จากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว

ตั้งแต่จับได้ว่าลู่เยี่ยนนอกใจจนกระทั่งตั้งท้อง คำตอบที่ค้างคาใจมาตลอดหนึ่งปีเต็มได้กระแทกใส่หน้าฉัน

ฉันคิดว่าฉันคงจะสติแตกและอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง

แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเพียงความสงบ ความสงบที่ใจตายไปแล้ว

หยาดน้ำตาแห้งเหือดไปกับค่ำคืนนับไม่ถ้วนตั้งนานแล้ว

และช่วงเวลาแห่งการรอคอยที่ยาวนานนี้ ในที่สุดก็มาถึงจุดสิ้นสุด

ในโลกของผู้ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องใช้ถ้อยคำมากมาย

ฉันเตรียมตัวหันหลังเดินจากไปอย่างรู้กาลเทศะ

ลู่เยี่ยนที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดจู่ๆ ก็เปิดปากพูด

“สวี่อิน อย่าเอาเด็กมาล้อเล่น รู้จักพอเสียบ้าง อย่าก่อเรื่องอีกเลย”

“รั่วเฟยเป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง ไม่มีที่พึ่งพา ทำไมคุณถึงยอมรับเธอไม่ได้สักที?”

ฉันหันหน้ากลับไปมองทางลู่เยี่ยน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

“ก่อเรื่อง? ฉันก่อเรื่องอะไรกัน? ฉันทั้งไม่ได้เอาเรื่องของคุณกับเสิ่นรั่วเฟยไปป่าวประกาศให้ทุกคนรู้กันทั่ว และก็ไม่ได้ตั้งใจไปหาเสิ่นรั่วเฟยเพื่อบังคับให้เธอไปจากคุณเลย”

“ฉันก็แค่เอาคำมั่นสัญญาและคำสาบานในอดีตของคุณมาวางไว้ตรงหน้าคุณ หรือว่านี่คือการก่อเรื่อง คือการไม่รู้จักพองั้นเหรอ?”

“คุณต้องการให้ฉันเบิกตามองดูคุณนอกใจครั้งแล้วครั้งเล่าโดยทำเป็นไม่รู้เรื่องรึไง? ลู่เยี่ยน ฉันไม่ใช่คนตาบอด ไม่ใช่คนหูหนวก และชาตินี้ก็ไม่มีวันเรียนรู้ที่จะแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดได้!”

ทั้งที่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าหยาดน้ำตาไหลแห้งเหือดไปนานแล้ว และสาบานแล้วว่าจะไม่ยอมหลั่งน้ำตาให้ลู่เยี่ยนอีกแม้แต่หยดเดียว

แต่ทว่าน้ำตายังคงไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

ลู่เยี่ยนที่ในอดีตแค่เห็นฉันหลั่งน้ำตาหยดเดียวก็ปวดใจแทบตาย กลับราวกับมองไม่เห็น

เขาหัวเราะหยันทีหนึ่ง ถ้อยคำที่พ่นออกมากลับเหมือนมีดที่กรีดแทงจนเลือดซิบ

“ผมก็แค่เห็นว่ารั่วเฟยป่วยไม่มีใครดูแล คุณก็เอาเด็กมาใช้ขู่ผมงั้นเหรอ?”

“จะขุดเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาบีบคั้นผมไปถึงไหน? คนเรามันก็ต้องเปลี่ยนไปบ้าง คุณไม่รู้หรือไง?”

“ใช่ เมื่อก่อนผมรักคุณมาก แต่คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าความรักมันเลื่อนไหลเปลี่ยนทิศกันได้?”

คำพูดของลู่เยี่ยนเป็นเหมือนใบมีดคมกริบที่กรีดแทงทะลุหัวใจของฉันตรงๆ

ที่แท้รักของลู่เยี่ยนก็เลื่อนไหลเปลี่ยนทิศได้ เขาไม่ได้เป็นของฉันเพียงคนเดียวอีกแล้ว บัดนี้ความรักเลื่อนไหลไปหาเสิ่นรั่วเฟย เขาเรียกคืนความรักที่มีต่อฉันกลับไป ถึงได้นอกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้

ฉันคิดมาตลอดว่าอดีตระหว่างฉันกับเขาคือความทรงจำอันงดงาม คิดว่ามันคือการให้โอกาสแก่กันและกัน ที่ไหนได้ ในสายตาของลู่เยี่ยน สิ่งเหล่านั้นกลับเป็นเพียงการบีบคั้นเท่านั้นเอง

ความทรงจำในหนหลังราวกับผีร้ายที่โหมกระหน่ำเข้าใส่ตัวฉันจนมืดฟ้ามัวดิน

สีหน้าของฉันซีดเผือด แทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทว่ามือกลับปกป้องท้องน้อยไว้ตามสัญชาตญาณ

หัวใจดวงนั้นที่เคยด้านชาจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว กลับรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงแล่นพล่านขึ้นมา

เมื่อเห็นฉันสีหน้าไม่สู้ดี ลู่เยี่ยนก็โยนบุหรี่ทิ้ง แล้วพุ่งเข้ามาพยุงตัวฉันไว้

แต่กลับถูกฉันสะบัดออกอย่างแรง สัมผัสที่เคยอบอุ่นในวันวาน มาถึงตอนนี้กลับทำให้ฉันอยากจะอาเจียนเต็มที

ฉันเกาะผนังอาเจียนเสียจนหน้ามืดตามัว น้ำตาปนเปกับเหงื่อไหลเปียกชุ่มใบหน้าของฉัน

อารมณ์ตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด จนฉันแทบจะควบคุมอาการสั่นเทาไม่ได้

ลู่เยี่ยนหน้าถอดสีตะโกนเรียกพยาบาลเข้ามา จะฉีดยาระงับประสาทให้ฉัน

ฉันใช้มือที่สั่นเทาผลักออกไปตามสัญชาตญาณ สตรีมีครรภ์ไม่สามารถใช้ยาระงับประสาทได้

นอนพักอยู่บนเตียงเพื่อปรับอารมณ์อยู่พักใหญ่ ถึงค่อยกลับคืนสู่ความสงบ

ลู่เยี่ยนเฝ้าอยู่ข้างกายฉัน เมื่อเห็นฉันสงบลงก็ยื่นแอปเปิ้ลที่เขาปอกด้วยตัวเองให้ฉัน

ฉันไม่ได้รับมา เพียงแค่เบือนหน้าหนีไม่ไปมองเขา

“อินอิน เรื่องในอดีตก็คืออดีตไปแล้ว คนเราต้องอยู่กับปัจจุบันนะ”