาได้ไม่ทันไร พยาบาลก็เดินเข้ามาแจ้งว่าเสิ่นรั่วเฟยฟื้นแล้วมือที่ถือเสื้อผ้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคลึงหน้าผากเบาๆ และมองมาทางฉันด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย“อินอิน รั่วเฟยเขาไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ตรงนี้ยังขาดคนดูแลอยู่ชั่วคราว วันนี้คุณกลับไปเองก่อนแล้วกันนะ”ฉันพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง และปล่อยวางความคาดหวังริบหรี่เส้นสุดท้ายในก้นบึ้งของหัวใจลงอย่างแท้จริงลู่เยี่ยน
قد تعجبك أيضًا
รักสลายใต้เงาจันทร์
เฉินเสี่ยวอวี๋10.8K وجهات النظرไร้ใจใฝ่คืนงาม
ซาลาเปากินข้าว10.7K وجهات النظرกลับมาเกิดใหม่ ฉันสะบัดสามีทิ้ง
มะเขือเทศเขียว14.7K وجهات النظرปลายทางไม่อาจหวนคืน
รู้ใจด้านมืด7.6K وجهات النظرโลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว
เจี่ยวซี1.4K وجهات النظرลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง
พระจันทร์สว่างในฤดูใบไม้ผลิ595 وجهات النظرใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน
เจ้าตัวแสบ1.8K وجهات النظرลมพัดหิมะโปรย มิอาจลบเลือนฝันวันวาน
อันเช่อ11.1K وجهات النظر
